Otwórz menu główne

Witold Conti, właśc.: Witold Konrad Kozikowski (ur. 2 lutego 1908 w Berlinie, zm. 26 maja 1944 w Nicei[1]) – polski aktor i śpiewak.

Witold Conti
Ilustracja
Conti przed 1939 rokiem
Imię i nazwisko Witold Konrad Kozikowski
Data i miejsce urodzenia 2 lutego 1908
Berlin, Niemcy
Data i miejsce śmierci 26 maja 1944
Nicea, Francja
Zawód aktor, śpiewak
Współmałżonek Zofia Halina Marguliesówna
Lata aktywności 1930-1943

Spis treści

Kariera artystycznaEdytuj

Syn Stanisławy i Maksymiliana Kozikowskich[2]. Jego ojciec pełnił funkcję kierownika Państwowego Urzędu Pośrednictwa Pracy. W 1920 wyemigrował do Polski z Niemiec. Studiował prawo na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego, w tym samym czasie uczył się śpiewu u profesora Zygmunta Zawrockiego. Po pewnym czasie wyjechał do Paryża, gdzie miał kontynuować studia prawnicze, jednak rozpoczął wówczas studia w klasie skrzypiec i wokalistyki tamtejszego konserwatorium muzycznego[3]. Podczas studiów w Paryżu rozpoczęła się jego przyjaźń z Polą Negri[2]. W latach 1930-1938 występował w warszawskich teatrach rewiowych, kabaretach oraz w filmach fabularnych. Okazjonalnie występował także w Teatrze Letnim oraz Operetce przy ulicy Karowej. Grając w filmach, odtwarzał głównie pierwszoplanowe role przystojnych amantów. Występował także w audycji Podwieczorek przy mikrofonie na antenie Polskiego Radia[4].

Życie prywatneEdytuj

Był osobą biseksualną[5]. Na początku swojej kariery artystycznej był w związku z Karolem Szymanowskim[6][7]. Po rozpadzie związku z Szymanowskim wziął ślub w 1938 z Zofią Haliną Marguliesówną [8], córką Maurycego Marguliesa, dyrektora generalnego zakładów zbrojeniowych "Pocisk"[9]. Po wybuchu II wojny światowej, we wrześniu 1939 wyjechał z żoną i synkiem do Wilna, skąd przedostał się do Francji. Podczas II wojny światowej występował tam w ośrodkach polonijnych. Zginął w Nicei podczas bombardowania przez Brytyjczyków zaplecza armii niemieckiej, okupującej tę część Francji[9]. Pogrzeb Witolda Contiego odbył się 29 maja 1944 na cmentarzu Caucade w Nicei[1].

Po wojnie żona Contiego wyszła powtórnie za mąż za amerykańskiego żołnierza. Wkrótce rodzina przeniosła się do Albuquerque, gdzie dorastał także syn Witolda - Janusz Kozikowski (mąż Nancy Kozikowski(ang.)), znany artysta plastyk[10].

FilmografiaEdytuj

NagrodyEdytuj

  • 1938: nagroda ministra przemysłu i handlu podczas Festiwalu Filmowego Targi Wschodnie we Lwowie za rolę porucznika Andrzeja Zadora w filmie Ułan księcia Józefa[11]

PrzypisyEdytuj

  1. a b W. J. Podgórski, „Poeci na tułaczce". W kręgu autorów Oficyny Nicejskiej Samuela Tyszkiewicza 1940—1947, Warszawa 2002, s. 157.
  2. a b zbroiowisko • Zobacz wątek - Witold Conti, adante.nazwa.pl [dostęp 2017-03-04] (pol.).
  3. Queermedia.pl, Witold Conti, queer.pl [dostęp 2017-03-04].
  4. Kronika radiowa. Niedzielny Podwieczorek przy mikrofonie. „Warszawski Dziennik Narodowy”. Nr 15B, s. 8, 1937. 
  5. Historia. Do Rzeczy, nr 5/2016, maj 2016, s. 55
  6. Szalone miłości Szymanowskiego. se.pl. [dostęp 2013-09-30].
  7. Tomasik Krzysztof O Karolu Szymanowskim, w: Homobiografie, str. 49, Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Kraków 2008, ​ISBN 978-83-61006-20-6
  8. Ryszard Marek Groński: Homoseksualiści II RP w kulturze - Pedziki za parawanem. Polityka.pl. [dostęp 2013-09-30].
  9. a b Tomasik Krzysztof O Karolu Szymanowskim, w: Homobiografie, str. 50, Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Kraków 2008, ​ISBN 978-83-61006-20-6
  10. Albuquerque Journal Obituaries, obits.abqjournal.com [dostęp 2018-10-24] (ang.).
  11. Biogram Witolda Contiego. Portal Film Polski.pl. [dostęp 2013-09-30].

BibliografiaEdytuj

  • Słownik biograficzny teatru polskiego, PWN, Warszawa 1973

Linki zewnętrzneEdytuj