Otwórz menu główne

Kazimierz Zenkteller

wojskowy polski, uczestnik powstania wielkopolskiego i śląskiego

Kazimierz Zenkteller (Zenkteler[1]), pseud. Warwas (ur. 24 stycznia 1884 w Wojnowicach, zm. 22 stycznia 1955 w Jędrzejowie) − podpułkownik rezerwy piechoty Wojska Polskiego, powstaniec wielkopolski i śląski, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Kazimierz Zenkteller
Warwas
Ilustracja
podpułkownik podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 24 stycznia 1884
Wojnowice
Data i miejsce śmierci 22 stycznia 1955
Jędrzejów
Przebieg służby
Lata służby 1906-1907, 1914-1922
Siły zbrojne Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego,
Orzełek Wojsk Wielkopolskich.svg Armia Wielkopolska,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Stanowiska d-ca V Okręgu Wojskowego w Grodzisku Wlkp.,
d-ca VII Brygady Rezerwowej,
d-ca 23 Dywizji Piechoty,
d-ca III powstania śląskiego
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
powstanie wielkopolskie,
III powstanie śląskie,
wojna polsko-bolszewicka
Późniejsza praca posiadacz ziemski
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości z Mieczami Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941)

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w Wojnowicach koło Buku, w rodzinie ziemiańskiej. Po ukończeniu gimnazjum w Poznaniu, został powołany w 1906 roku na jednoroczny kurs do wojska pruskiego. Walczył w I wojnie światowej w szeregach wojska niemieckiego. Ciężko ranny we Flandrii, został, w stopniu podporucznika artylerii, zwolniony z armii jako inwalida.

Był jednym z czołowych organizatorów przygotowań do powstania wielkopolskiego. W czasie powstania dowodził na froncie zachodnim, potem był dowódcą V Okręgu Wojskowego w Grodzisku Wlkp. W grudniu 1918 r. brał udział w obradach Polskiego Sejmu Dzielnicowego. W czasie wojny z bolszewikami 1920 roku dowodził VII Brygadą Rezerwową. W grudniu tego roku objął dowództwo nad nowo powstałą 23 Dywizją Piechoty. Od 6 czerwca 1921 roku z polecenia władz Polski objął dowództwo sił powstańczych na Górnym Śląsku, w miejsce zdymisjonowanego Macieja Mielżyńskiego.

W styczniu 1922 roku przeniesiony został do rezerwy[2]. W Roczniku Oficerskim z 1924 roku figuruje, jako podpułkownik rezerwy 73 pułku piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 32. lokatą. W latach 20. był członkiem Kapituły Orderu Odrodzenia Polski[3].

Zajął się gospodarowaniem w swoim majątku w Wielkopolsce, w powiecie szamotulskim. W czasie II wojny światowej wysiedlony do Generalnego Gubernatorstwa, osiadł w Jędrzejowie w woj. kieleckim, gdzie spędził resztę życia.

Patron gimnazjum w Buku. W 2001 r. jego ekshumowane prochy pochowano na cmentarzu przy ul. św. Rocha w Buku.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Stosowane są dwie pisownie nazwiska: Zenkteller (np. w Encyklopedii PWN) oraz Zenkteler (np. w Zwycięzcach Leszka Adamczewskiego i Sławomira Kmiecika, Poznań: Wydawnictwo Polskapresse Sp. z o.o. Oddział Prasa Poznańska, 2008, ​ISBN 978-83-88965-77-7​).
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 1 z 26.01.1922 r.
  3. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 31.
  4. M.P. z 1932 r. nr 217, poz. 249
  5. Część urzędowa. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 157 z 19 lipca 1921. 
  6. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 14, 31.
  7. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 83)

BibliografiaEdytuj