Otwórz menu główne

Witold Zachariasz Wolfram (ur. 5 listopada 1895 w Warszawie, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – kapitan administracji Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Witold Zachariasz Wolfram
kapitan administracji kapitan administracji
Data i miejsce urodzenia 5 listopada 1895
Warszawa
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 1914–1940
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki I Korpus Polski w Rosji
3 Pułk Strzelców Podhalańskich
21 Pułk Piechoty „Dzieci Warszawy”
PKU Warszawa Miasto III
KRU Warszawa Miasto III
Stanowiska kierownik referatu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Niepodległości Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Zwycięstwa Wstążeczka amarantowa

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w Warszawie, był synem Juliana i Ludwiki z domu Wojciechowskiej. Absolwent szkoły handlowej z maturą w Warszawie (1914). W latach 1914–1917 służył w armii rosyjskiej. Ukończył wojenny kurs dla oficerów. Walczył na froncie niemieckim[1]. W 1917 roku przeszedł do I Korpusu Wschodniego. Przydzielony do 6 pułku strzelców, walczył z bolszewikami w rejonie Bobrujska.

W 1919 roku wstąpił do Wojska Polskiego. Został przydzielony do 3 pułku strzelców podhalańskich. W jednostce walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, za swoje czyny został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku i w 1922 roku został zweryfikowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. Po wojnie służył w 21 pułku piechoty[2][3]. W jednostce służył do 1931 roku jako dowódca kompanii oraz oficer materiałowy. W marcu 1931 roku został przeniesiony do PKU Warszawa Miasto III na stanowisko kierownika I referatu[4][5]. 1 września 1938 roku PKU Warszawa Miasto III została przemianowana na Komendę Rejonu Uzupełnień Warszawa Miasto III, a zajmowane przez niego stanowisko otrzymało nazwę „kierownik I referatu ewidencji”. W 1939 roku w dalszym ciągu pełnił służbę na tym stanowisku[6].

W końcu 1939 roku dostał się do niewoli sowieckiej i 1940 roku zamordowany przez NKWD w Charkowie i pochowany w bezimiennej mogile zbiorowej. Obecnie jego szczątki spoczywają w Piatichatkach na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na liście straceń, poz. 493.

5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia majora[7]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Banaszek, Roman i Sawicki 2000 ↓, s. 322.
  2. Rocznik Oficerski 1923 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1923, s. 185, 418.
  3. Rocznik Oficerski 1924 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1924, s. 174, 361.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 97.
  5. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 44, 525.
  6. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 291, 859.
  7. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 43 z 27 grudnia 1921 roku, s. 1723.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 44.
  10. M.P. z 1934 r. nr 6, poz. 12.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938 roku, s. 40.

BibliografiaEdytuj