Otwórz menu główne
Kamieniołom Kletno I w którym wydobywano marmur
Hałdy w Kamieniołomie Biała Marianna w Stroniu Śląskim

Biała Marianna – szlachetna odmiana marmuru o śnieżnobiałym kolorze, z miejscowymi zabarwieniami koloru jasnoróżowego i jasnożółtego[1].

Odmiana charakteryzuje się wysokim stopniem przekrystalizowania oraz wysoką, sięgającą do 90%, zawartością czystego węglanu wapnia oraz niską, poniżej 1% zawartością tlenku magnezu. Odmianę tworzą średnio i grubokrystaliczne białe marmury kalcytowe, które w kierunku spągu złoża przechodzą w szare i laminowane. Złoże marmuru Biała Marianna znajduje się na południowo-zachodnim stoku wzniesienia Krzyżnik w Masywie Śnieżnika i znane jest od 1839[2].

Nazwa marmuru pochodzi od imienia byłej właścicielki dużej części Masywu Śnieżnika i Gór Bialskich księżnej Marianny Orańskiej.

Spis treści

ZastosowanieEdytuj

Biała Marianna jest odmianą odporną na wietrzenie. Wartość dekoracyjna białych marmurów porównywana jest do marmurów karraryjskich. Z Białej Marianny wykonano wystrój kamienny we wnętrzach wielu budynków urzędów państwowych, teatrów, hoteli, kin i innych. Białą Mariannę użyto do wystroju wnętrz budynków m.in. sejmu, Filharmonii Narodowej, Teatru Wielkiego, hotelu Europejskiego i ścian Dworca Centralnego w Warszawie.

W przeszłości z Białej Marianny wyrabiano drobną galanterię: świeczniki, płyty stołowe, garnitury na biurka itp. oraz stosowano do dekoracji kościołów i pałaców m.in. wykorzystywano do dekoracji wnętrz pałacu w Kamieńcu Ząbkowickim.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Świat Kamienia: Marmury dolnośląskie (pol.). www.swiat-kamienia.pl. [dostęp 2011-11-18].
  2. Krzysztof R. Mazurski: Masyw Śnieżnika i Góry Bialskie.

BibliografiaEdytuj

  • Michał Stelmach: Geologia Polski. Wydawnictwo Geologiczne, 2007.
  • A. Bolewski i W. Parachoniak: Petrografia. Warszawa: Wydawnictwa Geologiczne, 1982. ISBN 83-220-0173-8.