Otwórz menu główne

Ulica św. Leonarda w Poznaniu

ulica w Poznaniu

Ulica św. Leonarda – ulica na poznańskich Winiarach. Wraz z ulicami Obornicką (obecną Piątkowską) i Winiarską stanowiła główną oś założenia wsi Winiary, a potem (od 1925) tej dzielnicy Poznania. Upamiętnia pierwotną świątynię parafialną wsi Winiary.

POL Poznań COA.svg Poznań
ulica
św. Leonarda
Winiary
Widok od zachodu
Widok od zachodu
Położenie na mapie Poznania
Mapa lokalizacyjna Poznania
ulica św. Leonarda
ulica św. Leonarda
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica św. Leonarda
ulica św. Leonarda
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
ulica św. Leonarda
ulica św. Leonarda
52,433168°N 16,912917°E/52,433168 16,912917

HistoriaEdytuj

Do 1927 nosiła nazwę św. Jana. Biegnie od ul. Piątkowskiej do torowisk tramwajowych linii piątkowskiej (dawna ulica Winiarska), gdzie kończy się przejściem podziemnym pod tymi torowiskami, prowadzącym w kierunku Osiedla Winiary (oddano je do użytku w czerwcu 1986[1]). Dawniej biegła dalej, przecinając ulicę Winiarską i kończyła się skrzyżowaniem z ul. Kowalską. Przy ul. św. Leonarda mieściły się liczne okazałe kamienice, z których (po zbudowaniu Osiedla Winiary i likwidacji większości zabudowań starej wsi) pozostało zaledwie kilka domów.

Pozostałości starych Winiar - dom nr 4 (wyburzony w styczniu 2015)
Nieużywany obecnie fragment ulicy św. Leonarda (jako alejka osiedlowa), w oddali widoczny odcinek używany do dziś

ObiektyEdytuj

Do najważniejszych obiektów położonych przy trakcie należą:

  • dom nr 1 (lata 30. XX wieku), mieszczący dawniej m.in. Urząd Pocztowy nr 13. Pierwszą placówkę pocztową na Winiarach otwarto w 1937 przy ul. Obornickiej 38. Została ona przeniesiona na ul. św. Leonarda 1 w dniu 26 lutego 1945 (był to urząd III klasy o numerze telekomunikacyjnym 12-50, a pierwszym jego naczelnikiem był Jan Płotnicki). Placówkę zlikwidowano w latach 80. XX wieku,
  • dom nr 1a (lata 30. XX wieku). W obiekcie funkcjonował zakład fryzjerski. Zamieszkiwał tu także powstaniec wielkopolski - Szczepan Kaczmarek,
  • dom nr 2 (tzw. czerwona chata) - zbudowany w 1905 przez Józefa Pokrywkę, właściciela dawnego sklepu rzeźnickiego w budynku (na podwórzu hodował trzodę chlewną na własne potrzeby),
  • dom nr 6 - dawne gospodarstwo ogrodnicze Lewandowskich,
  • dom nr 8 - sklep Bazar Kazimierza Bajerleina, zaopatrujący wieś w artykuły przemysłowe.

Ponadto przy zlikwidowanej części ulicy, czyli w miejscu trasy tramwajowej i bloku (tzw. rogala) na Osiedlu Winiary, znajdowały się: wytwórnia sit do przesiewania mąki (wysyłająca swoje wyroby na teren całego kraju), zakład produkcji wapna, hodowla kaczek, rzeźnictwo Springerów i piekarnia Mrowińskiego[2]. Zlikwidowany odcinek ulicy w większości odtwarza aleja piesza zlokalizowana wewnątrz bloku rogala. Przy zlikwidowanej części traktu stały ponadto dwie kapliczki słupowe z winiarskiego zespołu tych zabytków: św. Jana i Matki Boskiej (ta druga jest najwyższym tego typu obiektem w Poznaniu)[3].

ZabytkiEdytuj

Na listę zabytków architektury wpisano budynki pod numerami: 1, 1A, 2, 2A (lata 30. XX wieku) i 4 (czwarta ćwierć XIX wieku)[4].

KomunikacjaEdytuj

Przy ulicy znajduje się postój taksówek. Trakt na całej długości posiada ścieżkę rowerową.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Sprawozdania. XX Sesja Miejskiej Rady Narodowej (absolutoryjna), w: Kronika Miasta Poznania, nr 3/1988, s.162, ISSN 0137-3552
  2. Ewa Burchard, Katarzyna Stelmachowska, Winiary jakie pamiętamy... Dawny Poznań i jego mieszkańcy w fotografiach i wspomnieniach, Wagros, Poznań, 2014, s.40-63, ​ISBN 978-83-63685-34-8
  3. Joanna i Jerzy Sobczakowie, Poznań - kapliczki przydrożne, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2010, s.17-22, ​ISBN 978-83-7503-112-6
  4. Praca zbiorowa, Poznań - spis zabytków architektury, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2004, s.141, ​ISBN 83-89525-07-0