Otwórz menu główne

Zygfryd Wolniak

dyplomata polski

Zygfryd Wolniak (ur. 27 lutego 1922 w Gnaszynie, zm. 1 listopada 1970 w Karaczi) – polski polityk i dyplomata, poseł w Izraelu (1954–1957), ambasador w Kambodży, Birmie (1957–1959) i Kanadzie (1961–1967), w latach 1968–1970 wiceminister spraw zagranicznych.

Zygfryd Wolniak
Data i miejsce urodzenia 27 lutego 1922
Gnaszyn
Data i miejsce śmierci 1 listopada 1970
Karaczi
Ambasador PRL w Kanadzie
Okres od 1961
do 1966
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Eugeniusz Markowski (Chargé d’affaires)
Następca Stanisław Pawlak
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi
Grób Zygfryda Wolniaka na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w Gnaszynie (obecnie dzielnica Częstochowy). Syn Eustachiusza, przed II wojną światową urzędnika w częstochowskim magistracie, a po 1945 przewodniczącego związku zawodowego w kopalni rud żelaza "Barbara" w Dźbowie.

Od najmłodszych lat pracował jako mechanik w manufakturze gnaszyńskiej, a następnie w okresie okupacji w Hucie Blachownia. Od wczesnych lat działał w szeregach OM TUR, a następnie Polskiej Partii Socjalistycznej.

W czasie II wojny światowej był w szeregach podziemnego ruchu oporu. Został aresztowany przez gestapo i osadzony w areszcie w Blachowni. Po wyzwoleniu znów był czynny w ruchu socjalistycznym, a po tzw. zjednoczeniu polskiego ruchu robotniczego działał w PZPR. Był radnym Wojewódzkiej Rady Narodowej w Kielcach.

W 1946 został skierowany do szkoły konsularno-dyplomatycznej, a po jej ukończeniu do pracy w służbie zagranicznej. Po paroletniej pracy w centrali MSZ, pełnił kolejno różne funkcje na placówkach zagranicznych. Był posłem w Tel Awiwie (w latach 1954–1957), przedstawicielem Polski w Międzynarodowej Komisji Nadzoru i Kontroli w Kambodży, ambasadorem w Birmie.

W latach 1961–1967 sprawował funkcję ambasadora w Kanadzie, a po zakończeniu misji został mianowany dyrektorem generalnym w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Od kwietnia 1968 aż do śmierci był podsekretarzem stanu w MSZ. Zginął 1 listopada 1970 w Karaczi w zamachu na składającego wizytę w Pakistanie przewodniczącego Rady Państwa Mariana Spychalskiego (zatrzymany w tej sprawie Mohammed Faruz Abdallah, kierowca Pakistańskich Linii Lotniczych, wjechał pojazdem zaopatrzeniowym w szpaler osób witających na płycie lotniska przybywającego Przewodniczącego Rady Państwa, powodując śmierć czterech osób[1]).

Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B 2 Tuje m. 2). Na rodzinnym grobie na cmentarzu parafialnym w Gnaszynie znajduje się płyta pamiątkowa ku jego pamięci.

Żonaty, miał córkę i syna[2].

Odznaczenia i orderyEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Jan Dziedzic. Tragedia na lotnisku w Karaczi. „Trybuna Robotnicza”, s. 2, Nr 269 z 12 listopada 1970. 
  2. "Kurier Polski", nr 258 z 3 listopada 1970, str. 2 (nekrolog)
  3. M.P. z 1953 r. nr 93, poz. 1245

BibliografiaEdytuj

  • Bogdan Snoch, Mała encyklopedia Częstochowy, Towarzystwo Przyjaciół Częstochowy, Częstochowa 2002
  • Zygfryd Wolniak, "Kurier Polski", nr 257 z 2 listopada 1970, str. 2