Otwórz menu główne

Wysoczyzna Bełchatowska (318.81) – kraina geograficzna w południowej części Niziny Mazowieckiej, na obszarze Wzniesień Południowomazowieckich. Na północy graniczy z Wzniesieniami Łódzkimi, na zachodzie z Wysoczyzną Łaską, oraz Kotliną Szczercowską, a na wschodzie z Równiną Piotrkowską. Przez Wysoczyznę Bełchatowską przebiega szlak turystyczny czerwony Szlak Okrężny Wokół Łodzi.

Wysoczyzna Bełchatowska
318.81 Wysoczyzna Bełchatowska.png
Prowincja Niż Środkowoeuropejski
Podprowincja Niziny Środkowopolskie
Makroregion Wzniesienia Południowomazowieckie
Mezoregion Wysoczyzna Bełchatowska
Zajmowane
jednostki
administracyjne
Polska:
województwo łódzkie

Ukształtowanie PowierzchniEdytuj

Krajobraz wysoczyzny stanowi falista równina z ciągiem ostańcowych wzgórz morenowych, powstałych w czasie Stadiału Warty. Najwyższe wzniesienie znajduje się w okolicach Tuszyna i osiąga wysokość 289 m n.p.m.

WodyEdytuj

Zachodnia część wysoczyzny jest odwadniana przez rzekę Widawkę, na jej terenie mają swoje źródła rzeki Rakówka i Ścichawka. Przez teren wysoczyzny przebiega dział wodny pomiędzy dorzeczami Wisły i Odry.

Ludność i gospodarkaEdytuj

Głównymi miastami są Bełchatów, Tuszyn i Kamieńsk.