Otwórz menu główne

Zenon Starkiewicz (ur. 7 stycznia 1906, zm. 5 lipca 1993) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Zenon Starkiewicz
pułkownik dyplomowany piechoty (1963) pułkownik dyplomowany piechoty (1963)
Data urodzenia 7 stycznia 1906
Data śmierci 5 lipca 1993
Przebieg służby
Lata służby przed 1925 - 1947
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 1 Batalion Strzelców Karpackich
Stanowiska dowódca batalionu piechoty
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

W 1925 został słuchaczem Oficerskiej Szkoły Inżynierii w Warszawie. 11 sierpnia 1927 Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1927 w korpusie oficerów łączności. 27 października 1928, po ukończeniu szkoły, otrzymał pierwszą lokatę i przydział do Pułku Radiotelegraficznego w Warszawie[1]. 15 sierpnia 1929 awansował na porucznika ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1929 i 1. lokatą w korpusie oficerów łączności[2]. 27 czerwca 1935 awansował na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 i 21. lokatą w korpusie oficerów łączności[3]. W latach 1936–1938 był słuchaczem XVII Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. 26 lipca 1939 został przydzielony do sztabu Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej na stanowisko dowódcy łączności. W składzie tej brygady walczył w kampanii wrześniowej[4]. W maju 1940 walczył w kampanii norweskiej, będąc oficerem Oddziału III Sztabu Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich[5]. W 1944, w czasie kampanii włoskiej dowodził 1 Batalionem Strzelców Karpackich.

Prezydent RP na Uchodźstwie, August Zaleski mianował go pułkownikiem ze starszeństwem z 19 marca 1963 w korpusie oficerów piechoty[6]. 2 października 1967 będąc urzędnikiem brytyjskiej służby cywilnej, zamieszkałym w Londynie przy 18 York House Highbury Crescent, został naturalizowany[7]. Zmarł 5 lipca 1993[8].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 629.
  2. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 274, 762.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 28 czerwca 1935 roku, s. 78.
  4. Zaleski 1988 ↓, s. 23, 273.
  5. Majorkiewicz 1957 ↓, s. 196.
  6. Dembiński 1969 ↓, s. 6.
  7. The London Gazette nr 44459 z 23 listopada 1967, s. 12823.
  8. Karolina Grodziska, Polskie groby na cmentarzach Londynu, Tom 2, 2001.
  9. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 17, Nr 4 z 15 września 1961. 

BibliografiaEdytuj