Zygmunt Malik

Zygmunt Ludwik Karol Malik (ur. 24 marca 1893 w Rytrze, zm. 21 kwietnia 1941 w KL Auschwitz) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Zygmunt Malik
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 24 marca 1893
Rytro
Data i miejsce śmierci 21 kwietnia 1941
KL Auschwitz
Przebieg służby
Siły zbrojne c. i k. Armia
Wojsko Polskie
Jednostki 79 Pułk Piechoty
Stanowiska kwatermistrz
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie)
Medal Zasługi Wojskowej „Signum Laudis” (w czasie wojny) Medal Zasługi Wojskowej „Signum Laudis” (w czasie wojny) Krzyż Wojskowy Karola

ŻyciorysEdytuj

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej Armii. Jego oddziałem macierzystym był Pułk Piechoty Nr 20. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1916 w korpusie oficerów rezerwy piechoty[1][2][3].

Do Wojska Polskiego został przyjęty z byłej c. i k. Armii[4]. 7 maja 1920 na czele 7. i 12. kompanii 1 Pułku Strzelców Podhalańskich wdarł się do północnej części Kijowa i obsadził most na Dnieprze, który bolszewicy chcieli wysadzić w powietrze[5]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 759. lokatą w korpusie oficerów piechoty[6]. Do jesieni 1926 pełnił służbę w 1 psp w Nowym Sączu[7][8][9]. 3 maja 1926 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 76. lokatą w korpusie oficerów piechoty[10]. W październiku tego roku został przeniesiony do 2 Pułku Piechoty Legionów w Pińczowie na stanowisko dowódcy III batalionu w Staszowie[11]. W kwietniu 1928, w związku z likwidacją III batalionu, został przesunięty na stanowisko dowódcy I batalionu, który także stacjonował w Staszowie[12][13]. W sierpniu 1929 został przeniesiony do 79 Pułku Piechoty w Słonimie na stanowisko dowódcy batalionu[14]. W marcu 1930 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza pułku[15][16]. W lipcu 1935 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr X[17]. W tym samym roku został przeniesiony w stan spoczynku.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Ranglisten 1916 ↓, s. 234, 304.
  2. Ranglisten 1917 ↓, s. 244, 395.
  3. Ranglisten 1918 ↓, s. 287, 510.
  4. Wykaz oficerów 1920 ↓, s. 70.
  5. Bober 1929 ↓, s. 18.
  6. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 50.
  7. Spis oficerów 1921 ↓, s. 224.
  8. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 376, 411.
  9. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 325, 355.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 3 maja 1926 roku, s. 126.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 42 z 11 października 1926 roku, s. 335.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 173.
  13. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 18, 179.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 sierpnia 1929 roku, s. 297.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930 roku, s. 116.
  16. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 29, 607.
  17. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 4 lipca 1935 roku, s. 90.
  18. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 21 z 28 maja 1921 roku, s. 997.
  19. Bober 1929 ↓, s. 32.
  20. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 29.
  21. a b c Ranglisten 1918 ↓, s. 510.

BibliografiaEdytuj