Antoni Łukasiewicz (podpułkownik)

Antoni Jan Aleksander Łukasiewicz (ur. 27 grudnia 1880, zm. 1940 w Kijowie) – podpułkownik naukowo-oświatowy Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Antoni Łukasiewicz
Ilustracja
podpułkownik naukowo-oświatowy podpułkownik naukowo-oświatowy
Data urodzenia 27 grudnia 1880
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Kijów
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Korpus Kadetów Nr 1
Stanowiska wykładowca,
komendant korpusu kadetów
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941)

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 27 grudnia 1880[1] jako syn Juliana. Był sekretarzem (1906–1907), kustoszem (1909) i dyrektorem zarządu (od 1909) Polskiego Muzeum Szkolnego[2][3].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. W stopniu kapitana przygotował raport pt. O ściągnięciu kadetów zbiegłych na Górny Śląsk z Korpusów Nr. 1 (Lwów) i Nr. 2 (Modlin); wcześniej został oddelegowany na Górny Śląsk przez Oddział III Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych w celu „odszukania i odesłania” kadetów, którzy uciekli tam po wybuchu III powstania śląskiego w 1921[4]. Został awansowany do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów zawodowych administracji naukowo oświatowych[5][6][7]. W 1923, 1924 był przydzielony do kadry naukowej Korpusu Kadetów Nr 1, funkcjonującym w garnizonie Lwów[8][9][10]. W 1928 był zweryfikowany na liście starszeństwa w Korpusie Oficerów Administracji Dział Naukowo-Oświatowy z lokatą 1[11]. W 1929 był komendantem Korpusu Kadetów Nr 1[12][13]. Został przeniesiony w stan spoczynku z dniem 31 sierpnia 1929[14][15]. W 1934 był podpułkownikiem administracji przeniesionym w stan spoczynku i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto[16].

Ponadto był nauczycielem historii i geografii w szkołach średnich[17]. Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej 1939 i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez Sowietów. Na wiosnę 1940 został zamordowany przez NKWD. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 55/5-41 oznaczony numerem 1740; dosłownie określony jako Anatol Łukasiewicz)[18]. Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

OdznaczenieEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Oficerowie. Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. [dostęp 2015-06-17].
  2. VI. Sprawozdanie Polskiego Muzeum Szkolnego za czas od 1. kwietnia 1908 do 31. marca 1909. Lwów: 1909, s. 4.
  3. XXIX. Sprawozdanie Towarzystwa Nauczycieli Szkół Wyższych we Lwowie za czas od 1.kwietnia 1912 do 31. marca 1913. 1913, s. 110.
  4. Archiwum Wojskowe ujawnia historię kadetów w III Powstaniu Śląskim. naukawpolsce.pap.pl, 29 kwietnia 2011. [dostęp 8 grudnia 2014].
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1411.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1278.
  7. Dziennik Personalny MSW Nr 4 z 1929 (3)
  8. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1508.
  9. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1371.
  10. Radosław Dimitrow: Jak Karol Chodkiewicz za Polskę zginął. nto.pl, 6 grudnia 2014. [dostęp 8 grudnia 2014].
  11. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 821.
  12. P. Ppłk. Antoni Łukasiewicz, nowy Komendant K. K. Nr 1.. „Orlęta”, s. 3, Nr 1 z maja 1929. Korpus Kadetów Nr 1. 
  13. Zenon Malik: Kadeci II Rzeczypospolitej. cracovia-leopolis.pl. [dostęp 8 grudnia 2014].
  14. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”, s. 72, Nr 4 z 14 lutego 1929. Ministerstwo Spraw Wojskowych. 
  15. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 4 z 14 lutego 1929.
  16. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 387.
  17. Obsada personalna Korpusu Kadetów Nr 1 w roku szkolnym 1927/1928. „Sprawozdanie za rok szkolny 1927/28”, s. 4, 1928. Korpus Kadetów Nr 1. 
  18. Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. s. 55. [dostęp 2015-06-17].

BibliografiaEdytuj