Otwórz menu główne
Ten artykuł dotyczy zdobycia Rzymu w 455 roku. Zobacz też: inne zdobycia miasta.

Zdobycie Rzymu przez Wandalów (wł. Sacco di Roma) – zajęcie miasta w roku 455.

Zdobycie Rzymu przez Wandalów
Wielka wędrówka ludów
Ilustracja
Czas 2 czerwca 455
Miejsce Rzym
Terytorium Italia
Wynik zdobycie i splądrowanie miasta
Strony konfliktu
Cesarstwo zachodniorzymskie Wandalowie
Dowódcy
Leon I Genzeryk
Położenie na mapie Rzymu
Mapa lokalizacyjna Rzymu
miejsce bitwy
miejsce bitwy
Położenie na mapie Włoch
Mapa lokalizacyjna Włoch
miejsce bitwy
miejsce bitwy
Położenie na mapie Lacjum
Mapa lokalizacyjna Lacjum
miejsce bitwy
miejsce bitwy
Ziemia41°54′00″N 12°30′00″E/41,900000 12,500000

Spis treści

TłoEdytuj

W marcu 455 roku cesarzem rzymskim został Petroniusz Maksymus, który zmusił do małżeństwa wdowę po zamordowanym Walentynianie III, obiecaną zaś Hunerykowi, synowi Genzeryka, Eudokię wydał za swojego syna, Palladiusza. Decyzje te wywołały niezadowolenie ludności kraju, a dla Genzeryka były pretekstem do wypowiedzenia cesarzowi wojny.

Przebieg walkEdytuj

W maju Genzeryk zebrał znaczne siły i przeprawił się do Italii. Po wylądowaniu u ujścia Tybru Wandalowie ruszyli na Rzym, w którym doszło do wybuchu paniki. Uchodzącego z miasta Petroniusza pochwycił wrogi mu tłum, który zmasakrował cesarza, wyrzucając jego szczątki do Tybru.

2 czerwca Wandalowie wkroczyli do Rzymu nie napotykając oporu. Po spotkaniu z papieżem Leonem I, Genzeryk zgodził się na oszczędzenie miejscowej ludności[1]. Podczas dwutygodniowego pobytu w mieście, Wandalowie systematycznie i całkowicie ograbili byłą stolicę rozpadającego się cesarstwa. Zabrali ze sobą licznych jeńców, w tym kobiety z rodziny cesarskiej, jak Eudoksję, Eudokię i Placydię, a także wykwalifikowanych metalurgów, inżynierów, budowniczych i urzędników, których Genzeryk zamierzał sam zatrudnić w swych afrykańskich włościach. Olbrzymie łupy załadował na okręty i skierował się do stolicy swego państwa, Kartaginy[1].

SkutkiEdytuj

Ogołocony z bogactw przez Wandalów (stąd wandalizm) Rzym zaczął podupadać, a życie w Italii zostało zdezorganizowane[2].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Joseph Vogt: Upadek Rzymu, s. 233.
  2. Tadeusz Manteuffel: Historia powszechna..., s. 45.

BibliografiaEdytuj

  • Tadeusz Manteuffel: Historia powszechna: Średniowiecze. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1978.
  • Joseph Vogt: Upadek Rzymu. Przełożył: Adam Łukaszewicz. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1993. ISBN 83-06-02312-9.