Otwórz menu główne

Bolesław Siwiec

Oficer Wojska Polskiego

Bolesław Siwiec (ur. 29 marca 1893 w Dolnja Tuzla, w Jugosławii, zm. 1966[1]) – podpułkownik saperów Wojska Polskiego.

Bolesław Siwiec
podpułkownik saperów podpułkownik saperów
Data i miejsce urodzenia 29 marca 1893
Dolnja Tuzla
Data śmierci 1966
Przebieg służby
Lata służby 1911-1939
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Dowództwo Okręgu Generalnego
5 Batalion Saperów (II RP)
4 pułk saperów
6 Pułk Saperów (II RP)
2 batalion saperów
Szkoła Podchorążych Saperów
Armia „Łódź”
Stanowiska dowódca kompanii saperów
referent techniczny w Szefostwie Inżynierii i Saperów
kierownik Grupy Fortyfikacyjnej
zastępca szefa Inżynierii i Saperów w IV Inspektoracie Armii
dowódca batalionu saperów
dowódcą kompanii podchorążych saperów
kierownik referatu wyszkolenia
komendant szkoły podchorążych saperów
zastępca dowódcy saperów Armii „Łódź”
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Po ukończeniu szkoły powszechnej od 1908 do 1911 uczył się w Wojskowej Szkole Kadetów – Pionierów w Hainburgu w Austrii. Po ukończeniu szkoły w 1911 zostaje przydzielony do służby w kompanii pionierów armii austriackiej. Po wybuchu I wojny światowej w sierpniu 1914 dowodzi kompanią saperów. Bierze udział w walkach na froncie rosyjskim. W 1917 zostaje ranny i przebywał na leczeniu szpitalnym. Następnie walczył na froncie albańskim, potem froncie włoskim.

Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. Brał udział w organizowaniu Dowództwa Okręgu Generalnego[2] Kraków, potem pełnił funkcję referenta technicznego w Szefostwie Inżynierii i Saperów Dowództwa Okręgu Generalnego Kraków. Po wybuchu wojny polsko-bolszewickiej kierownik Grupy Fortyfikacyjnej Nr 10. Kierował robotami fortyfikacyjnymi przy rozbudowie umocnień obronnych nad Wkrą. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919–1920. W sierpniu 1920 brał aktywny udział w walkach z bolszewikami nad Wkrą.

Od maja 1921 roku pełni funkcję referenta, a potem zastępcy szefa Inżynierii i Saperów w IV Inspektoracie Armii pozostając oficerem nadetatowym 5 pułku saperów. W 1922 roku ukończył kurs uzupełniający dla oficerów saperów. 11 września 1923 roku został przeniesiony z Departamentu V Inzynierii i Saperów MSWojsk. do 4 Pułku Saperów na stanowisko dowódcy VII batalionu saperów[3]. 17 czerwca 1925 roku został przeniesiony do 6 pułku saperów na stanowisko dowódcy XII batalionu saperów[4]. Z dniem 1 października 1925 roku został przeniesiony do Departamentu V Wojsk Technicznych Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko referenta[5].

Następnie był dowódcą kompanii podchorążych saperów w Oficerskiej Szkole Inżynierii. Z dniem 13 października 1928 roku przeniesiony do Departamentu Inżynierii Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko kierownika referatu wyszkolenia. Od 2 listopada 1932 roku był słuchaczem 6 miesięcznego kursu taktycznego dla oficerów sztabowych przy Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie[6]. Z dniem 1 stycznia 1934 został dowódcą 2 batalionu Saperów Kaniowskich[7]. W 1934 roku kierował akcją ratowniczą w katastrofalnej powodzi na Podhalu. W latach 1936–1938 był komendantem Szkoły Podchorążych Saperów. Na tym stanowisku 14 grudnia 1938 roku generał brygady Mieczysław Dąbkowski wystawił mu następującą opinię: „Dobrze wyszkolony oficer, nadający się zarówno do służby w linii jak i w sztabach. Nadaje się na dowódcę pułku saperów”[8]. Od 1938 w Dowództwie Saperów Ministerstwa Spraw Wojskowych. Od 1939 roku był oficerem saperów w sztabie Inspektora Armii generała dywizji Juliusza Rómmla.

W kampanii wrześniowej 1939 roku walczył na stanowisku zastępcy pułkownika Stefana Langnera, dowódcy saperów Armii „Łódź”. Wziął udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji stolicy w niewoli niemieckiej. Przebywał w Oflagu VIIA w Murnau[9].

AwanseEdytuj

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. BillionGraves
  2. Dziennik Rozkazów Wojskowych nr 4 z 16 stycznia 1919
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 59 z 11 września 1923 roku, s. 556.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 64 z 17 czerwca 1925 roku, s. 323.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 122 z 19 listopada 1925 roku, s. 658.
  6. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 13 z 9 grudnia 1932.
  7. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 2 z 26 stycznia 1934.
  8. Opinie podpułkowników saperów za 1938 rok, Biuro Inspekcji GISZ, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1/120, s. 372.
  9. Barszczewski i Jasieński 2001 ↓, s. 118-119.
  10. Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne, www.stankiewicz.e.pl [dostęp 2017-11-17] (pol.).
  11. Rocznik Oficerski 1923 s. 907
  12. Rocznik Oficerski 1924 s. 829
  13. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 9 z 28 czerwca 1935
  14. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 17 z 22 czerwca 1922 roku, s. 462
  15. Rómmel 1958 ↓, s. 378, autor jako dowódca armii „Łódź” i „Warszawa” w podpisanym przez siebie dodatku do rozkazu z dnia 29 września 1939 roku użył w stosunku do osoby ppłk. Siwca sformułowania „Krzyż Walecznych po raz 4”.
  16. M.P. z 1930 r. nr 98, poz. 143
  17. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 13 z 11 listopada 1934 roku.
  18. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 4 z 19 marca 1933 roku, str. 61.

BibliografiaEdytuj

  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2018-03-22].
  • Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 802, 828.
  • Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 582, 591.
  • Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 247, 822.
  • Zdzisław Barszczewski, Władysław Jasieński: Sylwetki saperów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09287-7.
  • Juliusz Rómmel: Za honor i ojczyznę. Wspomnienia dowódcy armii „Łódź” i „Warszawa”. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo „Iskry”, 1958.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939; stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Księgarnia Akademicka Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego, 2006. ISBN 83-7188-899-6.