Otwórz menu główne

Zbór Śląskiego Kościoła Ewangelickiego Augsburskiego Wyznania w Orłowej

Zbór Śląskiego Kościoła Ewangelickiego Augsburskiego Wyznania w Orłowejzbór (parafia) luterańska w Orłowej, należąca do senioratu ostrawsko-karwińskiego Śląskiego Kościoła Ewangelickiego Augsburskiego Wyznania, w kraju morawsko-śląskim, w Czechach.

Zbór Śląskiego Kościoła Ewangelickiego Augsburskiego Wyznania w Orłowej
Farní sbor Slezské církve evangelické augsburského vyznání v Orlové
Ilustracja
kościół parafialny
Państwo  Czechy
Siedziba Orłowa
Wyznanie Protestanckie
Kościół Śląski Kościół Ewangelicki Augsburskiego Wyznania
Seniorat ostrawsko-karwiński
Kościół w Orłowej
Położenie na mapie kraju morawsko-śląskiego
Mapa lokalizacyjna kraju morawsko-śląskiego
Zbór w Orłowej
Zbór w Orłowej
Położenie na mapie Czech
Mapa lokalizacyjna Czech
Zbór w Orłowej
Zbór w Orłowej
Ziemia49°50′45,2″N 18°26′23,3″E/49,845889 18,439806
Strona internetowa

Spis treści

HistoriaEdytuj

Początki zboru (parafii) luterańskiej w Orłowej związane są z wydaniem przez cesarza Franciszka Józefa I Habsburga Patentu Protestanckiego w 1861. Zanim nastąpiło uprzemysłowienie Orłowej była ona miejscowością zrekatolicyzowaną (urzędowo podległą zborowi w Błędowicach), jednak wraz z zapotrzebowaniem na siłę roboczą zaczęli się doń sprowadzać ewangelicy z pobliskich miejscowości, którzy po wydaniu wspomnianego Patentu zorganizowali na Śląsku Cieszyńskim pierwszy nowy zbór, pod względem administracyjnym Kościoła austriackiej Przedlitawii podległy był senioratowi śląskiemu w superintendenturze morawsko-śląskiej. Jeszcze w 1861 wybudowali własny kościół, poświęcony 5 października 1862. Pierwszym pastorem został Alfred Kłapsia, syn pastora cieszyńskiego Gustawa Henryka Kłapsi. W 1875 zawiązał się zbór filialny w Morawskiej Ostrawie.

Według schematyzmu kościelnego z 1875 zbór obejmował miejscowości Łazy, Poręba, Pietwałd, Lutynia Niemiecka, Lutynia Polska, Rychwałd, Karwina, Stare Miasto, Dąbrowa, Frysztat, Raj, Darków, Piotrowice, Bogumina, Zawada, Dziećmorowice, Kąkolna zamieszkałe przez około 2150 luteran[1].

W 1888 zorganizował się zbór filialny w Boguminie, gdzie 15 października 1901 poświęcono własny kościół.

Po I wojnie światowej i polsko-czechosłowackim konflikcie granicznym obszar zboru znalazł się w granicach Czechosłowacji. Po 1920 wraz z pięcioma innymi polskojęzycznymi zborami luterańskimi utworzył odrębny Kościół Ewangelicki Augsburskiego Wyznania na Śląsku Wschodnim w Czechosłowacji, który został oficjalnie uznany w dniu 24 maja 1923. Kiedy w październiku 1938 Polska dokonała aneksji tzw. Zaolzia zbory te połączono z polskim Kościołem ewangelicko-augsburskim. Już rok później, po włączeniu większości terenu Śląska Cieszyńskiego do III Rzeszy podporządkowano je niemieckiemu konsystorzowi we Wrocławiu. W 1941 pastorem został Jakob Gerhardt, tu służył do końca wojny, jak też został postrzelony przez polskich partyzantów i stracił prawe oko[2]. Po drugiej wojnie światowej ŚKEAW ponownie uznano oficjalnie w 1948.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Z historii Kościoła Ewangelickiego na Śląsku Cieszyńskim. Tadeusz J. Zieliński (redakcja). Katowice: Dom Wydawniczy i Księgarski „Didache”, 1992, s. 168. ISBN 83-85572-00-7.

Linki zewnętrzneEdytuj