Otwórz menu główne

Aleksandr Wasiljewicz Gorbatow (ros. Александр Васильевич Горбатов, ur. 9 marca 1891 we wsi Pachotino w guberni włodzimierskiej, zm. 7 grudnia 1973 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, generał armii (1955), Bohater Związku Radzieckiego (1945).

Aleksandr Wasiljewicz Gorbatow
ros. Александр Васильевич Горбатов
ilustracja
generał armii generał armii
Data i miejsce urodzenia 9 marca 1891
Pachotino, gubernia włodzimierska
Data i miejsce śmierci 7 grudnia 1973
Moskwa
Siły zbrojne Red star.svg Robotniczo-Chłopska Armia Czerwona; Armia Radziecka

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Syn chłopa. Absolwent kawaleryjskich kursów dowódczych (1926) i kursów doskonalących wyższej kadry dowódczej (1930).

Uczestnik I wojny światowej, podoficer kawalerii. W 1919 roku wstąpił do RKP(b) i Armii Czerwonej. Uczestnik wojny domowej, dowódca pułku kawalerii i samodzielnej brygady kawalerii.

W 1937 roku dowodził dywizją w Kijowskim Okręgu Wojskowym jako kombrig. Podczas czystek wśród dowódców Armii Czerwonej w latach 1937-1938 został aresztowany na stanowisku zastępcy dowódcy 6 Korpusu Kawalerii, zdegradowany i pozbawiony odznaczeń. W trakcie śledztwa stosowano wobec niego „metody nacisku fizycznego”, czyli tortury. Po objęciu Ludowego Komisariatu Spraw Wewnętrznych przez Berię był jednym z niewielu żołnierzy, którzy do celów propagandowych w marcu 1940 roku zostali uwolnieni i przywróceni do służby w poprzednim stopniu.

Po napaści Niemiec na ZSRR był zastępcą dowódcy korpusu, od października 1941 dowodził 226 Dywizją Strzelecką. Od czerwca do października 1942 był inspektorem kawalerii Południowo-zachodniego (stalingradzkiego) frontu. Od października 1942 był zastępcą dowódcy 24 Armii. Od kwietnia do czerwca 1943 był dowódcą 2 Korpusu Strzeleckiego, a od czerwca 1943 roku do końca wojny - 3 Armii.

Od czerwca 1945 roku był komendantem Berlina. Po wojnie - na stanowiskach dowódczych. W latach 1946-1962 poseł do Rady Najwyższej ZSRR. W latach 1950-1954 dowódca wojsk powietrznodesantowych. W 1952-1961 kandydat na członka Komitetu Centralnego KPZR. W latach 1954-1958 dowódca Bałtyckiego Okręgu Wojskowego. Od 1958 w Grupie Generalnych Inspektorów Ministerstwa Obrony ZSRR. Został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.

Autor wspomnień „Gody i wojny”" (Moskwa, 1965, wydanie 2 - 1989). W czasie „odwilży” w „Nowym Świecie” jako jedyny z wysokich rangą wojskowych, którzy przeżyli zesłanie, opublikował wspomnienia z życia w obozach[1].

AwanseEdytuj

  • Kombryg (26 listopada 1935)
  • Generał Major (25 grudnia 1941)
  • Generał Porucznik (28 kwietnia 1943)
  • Generał Pułkownik (29 czerwca 1944)
  • Generał Armii (8 sierpnia 1955)

OdznaczeniaEdytuj

I medale.

PrzypisyEdytuj

  1. K. A. Zalesski: Империя Сталина. Биографический энциклопедический словарь. Moskwa: Wecze, 2000. ISBN 5-7838-0716-8.

BibliografiaEdytuj