Witold Sienkiewicz (1920–1990)

oficer polskich służb specjalnych

Witold Sienkiewicz ps. Edward Szumski, Margis (ur. 12 lutego 1920 w Wilnie, zm. 13 stycznia 1990) – uczestnik II wojny światowej w szeregach armii Andersa i Armii Czerwonej, oficer (pułkownik) aparatu bezpieczeństwa PRL, dyrektor Departamentu I Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

Witold Sienkiewicz
Edward Szumski, Margis
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 12 lutego 1920
Wilno
Data śmierci 13 stycznia 1990
Przebieg służby
Lata służby 1941-1961
Formacja Orzełek II RP.svg Armia Andersa
Red star.svg Armia Czerwona
Formacja Palemka MO.svg Służba Bezpieczeństwa
Stanowiska instruktor Wydziału Propagandy CK Litwy
dyrektor Departamentu VII MBP
dyrektor Departamentu I MSW
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Późniejsza praca funkcjonariusz aparatu bezpieczenstwa PRL

ŻyciorysEdytuj

Syn Feliksa i Stefani. W 1933 r. ukończył drugą klasę Gimnazjum Jezuitów w Wilnie, następnie uczęszczał na kursy wieczorowe, gdzie w 1938 r. zdał maturę. Od 1936 roku członek Komsomołu[1], WKP(b), PPR, PZPR. W latach 1935 - 1941 pracował jako robotnik, najpierw w mleczarni „M. Joffe” w Wilnie a później jako monter w elektrowni w Wilnie[2]. W 1941 r. pracował jako robotnik w kołchozach w Czuwarskiej ASRS[3].

W czasie II wojny światowej został skierowany (10.09.1941) do organizowanej w ZSRR armii Andersa w Tockoje. Po dezercji został żołnierzem Armii Czerwonej. Służył jako żołnierz 222. pułku artylerii 16. Strzeleckiej Dywizji Litewskiej. W 1942 r. został słuchaczem Szkoły Specjalnej nr 2 w Moskwie, gdzie przeszedł przeszkolenie w zakresie dywersji. Po zakończeniu szkolenia, jako kierowniki grupy dywersyjnej, został zrzucony na Wileńszczyznę w celu organizowania oddziałów partyzanckich. Używał w tym czasie pseudonimów Edward Szumski i Margis. Był sekretarzem Wileńskiego Podziemnego KP KPL i redaktorem pisma „Za Wolność”. W Wileńskiej Brygadzie Partyzanckiej im. A. Mickiewicza pełnił funkcję zastępca dowódcy oddziału ds. politycznych[3].

W latach 1944-1946 był instruktorem Wydziału Propagandy CK Litwy. Od grudnia 1946 roku pełnił funkcję instruktora Wydziału Zagranicznego KC Polskiej Partii Robotniczej. Od lipca 1948 do marca 1950 pracował jako II sekretarz KW PPR/PZPR w Łodzi[1]. 1 czerwca 1950 roku objął stanowisko dyrektora Departamentu VII (odpowiadającego wówczas za wywiad cywilny i wojskowy) Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. Od 10 grudnia 1954 zastępca Władysława Dworakowskiego, ówczesnego Przewodniczącego Komitetu ds. Bezpieczeństwa Publicznego, następnie od 28 listopada 1956 do 31 lipca 1961 pełnił funkcję dyrektora Departamentu I Ministerstwa Spraw Wewnętrznych (wywiadowczego)[2]. Ze służby został zwolniony z dniem 31 VII 1961 r. Objął stanowisko przewodniczącego Zarządu Federacji Klubów Sportowych „Gwardia”. W 1972 roku został prezesem Polskiego Związku Bokserskiego i pełnił tę funkcję do 1982 r[3].

Pochowany na Powązkach Wojskowych (kwatera A16-8-11)[4].

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj