Otwórz menu główne

Walerian Bierdiajew

polski dyrygent i pedagog

Walerian Bierdiajew (ur. 7 marca 1885 w Grodnie, zm. 28 listopada 1956 w Warszawie) – polski dyrygent i pedagog.

Walerian Bierdiajew
Ilustracja
Zdjęcie z 1934
Data i miejsce urodzenia 7 marca 1885
Grodno
Data i miejsce śmierci 28 listopada 1956
Warszawa
Zawód, zajęcie dyrygent, pedagog
Narodowość polska
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Walerian Bierdiajew urodził się w Grodnie 7 marca 1885 i był synem Waleriana oraz Aleksandry z domu Sokołowska[1]. W Kijowie uczył się początkowo gry na skrzypcach oraz uczęszczał do gimnazjum i ukończył politechnikę. Następnie studiował w Lipsku u Stephana Krehla, Maksa Regera i Arthura Nikischa. Uzyskał dyplom i debiutował w 1906 w Dreźnie jako dyrygent operowy[1].

W latach 1907–1921 przebywał w Rosji będąc między innymi dyrygentem orkiestry Teatru Maryjskiego. Przyjechał do Polski w 1921 i w latach 1921–1925 dyrygował w Polsce i innych krajach europejskich. W latach 1925–1930 przebywał w ZSRR, gdzie występował w wielu miastach m.in. jako główny dyrygent filharmonii leningradzkiej[1]. W Kijowie wykładał dyrygenturę. We wrześniu 1930 powrócił do Warszawy, gdzie został dyrygentem Teatru Wielkiego oraz od 1931 był też prof. dyrygentury i prowadził klasę operową oraz chóry w Warszawskim Konserwatorium Muzycznym[1].

Podczas okupacji brał udział w konspiracyjnym życiu muzycznym. Po wojnie działał w Krakowie, od lipca 1947 jako dyrektor i główny dyrygent Filharmonii[2][3], a od 1948 również Opery. W okresie od 24 września 1949 do 1954 był dyrektorem Opery i profesorem PWSM w Poznaniu[1]. Prowadził także klasę dyrygentury w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie, gdzie jego studentami byli m.in. Adam Kopyciński oraz Stanisław Skrowaczewski.

Jego uczniami byli między innymi : Andrzej Panufnik, Bohdan Wodiczko, Jan Krenz, Henryk Czyż, Stanisław Skrowaczewski, Stefan Stuligrosz, Krzysztof Missona, Józef Wiłkomirski.

Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie[4].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e Gąsiorowski, Topolski 1981 ↓, s. 56.
  2. Nowy dyrektor Filharmonii Krakowskiej Dziennik Polski 1947, nr 190 z 15 lipca s. 3
  3. Walerian Bierdiajew, „Culture.pl” [dostęp 2018-11-23] (ang.).
  4. Tadeusz Sobieraj: Orły Niepodległości. Cmentarz Wojskowy na Powązkach w Warszawie w setną rocznicę jego powstania (1912–2012). Ząbki: Apostolicum, 2012, s. 100. ISBN 978-83-7031-808-6.
  5. M.P. z 1953 r. nr 14, poz. 190.
  6. M.P. z 1952 r. nr 57, poz. 878.

BibliografiaEdytuj

  • Antoni Gąsiorowski, Jerzy Topolski [red.]: Wielkopolski Słownik Biograficzny. Warszawa-Poznań: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1981, s. 55. ISBN 83-01-02722-3.

Linki zewnętrzneEdytuj