Białogórze

wieś w województwie dolnośląskim

Białogórze (dawniej niem. Lichtenberg) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie zgorzeleckim, w gminie Zgorzelec.

Białogórze
wieś
Ilustracja
Kościół filialny pw. św. Andrzeja Boboli
Państwo

 Polska

Województwo

 dolnośląskie

Powiat

zgorzelecki

Gmina

Zgorzelec

Wysokość

230-250[2] m n.p.m.

Liczba ludności (III 2011)

222[3]

Strefa numeracyjna

75

Kod pocztowy

59-900[4]

Tablice rejestracyjne

DZG

SIMC

0193200

Położenie na mapie gminy wiejskiej Zgorzelec
Mapa konturowa gminy wiejskiej Zgorzelec, blisko centrum na prawo u góry znajduje się punkt z opisem „Białogórze”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Białogórze”
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa konturowa województwa dolnośląskiego, po lewej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Białogórze”
Położenie na mapie powiatu zgorzeleckiego
Mapa konturowa powiatu zgorzeleckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Białogórze”
Ziemia51°09′13″N 15°07′33″E/51,153611 15,125833[1]

Położenie

edytuj

Białogóra to wieś o długości około 1,1 km leżąca na granicy Równiny Zgorzeleckiej i Wzgórz Siekierczyńskich, na wysokości 230-250 m n.p.m.[2]

Podział administracyjny

edytuj

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa jeleniogórskiego.

Historia

edytuj

Najstarsze ślady osadnictwa w tym rejonie pochodzą z VII wieku[2]. Nie wiadomo dokładnie kiedy powstała sama wieś, wzmianki informują o tym, że w 1346 roku istniał tu kościół[2]. W 1825 roku były tu 64 budynki, w tym: kościół i szkoła ewangelicka oraz 2 młyny wodne[2]. W 1840 oprócz kościoła i szkoły była też pastorówka, folwark z owczarnią i 2 młyny wodne, wieś liczyła wtedy 76 budynków[2]. W drugiej połowie XIX wieku zbudowano szosę ze Zgorzelca do Jeleniej Góry, co przyniosło pewne ożywienie gospodarcze[2]. Po 1945 roku Białogórze zachowało charakter wsi rolniczej, w 1978 roku było tu 29 gospodarstw rolnych[2].

Zabytki

edytuj

Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są[5]:

  • kościół filialny pw. św. Andrzeja Boboli, otoczony murem, wzniesiony na początku XVI wieku i przebudowany w roku 1675. Zachowane jest kilka epitafiów szlacheckich z XVIII w. oraz murowana bramka ze śladami sgraffito[6]
  • budynek mieszkalno-gospodarczy, nr 41, murowano-szachulcowy, z 1870 r.

Inne zabytki:

  • dwa wczesnosłowiańskie grodziska oraz cmentarzysko kurhanowe, datowane na VIII-XI wiek, znaleziono na nim około 200 mogił, znajdują się w pobliżu wsi. Kurhany pod Białogórzem odkrył latem 1929 r. dr Otto F. Gandert ze Zgorzelca (Görlitz). Grodziska te zamieszkiwali Bieżuńczanie.

Przypisy

edytuj
  1. Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 4830
  2. a b c d e f g h Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 2: Pogórze Izerskie. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 2003, s. 102-105. ISBN 83-85773-60-6.
  3. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  4. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 26 [zarchiwizowane 2022-10-26].
  5. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 258. [dostęp 2012-11-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-03-27)].
  6. Krzysztof R. Mazurski, Między Nysą Łużycką a Kwisą, Krajowa Oficyna Wydawnicza, Wrocław, 1980, s.26

Bibliografia

edytuj

Linki zewnętrzne

edytuj