Otwórz menu główne

Władysław Solarz (ur. 25 maja 1919, zm. 6 listopada 2006) – żołnierz ludowego Wojska Polskiego.

Władysław Solarz
Ilustracja
Fotografia nagrobna Władysława Solarza
porucznik porucznik
Data urodzenia 25 maja 1919
Data śmierci 6 listopada 2006
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Czerwona
Orzeł LWP.jpg ludowe Wojsko Polskie
Jednostki 6 Pomorska Dywizja Piechoty: 1 Batalion Saperów, 8 Batalion Saperów
Główne wojny i bitwy II wojna światowa (front wschodni: bitwa stalingradzka, bitwa pod Lenino, przełamanie Wału Pomorskiego, bitwa o Kołobrzeg, forsowanie Odry)
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1943–1989) Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Medal za Warszawę 1939–1945 Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Medal „Za udział w walkach o Berlin” Medal „Polakom byłym żołnierzom Armii Czerwonej” Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal „Za Obronę Stalingradu” Medal „Za Wyzwolenie Warszawy”

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 25 maja 1919. Pochodził z Kuźminy. Po wybuchu II wojny światowej podczas kampanii wrześniowej był woźnicą w trakcie ewakuacji na wschód żołnierzy polskich. Powrócił do rodzinnej wsi, będącej od agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 pod okupacją sowiecką. Wiosną 1941 został powołany do Armii Czerwonej[1] i przydzielony w Charkowie do 446 pułku piechoty. Przez pół roku służył jako strzelec taczanki w Czugujewie. Następnie został skierowany na manewry wojskowe i w Czernihowie zastał go atak Niemiec na ZSRR z 22 czerwca 1941.

Brał udział w bitwie stalingradzkiej[2]. Ranny przebywał na leczeniu w szpitalu w Saratowie, gdzie dowiedział się o formowaniu polskiej armii w ZSRR[3]. W 1943 został przyjęty do formowanej 1 Warszawskie Dywizji Piechoty w Sielcach ludowego Wojska Polskiego. W dywizji służył jako zwiadowca w 1 batalionie saperów, później w 8 batalionie saperów. Brał udział w walkach frontu wschodniego: bitwie pod Lenino, później odbył szlak bojowy przez Żytomierz, rzekę Bug, Chełm, Lublin, Wisłę, Bydgoszcz, uczestniczył w walkach o przełamanie Wału Pomorskiego, a wojnę zakończył pod Berlinem. Następnie wraz z batalionem brał udział w rozminowywaniu polskich obszarów. 20 stycznia 1946 został demobilizowany.

Osiedlił się w Trepczy. Gospodarował na roli oraz pracował jako palacz przez 15 lat w szpitalu w Sanoku. Został awansowany na sierżanta, później mianowany porucznikiem rezerwy LWP. Został członkiem Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. Był żonaty z Walerią (1922–2001), miał dwóch synów i córkę. Jednym synem jest Janusz Solarz.[potrzebny przypis]

 
Nagrobek Walerii i Władysława Solarzów

Władysław Solarz zmarł 6 listopada 2006. Został pochowany na cmentarzu w Trepczy.

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Józef Ząbkiewicz. Kroczyli drogami zwycięstwa. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 4, Nr 13 (412) z 1-10 maja 1987. Sanocka Fabryka Autobusów. 
  2. Arnold Andrunik: Rozwój i działalność Związku Bojowników o Wolność i Demokrację na Ziemi Sanockiej w latach 1949-1984. Sanok: 1986, s. 333.
  3. Andrzej Brygidyn. Wierni przysiędze i żołnierskim honorem (XVIII). Nad Oką. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 5, Nr 35 (506) z 20-31 grudnia 1989. Sanocka Fabryka Autobusów. 
  4. W Armii Polskiej w ZSRR. W: Andrzej Brygidyn: Żołnierskimi rzuceni losami. Sanok: 1994, s. Fotografia między stronami 82-83. ISBN 83-87282-47-2.

BibliografiaEdytuj