Otwórz menu główne
Ten artykuł dotyczy litery islandzkiej i farerskiej. Zobacz też: serbsko-chorwacka, lapońska i wietnamska litera Đ.
Ð ð

Ð (duża litera Ð, mała litera ð; nazywana eth, lub edh, w farerskim: edd) – litera alfabetu staroangielskiego (anglosaskiego), używana współcześnie w języku islandzkim i farerskim. Minuskuła ð zachowała zakrzywiony kształt charakterystyczny dla średniowiecznych rękopisów, podczas gdy majuskuła Ð pisana jest obecnie z prostą laseczką (inaczej niż w średniowieczu).

W obydwu alfabetach, czyli w islandzkim i farerskim, litera ð następuje po literze d.

W języku islandzkim ð wymawiane jest jako dźwięczna spółgłoska zębowa, tak jak th w angielskim słowie "them". W farerskim ð nie jest wymawiane, chyba że poprzedza literę r – wówczas wymawia się ją jak g. W staroangielskim ð mogło oznaczać zarówno spółgłoskę dźwięczną (jak w islandzkim), jak i bezdźwięczną. Podobnie wymawiana była litera thorn, która pojawiała się jednak o wiele częściej niż eth. W języku średnioangielskim litera eth już nie występuje.

Mała litera ð używana jest w IPA do oznaczania dźwięcznej zębowej spółgłoski szczelinowej – [ð].

UwagaEdytuj

Tę literę należy odróżnić od innych małych liter, które mają tę samą dużą, a inną małą np. serbsko-chorwacka litera d z przekreśleniem u góry (đ) i afrykańska litera d z dolnym zawijasem (ɖ), która jest wykorzystywana między innymi w afrykańskim języku ewe oraz w innych językach w Afryce.

Zobacz takżeEdytuj