Otwórz menu główne

G

Siódma litera alfabetu łacińskiego
Ten artykuł dotyczy litery alfabetu łacińskiego. Zobacz też: G jako skrót lub oznaczenie.
G g

G (minuskuła: g) (gie) jest siódmą literą alfabetu łacińskiego, dziesiątą literą alfabetu polskiego.

Wywodzi się z greckiej litery gamma (Γ). Pojawiła się w łacinie klasycznej w IV wieku p.n.e. – wcześniej do oznaczania głoski [ɡ], tak jak [k] używano tej samej litery C. Dodanie do znaku C kreski umożliwiającej powstanie litery G przypisuje się Appiuszowi Klaudiuszowi Cenzorowi (312 r. p.n.e.)[1]. Współcześnie używana jest najczęściej do oznaczania głoski [ɡ], ale w zależności od języka przed e lub i może też oznaczać np. [ʤ], [ʒ], [j],[x] lub [h]. W języku samoańskim oznacza dźwięk /ŋ/.

Inne reprezentacje litery GEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Aleksander Gieysztor, Zarys dziejów pisma łacińskiego, Jadwiga Gniazdowska (red.), Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009, s. 49, ISBN 978-83-01-16054-8, OCLC 750467223.