Związek Chłopski (II RP)

Związek Chłopski (ZCh) – partia powstała 11 maja 1924 z połączenia odłamu PSL „Piast” pod nazwą Polski Związek Ludowców oraz partii Polskie Stronnictwo Ludowe – Lewica.

Związek Chłopski
Lider Andrzej Pluta (1924–1925), Jan Stapiński (1925–1926)
Data założenia 11 maja 1924
Data rozwiązania 23 marca 1926
Ideologia polityczna socjalizm agrarny,
agraryzm

Związek Chłopski przyjął na swoim kongresie założycielskim 11 maja 1924, za podstawę programową własnych działań, program PSL – Lewicy z 1 czerwca 1919 „uzupełniony wedle wymogów obecnej chwili”.

Parlamentarzyści Związku Chłopskiego 22 stycznia 1926 dołączyli do klubu parlamentarnego Stronnictwo Chłopskie. Następnie, w dniach 23 marca 1926 Związek Chłopski połączył się z odłamem PSL „Wyzwolenie” pod nazwą Jedność Ludowa w partię Stronnictwo Chłopskie.

Głównymi działaczami ZCh byli: Andrzej Pluta[1], Jan Bryl, Michał Janeczek, Jan Stapiński.

Związek Chłopski został odtworzony 11 stycznia 1928 jako organizacja prosanacyjna. Funkcjonował w tej formule do czasu utworzenia 28 stycznia 1931 „grupy chłopskiej” wewnątrz BBWR, którego stał się częścią i zakończył swoją działalność. W tym czasie głównymi działaczami ZCh byli: Jan Stapiński (prezes), Józef Kaźmierczak, Hipolit Śliwiński.

W obu okresach działalności głównym organem prasowym ZCh był „Przyjaciel Ludu”.

PrzypisyEdytuj

  1. Jan Molenda: Andrzej Pluta (ZCh) (pol.). W: iPSB Polski Słownik Biograficzny w internecie [on-line]. Narodowy Instytut Audiowizualny. [dostęp 2016-09-09].

BibliografiaEdytuj

  • Arkadiusz Kołodziejczyk: Związek Chłopski. W: Encyklopedia historii Drugiej Rzeczypospolitej. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1999. ISBN 83-214-1101-0.
  • Sekretariat. Związek Chłopski. „Przyjaciel Ludu”. 21, s. 1–2, 1924.