Bernardim Ribeiro

Bernardim Ribeiro (ur. 1482, zm. 1552) – pisarz i poeta portugalski[1], jeden z głównych przedstawicieli renesansu. Był synem skarbnika w majątku księcia de Viseu[1]. W latach 1507–1512 studiował prawo na uniwersytecie w Lizbonie[1]. Potem był dworzaninem króla Manuela I Szczęśliwego[1]. W latach 1521–1524 przebywał najprawdopodobniej we Włoszech[1]. Prawdopodobnie był znajomym Francisca de Sá de Miranda[2]. Po powrocie do kraju został sekretarzem króla Jana III Pobożnego[1]. Rzekomo postradał rozum[1] wskutek nieodwzajemnionej miłości[3]. Znany jest jako autor powieści Livro das saudades[1], popularnie nazywanej Menina e Moça (Dzieciństwo i dorastanie[1], 1554–1557[1]), która rozpowszechniła pojęcie "saudade" (tłumaczone jako "samotność"), czyli specyficznej dla kultury portugalskiej odmiany nostalgii. Nazywany jest niekiedy najwybitniejszym lirykiem portugalskim przed Luísem de Camõesem[3]. Jego wiersze weszły do Cancioneiro Geral[2] Garcii de Resende. Bernardim Ribeiro pisał przede wszystkim sielanki[2].

Bernardim Ribeiro
Ilustracja
Bernardim Ribeiro. Marmurowy posąg dłuta Antónia Alberta Nunesa
Data i miejsce urodzenia

1482
Torrão

Data i miejsce śmierci

1552
Lizbona

Narodowość

portugalska

Język

portugalski

Dziedzina sztuki

poezja

Epoka

renesans

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j Bernardim Ribeiro (ang.). Encyclopaedia Britannica. [dostęp 2016-10-31].
  2. a b c Bernardim Ribeiro (port.). Projeto Vercial. [dostęp 2016-10-31].
  3. a b Ribeiro, Bernardim (ang.). jewishvirtuallibrary.org. [dostęp 2016-10-31].