Wacław Grudniewicz

Oficer dyplomowany Wojska Polskiego

Wacław Gwidon Grudniewicz (ur. 12 września 1898 w Kutnie, zm. ?) – podpułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego.

Wacław Grudniewicz
podpułkownik dyplomowany artylerii podpułkownik dyplomowany artylerii
Data i miejsce urodzenia 12 września 1898
Kutno
Data śmierci ?
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 13 Pułk Artylerii Polowej
Dep. Art. MSWojsk.

4 Dywizja Piechoty
Oddział I SG
28 Dywizjon Artylerii Ciężkiej
Naczelne Dowództwo

Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja) Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 12 września 1898 w Kutnie[1]. Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej za co otrzymał Order Virtuti Militari; został wymieniony jako odznaczony tym orderem w ramach 13 pułku artylerii polowej[2] oraz 27 pułku artylerii lekkiej[3][4]. Został awansowany do stopnia porucznika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[5], a następnie do stopnia kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924[6][7]. W 1923, 1924 był oficerem 13 pap w Równem[8][9]. Jako oficer 13 pap w 1928 służył w Departamencie Artylerii Ministerstwa Spraw Wojskowych[10]. Stamtąd został powołany na dwuletni X Kurs Normalny do Wyższej Szkoły Wojennej. 1 września 1931, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do 4 Dywizji Piechoty w Toruniu na stanowisko oficera sztabu[11][12]. 4 lutego 1934 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 roku i 15. lokatą w korpusie oficerów artylerii[13]. W czerwcu tego roku został przydzielony do Sztabu Głównego w Warszawie[14]. Służąc w Wydziale Mobilizacyjnym Oddziału I wykonywał prace obliczeniowe dotyczące potrzeb broni i amunicji, które wymagał Komitet do Spraw Sprzętu i Uzbrojenia[15].

Na początku 1939 w stopniu podpułkownika był dowódcą 28 dywizjonu artylerii ciężkiej[16]. W czasie kampanii wrześniowej był oficerem do zleceń naczelnego kwatermistrza – III zastępcy szefa Sztabu Naczelnego Wodza. 9 września razem z podpułkownikiem Okulickim i Łukomskim oraz majorem Tadeuszem Hoffmannem pozostał w Warszawie, jako „ekspozytura Kwatery Głównej Naczelnego Wodza”. Do jego obowiązków należały sprawy zaopatrzenia i ewakuacji[17]. Po kapitulacji załogi stolicy dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w Oflagu IV B Königstein, a od 5 czerwca 1940 w Oflagu VII A Murnau, w którym pełnił konspiracyjną funkcję zastępcy szefa sztabu Polskiego Ośrodka Wojskowego[18][19].

Podpułkownik Grudniewicz był żonaty, miał dzieci[20].

Jego młodszym bratem był Stefan Wincenty (ur. 5 kwietnia 1905 w Kutnie) – kapitan 26 pal, który po kampanii wrześniowej również trafił do Oflagu VII A Murnau[20][21].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Straty ↓.
  2. Michał Wieliczko-Wielicki: Zarys historji wojennej 13-go kresowego pułku artylerii polowej. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1928, s. 29.
  3. Kazimierz Sobolewski: Zarys historji wojennej 27-go pułku artylerii polowej. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1931, s. 35.
  4. Lista nazwisk osób odznaczonych Orderem Virtuti Militari. stankiewicze.com. [dostęp 2016-12-04].
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 835.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 747.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 466.
  8. a b c d e Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 739.
  9. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 660.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 436.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 23 października 1931 roku, s. 323.
  12. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 189, 485.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 5 lutego 1934 roku, s. 72.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 163.
  15. Koreś 2011 ↓, s. 115.
  16. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 757.
  17. Głowacki 1985 ↓, s. 51.
  18. Stefan Majchrowski: Za drutami Murnau. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1970, s. 159.
  19. Straty ↓, numer jeniecki „49082”.
  20. a b Hanna Grudniewicz-Smenda. 1944.pl. [dostęp 2016-12-04].
  21. Straty ↓, numer jeniecki „48548”.

BibliografiaEdytuj