Wilhelm Wirtemberski

Wilhelm Wirtemberski (ur. 20 czerwca 1828 w Pokoju, na Górnym Śląsku, zm. 6 listopada 1896 w Merano) – książę wirtemberski, właściciel Pokoju, pruski i wirtemberski generał piechoty, zbrojmistrz polny cesarskiej i królewskiej Armii.

Wilhelm Wirtemberski
Wilhelm Nikolaus Herzog von Württemberg
Ilustracja
zbrojmistrz polny zbrojmistrz polny
Data i miejsce urodzenia 20 czerwca 1828
Pokój
Data i miejsce śmierci 6 listopada 1896
Merano
Przebieg służby
Lata służby 1848–1891
Siły zbrojne Armia Cesarstwa Austriackiego
c. i k. Armia
Jednostki 11 Dywizja Piechoty
11 Korpus
3 Korpus
Stanowiska komendant pułku
komendant brygady
komendant dywizji
komendant korpusu
Zamek w Pokoju

RodzinaEdytuj

Książę Wilhelm był synem księcia Eugeniusza Wirtemberskiego (1788–1857) i jego drugiej żony, Heleny, księżniczki Hohenlohe-Langenburg (1807–1880), córki księcia Karola Ludwika Hohenlohe-Langenburg (1762–1825) i jego żony Amalii zu Solms-Baruth (1768−1847). Miał sześcioro rodzeństwa. Starszy brat Eugeniusz (1820–1875) był komendantem 1 Westfalskiego Regimentu Husarii Nr 8. Młodsza siostra Agnieszka poślubiła w Pokoju panującego księcia Henryka XIV von Reuss młodszej linii.

Kariera wojskowaEdytuj

Wilhelm Wirtemberski uczęszczał do publicznej szkoły we Wrocławiu. Po studiach w Genewie, Bonn i w innych uczelniach, wstąpił w 1848 jako porucznik do armii austriackiej – pułku piechoty cesarza Franciszka Józefa I nr 1 w Wiedniu. W wojnie austriacko-piemonckiej w marcu 1849 był kilkakrotnie ranny. W uznaniu jego odwagi został awansowany przez feldmarszałka Josepha Radetzky'ego na kapitana w Pułku Piechoty Nr 45. W 1853 został majorem, w latach 1857 i 1859 podpułkownikiem i pułkownikiem. Do 1863 był komendantem Pułku Piechoty Nr 27.

W czerwcu 1859 Wilhelm Wirtemberski brał udział w bitwie pod Magentą oraz pod Solferino. Został odznaczony orderem Pour le Mérite. 8 lutego 1864 został mianowany na stopień generała majora[1]. W czasie wojny prusko-austriackiej w 1866 roku był książę Wilhelm przypisany ze swoją brygadą do armii północnej i walczył w bitwie pod Sadową. Po zakończeniu kampanii przeszedł ze swoją brygadą do Triestu. W 1869 roku mianowany został komendantem 11 Dywizji Piechoty w Pradze. 29 października 1869 roku awansowany został na stopień marszałka polnego porucznika[1]. Książę Wilhelm uczestniczył także w wojnie francusko-pruskiej oraz wojnie rosyjsko-tureckiej. 20 sierpnia 1878 został mianowany na stopień zbrojmistrza polnego[1].

W 1883 Wilhelm Wirtemberski został komendantem 11 Korpusu i generałem dowodzącym we Lwowie, a w 1889 komendantem 3 Korpusu i generałem dowodzącym w Grazu. 10 października 1891 został urlopowany[1].

W 1877 umarł jego bratanek Wilhelm Eugeniusz Wirtemberski nie pozostawiając po sobie męskiego potomka. Wilhelm został właścicielem dóbr w Pokoju. Wilhelm Wirtemberski nie był żonaty i nie posiadał dzieci. Był niewielkiego wzrostu. Konsekwencje obrażeń wojennych i wypadku samochodowego we Włoszech miały niewątpliwy wpływ na jego zdrowie. Zmarł podczas rekreacyjnego wypoczynku w Tyrolu. Po jego śmierci dobra odziedziczył najmłodszy syn Eugeniusza WirtemberskiegoMikołaj.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Rościsław Żerelik w: Sönke Lorenz, Dieter Mertens, Volker Press (Hrsg.): Das Haus Württemberg. Ein biographisches Lexikon. Kohlhammer, Stuttgart 1997, ​ISBN 3-17-013605-4​, ss. 370–371
  • Frank Raberg, Biographisches Handbuch der württembergischen Landtagsabgeordneten 1815–1933. Im Auftrag der Kommission für geschichtliche Landeskunde in Baden-Württemberg, Stuttgart: Kohlhammer, 2001, s. 1051, ISBN 3-17-016604-2, OCLC 237310163.
  • Franz Ilwof, Wilhelm Nicolaus, Herzog von Württemberg. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 43, Duncker & Humblot, Leipzig 1898, ss. 213–218.
  • Constantin von Wurzbach: Württemberg, Wilhelm Nicolaus Herzog von, In: Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich, Band 58 (1889), Verlag L. C. Zamarski, Wien 1856–1891, ss. 253–258 (online auf literature.at)
  • Antonio Schmidt-Brentano: Die k. k. bzw. k. u. k. Generalität 1816-1918. Wiedeń: Austriackie Archiwum Państwowe, 2007.