Otwórz menu główne

Wiktor II Amadeusz von Ratibor

arystokrata i wojskowy niemiecki, książę raciborski

Wiktor II Amadeusz von Ratibor (właśc. Viktor II Amadeus, 2. Herzog von Ratibor und 2. Fürst von Corvey, Prinz zu Hohenlohe-Schillingsfürst; ur. 6 września 1847 w Rudach – zm. 9 sierpnia 1923 w Corvey) – książę raciborski.

Wiktor II Amadeusz
2. Herzog von Ratibor und 2. Fürst von Corvey, Prinz zu Hohenlohe-Schillingsfürst
ilustracja
wizerunek herbu
książę raciborski
Okres od 30 stycznia 1893
do 9 sierpnia 1923
Poprzednik Wiktor I Maurycy von Ratibor
Następca Wiktor III August von Ratibor
książę Corvey
Okres od 30 stycznia 1893
do 9 sierpnia 1923
Poprzednik Wiktor I Maurycy von Ratibor
Następca Wiktor III August von Ratibor
Dane biograficzne
Dynastia Rodzina książęca von Ratibor und Corvey
Data i miejsce urodzenia 6 września 1847
Rudy
Data i miejsce śmierci 9 sierpnia 1923
Corvey
Ojciec Wiktor I Maurycy von Ratibor
Matka Amélie zu Fürstenberg
Żona Maria von Breunner-Enkevoirth
Dzieci Wiktor III August
Hans Konstantyn
Agata Karolina
Małgorzata Eleonora

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Był najstarszym synem księcia Wiktora Maurycego i księżniczki Amalii von Fürstenberg. Naukę rozpoczął w roku 1861 pod kierunkiem ks. Hermana Schaffera, późniejszego proboszcza raciborskiej fary, autora licznych publikacji o historii Raciborza. W 1863 r. wstąpił do gimnazjum w Nysie, gdzie w 1865 r. uzyskał maturę. Następnie pod opieką nauczyciela odbył studia prawnicze w Berlinie, Bonn i Getyndze, gdzie uzyskał dyplom doktora obojga praw. Jesienią 1869 roku wstąpił do pułku huzarów gwardii w Poczdamie, z którym to brał udział w wojnie francusko – pruskiej 1870-71 roku. Odznaczony został Krzyżem Żelaznym II klasy. Przez trzy lata, począwszy od roku 1873, pracował w Ambasadzie Niemiec w Wiedniu. Od roku 1877 miał prawo noszenia munduru swej jednostki, nie będąc w czynnej służbie wojskowej[1].

Książę Wiktor był człowiekiem aktywnym. Należał do zakonu rycerzy maltańskich. Posiadał stopień podporucznika a później rotmistrza pułku huzarów. Za dzielność i męstwo w wojnie prusko-francuskiej (1870-1871) odznaczono go Krzyżem Żelaznym. Niedługo potem awansował do stopnia generała majora. Oprócz kariery wojskowej zdecydował się również na dyplomatyczną. Był między innymi członkiem niemieckiej ambasady w Wiedniu. Po śmierci ojca 30 stycznia 1893 r. Wiktor Amadeusz II został księciem raciborskim. W 1913 r. przyznano mu tytuł honorowego obywatela Wrocławia. Podejmował wiele działań na rzecz Górnego Śląska. Był członkiem Rady Powiatu rybnickiego oraz deputowanym do rady powiatów: raciborskiego, gliwickiego i oleskiego. W roku 1891 objął posadę w administracji prowincjonalnej. Od roku 1893 był członkiem sejmiku prowincjonalnego. Od roku 1897 wybierany był na kolejne kadencje przez jego członków na przewodniczącego wspomnianego gremium.

Książę Wiktor II rządził w czasie I wojny światowej, powstań śląskich i plebiscytu. Stan ziemskiego posiadania generalnie się nie zmienił. Rosła jedynie liczba książęcych urzędników. Książę Wiktor w odróżnieniu od swego następcy i najstarszego syna Wiktora III Augusta przejawiał dość znaczną aktywność polityczną, społeczną i gospodarczą. Dzięki małżeństwu książę raciborski pozyskał ogromne majątki ziemskie, lasy i słynne winnice. Książę był dobrym gospodarzem. Podstawą jego gospodarki był przemysł rolno-spożywczy, drzewny i produkcja materiałów budowlanych. Książę Wiktor II zmarł 9 sierpnia 1923 r. w Corvey po 30 latach władania księstwem w wieku 76 lat.

