Otwórz menu główne

Adam Kiciński (ur. 11 kwietnia 1872 w Lechanicach w powiecie wareckim, zm. 13 czerwca 1959 w Poznaniu) – podpułkownik kawalerii cesarskiej i królewskiej armii, generał brygady Wojska Polskiego.

Adam Kiciński
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 11 kwietnia 1872
Lechanice, powiat warecki
Data i miejsce śmierci 13 czerwca 1959
Poznań
Przebieg służby
Lata służby 1893 - XI 1918 (Armia Austro-Węgier),
XI 1918 - 31 XII 1926 (Wojsko Polskie)
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Order Korony Żelaznej III klasy (Austro-Węgry) Signum Laudis (w czasie wojny) Krzyż Zasługi Wojskowej Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Spis treści

BiogramEdytuj

Był synem Kazimierza, właściciela majątku ziemskiego, i Urszuli z Łempickich oraz chrześniakiem Piotra Wysockiego. Żonaty z Józefą Morawską. Miał pięcioro dzieci: Kazimierza, Jana, Stanisława, Teresę i Annę (żonę Eugeniusza Romiszewskiego).

Ukończył Wydział Artylerii Akademii Wojskowo-Technicznej w Wiedniu. Od 1893 był oficerem artylerii cesarskiej i królewskiej armii, a od 1899 kawalerii. W 1901 był oficerem ordynansowym Franciszka Józefa I. Służył w 1 pułku ułanów w Krakowie i Lwowie, a następnie (od 1912) w 13 pułku ułanów w Złoczowie.

Został ciężko ranny w bitwie po Jarosławicami 2 sierpnia 1914. Następnie skierowany do 6 pułku ułanów, walczył na froncie wschodnim (podpułkownik z 1917).

Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. Do stycznia 1919 zastępca dowódcy, a potem dowódca 8 pułku ułanów (do 4 lutego 1920).

Od lutego 1920 był zastępcą szefa sekcji kawalerii w Ministerstwie Spraw Wojskowych. Później dowodził X Brygadą Jazdy (w 1924 przeformowaną w X Brygadę Kawalerii). 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 5. lokatą w korpusie oficerów jazdy[1]. Z dniem 1 czerwca 1924 został mianowany dowódcą XVI Brygady Kawalerii we Lwowie[2]. W lipcu 1924 minister Spraw Wojskowych zmienił swoje rozporządzenie i pozostawił go na stanowisku dowódcy X Brygady Kawalerii w Przemyślu[3]. Pełniąc służbę na stanowisku dowódcy brygady pozostawał na ewidencji 8 pułku ułanów Księcia Józefa Poniatowskiego.

1 grudnia 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego awansował go na generała brygady ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 11. lokatą w korpusie generałów[4].

W październiku 1925 został mianowany członkiem Oficerskiego Trybunału Orzekającego[5]. Z dniem 31 grudnia 1926 został przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał w Krakowie przy ul. Wolskiej 9 (obecnie ul. J. Piłsudskiego) [6]. Został pochowany na Cmentarzu Junikowo w Poznaniu[7].

AwanseEdytuj

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Rocznik oficerski 1923 s. 116, 675. W 1924 termin "jazda" został zastąpiony terminem "kawaleria".
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 53 z 05.06.1924 r.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 66 z 13.07.1924 r. Rocznik oficerski 1924 s. 84, 119.
  4. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 131 z 17.12.1924 r. Piotr Stawecki błędnie podał, że otrzymał awans ze starszeństwem z 1 lipca 1923 r.
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 106 z 15.10.1925 r.
  6. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 49 z 17.11.1926 r.
  7. Informacje na stronie um.poznan.pl

BibliografiaEdytuj

  • Rocznik oficerski 1923 i 1924.
  • Rocznik oficerski rezerw 1934.
  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych.
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa: „Bellona”, 1994, s. 165-166, ISBN 83-11-08262-6, OCLC 830050159.
  • Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski niepodległej, Warszawa 1991, s. 110.
  • Henryk Kosk, Generalicja polska, t. I A-Ł, Pruszków 1998, ​ISBN 83-87103-55-1​.