Otwórz menu główne

Antonio Barberini (ur. 4 sierpnia 1608 – zm. 4 sierpnia 1671) – włoski kardynał. Bratanek papieża Urbana VIII i brat kardynała Francesco Barberini.

Antonio Barberini
Kardynał biskup
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 4 sierpnia 1608
Rzym
Data i miejsce śmierci 4 sierpnia 1671
Nemi
Kamerling
Okres sprawowania 28 lipca 1638 – 4 sierpnia 1671
Arcybiskup Reims
Okres sprawowania 27 czerwca 1657 – 4 sierpnia 1671
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Kreacja kardynalska 30 sierpnia 1627
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 24 października 1655
Konsekrator Giovanni Battista Scanaroli
Współkonsekratorzy Lorenzo Gavotti
Marco Antonio Bottoni

ŻyciorysEdytuj

Już jako nastolatek otrzymał od swego wuja papieża bogate beneficja, m.in. został komendatariuszem rzymskiego przeoratu zakonu rycerskiego joannitów. W sierpniu 1627 Urban VIII mianował go kardynałem in pectore, nominację ogłoszono w lutym 1628. Pełnił szereg funkcji kościelnych m.in. prefekta Trybunału Apostolskiej Sygnatury Sprawiedliwości (1628-33), archiprezbitera Bazyliki Liberiańskiej (1633-71), legata w Urbino (1631-33) i Awinionie (1633-45), naczelnego wodza armii papieskiej, sekretarza Listów Apostolskich, opata komendatoryjnego Tre Fontane, Nonantola i Subiaco. Był także prefektem św. Kongregacji Propaganda Fide (od 1632) i kamerlingiem św. Kościoła Rzymskiego (od 1638). 1636-44 pełnił funkcję protektora Francji przy Stolicy Apostolskiej, w tej roli uczestniczył w konklawe 1644. Od 1633 był także protektorem księstwa Sabaudii. Podobnie jak jego brat i wuj, był mecenasem sztuki, m.in. współtworzył Teatro Barberini i zgromadził sporą bibliotekę. Korzystał z pozycji kardynała-nepota do wzbogacenia się i żył jak świecki książę, a jego życie osobiste było stałym tematem miejskich plotek[1]. W latach 1642-44 jako legat a latere w Bolonii, Romanii i Ferrarze dowodził wraz z bratem Taddeo Barberini armią papieską w pierwszej wojnie o Castro, zakończonej klęską pod Lagoscuro.

Nowy (od 1644) papież Innocenty X wszczął śledztwo przeciwko Antonio Barberiniemu i jego braciom o nielegalne wzbogacenie się kosztem majątku Stolicy Apostolskiej. Aby uniknąć aresztowania, bracia uciekli do Francji pod opiekę kardynała Giulio Mazzarini. W 1653 uzyskał przebaczenie i powrócił do Rzymu (jego brat Francesco powrócił już w 1648, a Taddeo zmarł w Paryżu w 1647). Za pontyfikatu Aleksandra VII (1655-67) Antonio odzyskał skonfiskowane dobra. W tym też okresie odmienił swój dotychczasowy świecki styl życia, poświęcając się religii, m.in. przyjął święcenia kapłańskie i zaangażował się w kampanię przeciw jansenizmowi. W 1653 król Ludwik XIV mianował go swoim Wielkim Jałmużnikiem oraz biskupem Poitiers. Ta druga nominacja nie zyskała jednak aprobaty papieża. Kardynał biskup Frascati (1655-61) i Palestriny (od 1661). Od 1657 arcybiskup Reims z nominacji Ludwika XIV, zatwierdzony przez Stolicę Apostolską 10 lat później. Pełnił też urząd protektora wielu zakonów, m.in. dominikanów. Subdziekan św. Kolegium Kardynałów od marca 1671. Zmarł w Nemi koło Albano w wieku 63 lat.

PrzypisyEdytuj

  1. P. J. A. N. Rietbergen: Power And Religion in Baroque Rome: Barberini Cultural Policies, BRILL 2006, s. 163; Eleanor Herman, Królowa Watykanu, Warszawa 2009, s. 88.

BibliografiaEdytuj

  • P. Gauchat Hierarchia Catholica, vol. IV, Münster 1935
  • The Cardinals of the Holy Roman Church
  • Olivier Poncet, Antonio Barberini (1608-1671) et la papauté. Réflexions sur un destin individuel en cour de Rome au XVIIe siècle. [w:] Mélanges de l'Ecole française de Rome. Italie et Méditerranée T. 108, N°1. 1996. s. 407-442