Małżeństwo i rodzinaEdytuj

19 czerwca 1877 r. książę ożenił się w Wiedniu z hrabianką Marią, jedynym dzieckiem podkomorzego hr. Augusta von Breuner-Enckevoirtha i hr. Agaty Széchényi von Sárvár-Felsövidék, ur. 23 sierpnia 1856 r. w pałacu Grafenegg, który do dziś stanowi jedną z siedzib księcia raciborskiego. Hrabianka Maria wniosła do małżeństwa ordynację swojego rodu, dlatego edyktem cesarskim nadanym w Wiedniu 22 września 1908 r. książęta raciborscy uzyskali prawo uzupełnienia swojego nazwiska o miano „Breuner-Enckevoirth” oraz włączenia do herbu rodzinnego także herbu tego rodu. Z małżeństwa z Marią miał syna – Wiktora III Augusta (1879-1945) i córkę Agatę (1888–1960), z innego związku syna Johanna[potrzebny przypis].

CiekawostkiEdytuj

W listopadzie 1906 roku dobra książęce odwiedził cesarz niemiecki Wilhelm II Hohenzollern.

GenealogiaEdytuj

Prapradziadkowie książę

Karl Albrecht I zu Hohenlohe-Waldenburg-Schillingsfürst
(1719-1793)
∞1740
księżna
Sophie Wilhelmine zu Löwenstein-Wertheim-Rochefort
(1721-1749)

? ∞
?

książę

Christian Albrecht Ludwig zu Hohenlohe-Langenburg
(1726-1789)
∞1761
Karoline zu Stolberg-Gedern
(1732–1796)

Johann Christian II zu Solms-Baruth
(1733-1800)
∞1767
księżna
Friederike Reuss-Köstritz
(1748-1798)

Karl Borromäus Egon zu Fürstenberg
(1729-1787)
∞1753
hrabina
Maria Josepha von Sternberg
(1735–1803)

książę

Alexander Ferdinand von Thurn und Taxis
(1704-1773)
∞1750
księżna
Maria Henriette von Fürstenberg
(1732-1772)

książę

Fryderyk von Baden
(1703-1732)
∞1727
księżna
Anna Charlotte Amalie von Nassau-Dietz-Orange
(1710-1777)

baron

Ludwig Heinrich Philipp Freiherrn Geyer von Geyersber

księżna
Maximiliana Christiane von Sponeck

Pradziadkowie

książę
Karl Albrecht II zu Hohenlohe-Waldenburg-Schillingsfürst
(1742-1796)
∞1773
Judith Reviczky von Revisnye
(1753-1836)

książę

Karol Ludwig zu Hohenlohe-Langenburg
(1762-1825)
∞1787
hrabina
Amalia zu Solms-Baruth
(1768-1847)

Karl Joseph Aloys zu Fürstenberg
(1760-1799)
∞ 1790
księżna
Elisabetha Alexandrina von Thurn und Taxis
(1767-1822)

wielki książę Badenii

Karol Fryderyk von Baden-Durlach
(1728-1811)
∞ 1787
Luiza Karolina Geyer von Geyersberg
(1768-1820)

Dziadkowie książę

Franciszek Józef zu Hohenlohe-Schillingsfürst
(1787-1841)
∞1815
księżna
Konstacja zu Hohenlohe-Langenburg
(1792-1847)

książę
Karol Egon II zu Fürstenberg
(1796-1854)
∞1818
księżna
Amalie von Baden
(1795-1869)

Rodzice

książę von Ratibor i Corvey
Wiktor I Maurycy
(1818-1893)
∞1845
Amelia zu Fürstenberg
(1821–1899)

Wiktor II Amadeusz (1847–1923), książę von Ratibor i Corvey

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Grzegorz Wawoczny, Sławny ród książąt raciborskich, Nowiny Raciborskie, nr 20, 16 maja 2005
  • Grzegorz Wawoczny, Rudy - wczoraj i dziś, Racibórz 2001