Związek Naprawy Rzeczypospolitej

Związek Naprawy Rzeczypospolitejsanacyjna organizacja polityczna powstała w 1926 r. W jej skład weszli działacze Związku Strzeleckiego, Związku Powstańców Śląskich i Związku Osadników Wojskowych. Pod względem ideologicznym lokował się na lewym skrzydle obozu piłsudczykowskiego. Przejawiało się to głównie w postulatach przeprowadzenia w Polsce reform społecznych, umocnienia władzy prezydenta i zmniejszenia zakresu uprawnień parlamentu. Członkowie Związku sprzeciwiali się także narastającym nastrojom nacjonalistycznym. Organizacja skupiała przede wszystkim inteligencję pracującą, posiadając wpływy w ruchu spółdzielczym oraz organizacjach nauczycielskich i rolniczych.

W 1928 r. Związek Naprawy Rzeczypospolitej wszedł w skład BBWR, później wraz z Partią Pracy utworzył Zjednoczenie Pracy Wsi i Miast. W 1930 r. zaprzestał działalności. Część byłych członków organizacji utworzyła natomiast nieformalną grupę nazywaną „Naprawą”, która stałą się częścią składową Obozu Zjednoczenia Narodowego. Inna grupa polityków związanych uprzednio ze Związkiem znalazła się w opozycji wobec obozu sanacyjnego (byli to przede wszystkim zwolennicy syndykalizmu kierujący Związkiem Związków Zawodowych).

Głównymi działaczami Związku Naprawy Rzeczypospolitej byli: Michał Grażyński, Zdzisław Lechnicki, Wiktor Zygmunt Przedpełski, Jerzy Szurig i inni. Organami prasowymi organizacji były gazety „Przełom” oraz „Naród i Państwo”.

BibliografiaEdytuj