Zygmunt Karaffa-Kraeuterkraft

Zygmunt Karaffa-Kraeuterkraft, także jako Kreuterkraft vel Krajtenkraft (ur. 15 kwietnia 1892 w Warszawie, zm. 4 kwietnia 1964 w Paryżu[1]) – podpułkownik łączności inżynier Wojska Polskiego, działacz w dziedzinie radiotechniki i krótkofalarstwa.

Zygmunt Karaffa-Kreuterkraft
Ilustracja
Zygmunt Karaffa-Kraeuterkraft (przed 1936)
podpułkownik łączności podpułkownik łączności
Data i miejsce urodzenia 15 kwietnia 1892
Warszawa
Data i miejsce śmierci 4 kwietnia 1964
Paryż
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Łączności
Ministerstwo Spraw Wojskowych
Pułk Radiotelegraficzny
Późniejsza praca urzędnik
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego, w charakterze urzędnika wojskowego. W latach 1922-1924 był zatrudniony w Szefostwie Łączności Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi. 9 marca 1922 roku Naczelny Wódz zmienił mu rangę X na rangę VIII[2]. W marcu 1924 roku zostały mu powierzone obowiązki szefa łączności DOK IV na czas odkomenderowania majora Józefa Rębskiego do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu[3]. W tym samym czasie został przemianowany z dniem 1 marca 1924 roku na oficera zawodowego w stopniu majora ze starszeństwem z 1 grudnia 1920 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów łączności[4]. W 1924 był przydzielony do 1 pułku łączności w Warszawie[5]. Do wiosny 1929 roku pełnił służbę w Departamencie Inżynierii Ministerstwa Spraw Wojskowych, pozostając oficerem nadetatowym 1 Pułku Łączności[6]. 23 stycznia 1929 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów łączności[7]. Od kwietnia 1929 pełnił funkcję dowódcy Pułku Radiotelegraficznego w Warszawie[8][9][10][11]. Z dniem 31 sierpnia 1934 roku został przeniesiony w stan spoczynku[12].

W tym samym roku prezydent m. st. Warszawy Marian Zyndram-Kościałkowski mianował go wicedyrektorem tramwajów[13].

Był działaczem radiowym i krótkofalarskim. był współtwórcą publikacji pt. Poradnik dla Radjoamatorów 1927[14]. Został wyznaczony w skład grupy powołanej przy Instytucie Radiotechnicznym do stworzenia ogólnopolskiej organizacji krótkofalarskiej[15]. W efekcie ich pracy powstał Polski Związek Krótkofalowców. W 1932 i w 1934 był wybierany na funkcję prezesa ZG PZK (SP1KK)[16]. Został członkiem prezydium podczas Pierwszego Ogólnopolskiego Zjazdu Krótkofalowców w Warszawie[17]. Wygłaszał odczyty na tematy radiowe na zjeździe krótkofalowców[18], w ramach PZK[19], a także za pośrednictwem rozgłośni radiowej[20][21]. Pełnił funkcję sekretarza generalnego Polskiego Radia[22][23]. Od 1935 do 1939 sprawował stanowisko prezesa Społecznego Zrzeszenia Inżynierów Rzeczypospolitej Polskiej[24].

W czasie funkcjonowania Rządu Leona Kozłowskiego w październiku 1934 ppłk. inż. Karaffa-Kraeuterkraft był wymieniany w prasie jako ewentualny następca ówczesnego ministra poczt i telegrafów, Emila Kalińskiego[25]. Do 1939 zamieszkiwał przy ulicy Rozbrat 32 w Warszawie[26].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Radioelektronicy polscy
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 18 marca 1922 roku, s. 230.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 29 z 25 marca 1924 roku, s. 147.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 30 z 27 marca 1924 roku, s. 149-158.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 874, 885.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 621, 628.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 24 stycznia 1929 roku, s. 4.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 27 kwietnia 1929 roku, s. 124.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 267, 762.
  10. Zmiany w armii. „Echo”, s. 2, Nr 101 z 29 kwietnia 1929. 
  11. Święto 1 Pułku Radiotelegraficznego w Warszawie. audiovis.nac.gov.pl, 1933-06-29. [dostęp 2015-06-29].
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 284.
  13. Radosna twórczość w magistracie. Zmiany i zapowiedzi zmian. „Nowiny Codzienne”, s. 3, Nr 151 z 3 czerwca 1934. 
  14. Poradnik dla radjoamatorów pod redakcją Kazimierza Krulisza (1927). hint.org.pl. [dostęp 2015-06-29].
  15. Powstanie Polskiego Związku Krótkofalowców. pzk.org.pl. [dostęp 2015-06-29].
  16. Marcowe fakty, daty.... sp6kcn.hamradio.pl. [dostęp 2015-06-29].
  17. Pierwszy Ogólnopolski Zjazd Krótkofalowców w Warszawie. audiovis.nac.gov.pl. [dostęp 2015-06-29].
  18. Ogólnopolski Zjazd Krótkofalowców. „Nowy Kurier”, s. 14, Nr 178 z 3 sierpnia 1930. 
  19. Kronika Radiowa. Z życia poznańskich krótkofalowców. „Tydzień Radiowy”, s. 355, Nr 34 z 24 sierpnia 1930. 
  20. Programy radiofoniczne. „Gazeta Bydgoska”, s. 3, Nr 152 z 7 lipca 1927. 
  21. Radio. Programy stacyj radiowych. „Głos Narodu”, s. 6, Nr 173 z 1 lipca 1938. 
  22. Kultura i sztuka. Delegacja polska na międzynarodowej konferencji radiowej w Paryżu. „Republika”, s. 8, Nr 50 z 20 lutego 1936. 
  23. Zygmunt Karaffa-Kreuterkraft. „Wschód”, s. 14, Nr 22 z 30 sierpnia 1936. 
  24. Społeczne Zrzeszenie Inżynierów Rzeczypospolitej Polskiej. W: Józef Piłatowicz: Ruch stowarzyszeniowy inżynierów i techników polskich do 1939 r.. T. II: Słownik polskich stowarzyszeń technicznych i naukowo-technicznych do 1939 r.. Warszawa: Naczelna Organizacja Techniczna. Federacja Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych. Główna Komisja FSNT NOT ds. Seniorów i Historii Ruchu Stowarzyszeniowego, 2005, s. 155.
  25. Fakty i plotki na widowni politycznej. „Nowiny Codzienne”, s. 1, Nr 281 z 9 października 1934. 
  26. Książka telefoniczna. Warszawa. 1939. s. 169. [dostęp 2015-06-29].
  27. Odznaczenia. „Życie Polityczne”, s. 4, Nr 220 z 11 sierpnia 1938. 

BibliografiaEdytuj