Otwórz menu główne

Wilhelm Radziwiłł

książę, generał pruski

Wilhelm Paweł Radziwiłł herbu Trąby (ur. 19 marca 1797 w Berlinie, zm. 5 sierpnia 1870 tamże) – książę, generał pruski, trzynasty ordynat na Nieświeżu.

Wilhelm Paweł Radziwiłł
Ilustracja
Herb
Trąby
Rodzina Radziwiłł
Data i miejsce urodzenia 19 marca 1797
Berlin
Data i miejsce śmierci 5 sierpnia 1870
Berlin
Ojciec Antoni Henryk Radziwiłł
Matka Fryderyka Dorota Ludwika von Hohenzollern
Żona

Elena Radziwiłł
Matilda Clary et Aldringen

Dzieci

z Matildą Clary et Aldringen:
Antoni Wilhelm Radziwiłł
Ludwika Radziwiłł
Leontina Radziwiłł
Eliza Radziwiłł
Jan Fryderyk Radziwiłł
Wilhelm Adam Radziwiłł
Eufemia Radziwiłł
Elżbieta Radziwiłł
Matilda Radziwiłł

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Syn Antoniego Henryka Radziwiłła, brat Bogusława Fryderyka Radziwiłła i Elizy Radziwiłłówny. Razem z bratem Bogusławem tworzył zgodną rodzinę, którą łączyły m.in. żony będące siostrami oraz wspólny majątek.

Uczęszczał do gimnazjum Fryderyka Wilhelma w Berlinie. W latach 18131814 brał udział w wojnach napoleońskich służąc czynnie w armii pruskiej jako adiutant w sztabie generała von Bülowa. Następnie, w latach 18161819 studiował w Akademii Wojskowej w Berlinie. W 1821 otrzymał dowództwo jednego z batalionów 19 Pułku Piechoty stacjonującego w Poznaniu. Następnie przeniesiony do rezerwy, w której, pomimo braku doświadczenia, otrzymywał kolejne awanse. Deputowany stanu rycerskiego z głosem wirylnym na sejm prowincjonalny Wielkiego Księstwa Poznańskiego w 1841 roku.[1] Był deputowanym ze stanu rycerskiego nasejm prowincjonalny Wielkiego Księstwa Poznańskiego w 1845 roku.[2] W 1847 został dziedzicznym członkiem pruskiej Izby Panów. W 1848 głosował przeciwko włączeniu Wielkiego Księstwa Poznańskiego do Związku Niemieckiego. W 1848 roku powrócił do czynnej służby wojskowej jako generał biorąc udział w I wojnie o Szlezwik. W tym samym roku został komendantem twierdzy Torgau. Funkcję tę sprawował do 1850 roku. Następnie w 1852 został dowódcą IV Korpusu Armijnego w Magdeburgu, w 1858 dowódcą III Korpusu Armijnego w Berlinie. W 1859 mianowano go wojskowym gubernatorem Brandenburgii.

W dniu 1 lipca 1860 regent Wilhelm Hohenzollern mianował go generalnym inspektorem twierdz i szefem Korpusu Inżynierów i Pionierów. W 1864 przeszedł zawał serca. Pogarszający się stan zdrowia sprawił, że w 1866 przeszedł na emeryturę.

Współwłaściciel ordynacji: ołyckiej i przygodzickiej. Patron kościoła farnego w Ostrowie. Zaangażował się przy budowie ostrowskiego Królewskiego Gimnazjum Męskiego.

Zmarł 5 sierpnia 1870 roku w Berlinie. Pochowano go w kaplicy rodzinnej pod wezwaniem Matki Boskiej Ostrobramskiej w Antoninie koło Ostrowa Wielkopolskiego.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Stanisław Karwowski, Historya Wielkiego Księstwa Poznańskiego t. I 1815–1852, Poznań 1918 s. 190.
  2. Stanisław Karwowski, Historya Wielkiego Księstwa Poznańskiego t. I 1815–1852, Poznań 1918 s. 236.

Linki zewnętrzneEdytuj