Otwórz menu główne

Witold Wegner

polski oficer
Witold Wegner

Witold Wegner (ur. 6 sierpnia 1894 w Kaliszankach koło Wągrowca, zm. 10 sierpnia 1920 w Wilnie) – porucznik Wojska Polskiego, powstaniec wielkopolski i uczestnik wojny polsko-bolszewickiej.

Pochodził z rodziny rolniczej o tradycjach patriotycznych Józefa Wegnera i Katarzyny ze Słomińskich. Uczył się najpierw w ewangelickiej szkole elementarnej, potem w gimnazjum w Wągrowcu i w końcu w gimnazjum humanistycznym w Międzyrzeczu. Kolejny etap jego edukacji – naukę zawodu aptekarza w Poznaniu przerwał wybuch I wojny światowej. Zmobilizowany do armii pruskiej służył w różnych jednostkach taborów na froncie wschodnim, a w 1918 r. trafił także na front zachodni. Pod koniec wojny przebywał na kursie aspirantów oficerskich, 13 września 1918 r. mianowany został podporucznikiem i wyznaczony na dowódcę plutonu.

Wybuch powstania wielkopolskiego zastał go u rodziny w Buku, skąd pochodziła jego matka. W grudniu 1918 r. został zaangażowany przez Kazimierza Zenktelera do tworzenia oddziałów powstańczych, a 5 stycznia 1919 r. mianowano go komendantem Buku i dowódcą kompanii bukowskiej. Brał udział w walkach o Zbąszyń, Wolsztyn, pod Wielkim Grójcem i w bitwie o Kopanicę. 1 kwietnia 1919 r. awansowany został na stopień porucznika Wojska Polskiego.

Po zakończeniu powstania wielkopolskiego uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Zawsze dbał o swoich żołnierzy i był wśród nich bardzo popularny.

Okoliczności śmierci kpt. Witolda Wegnera nie są do końca jasne. Według najbardziej prawdopodobnej wersji latem 1920 r. w trakcie odwrotu próbował przedostać się w cywilnym ubraniu i z fałszywymi dokumentami do linii polskich. Niestety został schwytany przez Rosjan i 10 sierpnia 1920 r. rozstrzelany w Wilnie. W 1929 r. został oficjalnie uznany za zmarłego, a w 1937 r. pośmiertnie awansowany na stopień kapitana.

Był odznaczony Krzyżem Żelaznym II klasy i odznaką pamiątkową 73 pp. Rodziny nie założył.

Jego imieniem nazwano ulicę w Buku.

BibliografiaEdytuj

  • Zdzisław Kościański, Eligiusz Tomkowiak, Bukowianie w Powstaniu Wielkopolskim 1918-1919, Poznań-Buk, Towarzystwo Pamięci Powstania Wielkopolskiego 1918-1919, 2008, ​ISBN 978-83-927042-1-8​.
  • Andrzej Kowalczyk, Buk. Zarys Dziejów, Poznań, Kantor Wydawniczy SAWW, 1989, ISBN 83-85066-00-45, str. 91-92