Otwórz menu główne

Adam Rudnicki[1] (ur. 16 marca 1897, zm. 1964[2]) – działacz niepodległościowy, działacz POW, podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Adam Rudnicki
ilustracja
podpułkownik dyplomowany piechoty podpułkownik dyplomowany piechoty
Data urodzenia 16 marca 1897
Data śmierci 1964
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 66 Kaszubski Pułk Piechoty
57 Pułk Piechoty Wielkopolskiej
Stanowiska dowódca Okręgu Suwalskiego POW
szef sztabu dywizji
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości z Mieczami Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Oficer Orderu Świętego Sawy Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Order Krzyża Orła III Klasy (Estonia) Komandor Orderu Korony Jugosłowiańskiej

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

W 1919 roku był dowódcą Okręgu Suwalskiego POW. W sierpniu 1919 roku zorganizował odbicie Sejn z rąk Litwinów, którzy je zajęli po wycofaniu się Niemców[3]. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Oddziale II Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego, a jego oddziałem macierzystym był wówczas 1 pułk piechoty Legionów[4].

W 1923 roku, w stopniu kapitana, pełnił służbę w Oddziale II Sztabu Generalnego pozostając oficerem nadetatowym 66 pułku piechoty w Chełmnie[5]. W 1924 roku pełnił służbę w 66 pułku piechoty[6].

2 listopada 1926 roku został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza VII Kursu Normalnego. Na majora awansował ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku[7]. 31 października 1928 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do dowództwa 28 Dywizji Piechoty w Warszawie na stanowisko szefa sztabu. W styczniu 1931 roku został przeniesiony do 57 pułku piechoty wielkopolskiej w Poznaniu na stanowisko dowódcy batalionu[8][9]. W listopadzie 1933 roku został przeniesiony do Wojskowego Instytutu Naukowo-Wydawniczego w Warszawie[10][11]. Był redaktorem pisma „Polska Zbrojna”. 27 czerwca 1935 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 roku i 34. lokatą w korpusie oficerów piechoty[12]. W styczniu 1936 roku został zastępcą szefa instytutu.

Przed wybuchem II wojny światowej został skierowany do sztabu Grupy Operacyjnej „Jasło”. Po przegranej kampanii wrześniowej znalazł się na Węgrzech. Był jednym z oficerów negocjujących przejście oddziałów polskich na Węgry. Na przełomie 1939 i 1940 roku był pierwszym dowódcą tajnego Biura Ewakuacyjnego, organizującego przerzuty Polaków do Francji i Wielkiej Brytanii[13].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1759. W ewidencji Wojska Polskiego figurował, jako „Adam II Rudnicki” w celu odróżnienia od innego oficera noszącego to samo imię i nazwisko.
  2. Wacław Jędrzejewicz, 1993: "Wspomnienia, Zakład Narodowy Im. Ossolińskich
  3. Polityka.pl Adam Grzeszak - Gdzie Litwa, gdzie ojczyzna? 4 listopada 2009
  4. Spis oficerów 1921 ↓, s. 22, 851.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 9, 314, 419.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 280, 363.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 126, 184.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 10.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 33, 585.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 8.
  11. Lista starszeństwa 1935 ↓, s. 24.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 28 czerwca 1935 roku, s. 69.
  13. Jarosław Giziński, Węgierski azyl dla Polaków 30 marca 2010
  14. Dekret Wodza Naczelnego L. 3423 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 43, s. 1722)
  15. M.P. z 1931 r. nr 64, poz. 100.
  16. Dziennik Personalny MSWojsk Nr 19/1929, s. 361
  17. a b Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”, s. 38, Nr 2 z 11 listopada 1937. Ministerstwo Spraw Wojskowych. 
  18. Pułk. Rudnicki kawalerem Legii Honorowej. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 85 z 16 kwietnia 1937. 
  19. Eesti Vabariigi teenetemärgid (est.). president.ee. [dostęp 2014-11-13].

BibliografiaEdytuj