Otwórz menu główne

Władysław Bartosik

Oficer dyplomowany Wojska Polskiego

Władysław Bartosik ps. „Broda” (ur. 15 września 1890 w Raszynie, zm. 27 czerwca 1940 w Lubzinie) – major dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, uczestnik I wojny światowej i wojny polsko-bolszewickiej, w czasie okupacji hitlerowskiej organizator i pierwszy inspektor Inspektoratu ZWZ Rzeszów, zamordowany przez Niemców.

Władysław Bartosik
„Broda”
major dyplomowany piechoty major dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 15 września 1890
Raszyn
Data i miejsce śmierci 27 czerwca 1940
Lubzina
Przebieg służby
Lata służby 1919–1940
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 15 Dywizja Piechoty
Dowództwo KOP
PKU Rzeszów
Inspektorat ZWZ Rzeszów
Stanowiska szef sztabu dywizji
szef Oddziału Wyszkolenia
komendant PKU
komendant inspektoratu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi
Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych

ŻyciorysEdytuj

Władysław Bartosik ukończył szkołę realną w Łowiczu i szkołę Wawelberga i Rotwanda. Około 1905 roku był związany z konspiracją Polskiej partii Socjalistycznej. Po uzyskaniu w 1911 roku świadectwa dojrzałości wstąpił do szkoły wojskowej w Kazaniu. Dwa lata później otrzymał promocję oficerską. Jako podporucznik armii rosyjskiej wziął udział w walkach I wojny światowej. Był ranny pod Huminem, w 1916 roku awansował do stopnia porucznika. W 1917 roku dołączył do Korpusu Polskiego generała Dowbora-Muśnickiego.

W czerwcu 1919 roku wstąpił do pułku Jazdy Tatarskiej. Wziął udział w walkach z bolszewikami w 1919 i 1920 roku, był wyróżniony za walki nad Strypą i awansowany do stopnia kapitana.

Z dniem 1 grudnia 1924 awansował na majora ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 124. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lutym 1925 roku został przeniesiony z Oddziału III Sztabu Generalnego do 62 pułku piechoty w Ostrowie Wielkopolskim na stanowisko dowódcy II batalionu[1]. Z dniem 1 listopada 1925 został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Normalnego 1925–1927. W czasie studiów pozostawał w ewidencji 60 pułku piechoty. Z dniem 28 października 1927, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do dowództwa 15 Dywizji Piechoty w Bydgoszczy na stanowisko szefa sztabu[2]. Od 1929 roku był szefem Oddziału Operacyjno-Wyszkoleniowego Dowództwa Korpusu Ochrony Pogranicza w Warszawie[3]. W 1931 był szefem wydziału w Biurze Ogólno Organizacyjnym Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. W kwietniu 1931 ukończył trzytygodniowy kurs informacyjny broni pancernych dla oficerów sztabowych i dyplomowanych w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych[4]. W 1932 został dowódcą 2 batalionu strzelców w Tczewie[5]. W listopadzie 1933 został przeniesiony do Szkoły Podchorążych Inżynierii w Warszawie na stanowisko wykładowcy[6]. Na tym stanowisku pozostawał w 1935 roku[7]. Do przejścia w stan spoczynku w 1939 roku był komendantem Powiatowej Komendy Uzupełnień w Rzeszowie[potrzebny przypis]. W tym czasie był aktywnym sportowcem, należał między innymi do sekcji bokserskiej Resovii.

Był encyklopedystą. Został wymieniony w gronie edytorów ośmiotomowej Encyklopedii wojskowej wydanej w latach 1931–1939 gdzie zredagował hasła związane ze szkolnictwem wojskowym[8].

Do wybuchu II wojny światowej pracował jako szef bezpieczeństwa zakładów H. Cegielskiego w Rzeszowie. Zmobilizowany wziął udział w kampanii wrześniowej, następnie powrócił do Rzeszowa, gdzie włączył się w organizację pierwszych struktur konspiracyjnych Służby Zwycięstwu Polski i Związku Walki Zbrojnej. Został pierwszym inspektorem Inspektoratu Rzeszów. W wyniku zdrady 19 kwietnia 1940 roku Gestapo aresztowało jego adiutanta, Jana Tonderę, zaś 26 kwietnia majora Bartosika. Był przesłuchiwany i torturowany w więzieniu na Zamku. Został rozstrzelany 27 czerwca 1940 roku w zbiorowej egzekucji w lesie w pobliżu miejscowości Lubzina.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 6 lutego 1925 roku, s. 58.
  2. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 31 października 1927 r., Nr 25, s. 296.
  3. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 27 kwietnia 1929 r., Nr 9, s. 136.
  4. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 3 sierpnia 1931 r., Nr 5, s. 252.
  5. Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 27, 622.
  6. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 26 stycznia 1934 r., Nr 2, s. 7.
  7. Lista starszeństwa 1935 ↓, s. 17.
  8. Laskowski, t.I 1931 ↓.

BibliografiaEdytuj