Otwórz menu główne

Cezary Wodziński

polski filozof

Cezary Waldemar Wodziński (ur. 27 maja 1959 w Lęborku, zm. 12 czerwca 2016) – polski filozof, historyk filozofii, tłumacz, eseista, profesor nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki Uniwersytetu Jagiellońskiego i Uniwersytetu Warszawskiego, pracownik naukowy Instytutu Filozofii i Socjologii PAN.

Cezary Wodziński
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 27 maja 1959
Lębork
Data śmierci 12 czerwca 2016
profesor nauk humanistycznych
Specjalność: filozofia
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Doktorat 1989 – filozofia
Instytut Filozofii i Socjologii PAN
Habilitacja 1994 – filozofia
Instytut Filozofii i Socjologii PAN
Profesura 1999
profesor zwyczajny IFiS PAN, profesor zwyczajny UJ, profesor zwyczajny UW

Spis treści

Kariera naukowaEdytuj

Ukończył w 1978 VI Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Reytana w Warszawie. Chodził do klasy z Filipem Łobodzińskim i Andrzejem Sosnowskim. Po maturze przez rok, zanim podjął studia, pracował jako sanitariusz w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w Warszawie oraz jako ratownik w bieszczadzkiej grupie GOPR.

W latach 1979-1985 studiował filozofię na Uniwersytecie Warszawskim. Po studiach w latach 1986-1998 pracował w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN w Katedrze Filozofii Współczesnej, kierowanej przez prof. Barbarę Skargę, następnie przez prof. Stanisława Borzyma (od 1996 – samodzielna pracownia badawcza). Członek Collegium Invisibile[1].

W 1989 obronił doktorat Wiedza i zbawienie. Studium myśli Lwa Szestowa pod kierunkiem prof. Barbary Skargi. Habilitował się w 1994 pracą Heidegger i problem zła, która została nagrodzona przez Prezesa Rady Ministrów. W 1999 uzyskał tytuł profesora nauk humanistycznych.

Od 1999 profesor zwyczajny w IFiS PAN. W latach 2001–2011 profesor zwyczajny w Instytucie Kultury Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od 2011 profesor zwyczajny w Kolegium „Artes Liberales” Uniwersytetu Warszawskiego oraz Przewodniczący Rady Fundacji na Rzecz Myślenia im. Barbary Skargi[2].

Zmarł 12 czerwca 2016[3] po kilku latach zmagania się z polineuropatią[4]; został pochowany na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie[5].

Najważniejsze publikacjeEdytuj

  • Wiedza i zbawienie. Studium myśli Lwa Szestowa, Warszawa 1991
  • I cóż po filozofie… Eseje filozoficzne, Warszawa 1992
  • Filozofia jako sztuka myślenia. Zachęta dla licealistów, Warszawa 1993
  • Heidegger i problem zła, Warszawa 1994
  • Hermes i Eros. Eseje drugie, Warszawa 1997
  • Wielkie Wędrowanie, Warszawa 1998
  • Światłocienie zła, Warszawa 1998
  • Pan Sokrates. Eseje trzecie, Warszawa 2000
  • Św. Idiota. Projekt antropologii apofatycznej, Gdańsk 2000
  • Filozofia jako sztuka myślenia, Warszawa 2000 (2 wyd. rozszerzone)
  • Swietijat idiot. Projekt za apofaticzna antropołogija, Sofija 2004
  • Trans, Dostojewski, Rosja, czyli o filozofowaniu siekierą, Gdańsk 2005 – nominacja do Nagrody Literackiej Gdynia 2006[6]
  • Nic po ironii. Eseje czwarte, Warszawa 2006
  • Między anegdotą a doświadczeniem, Gdańsk 2007
  • Heidegger i problem zła, Gdańsk 2007 (2 wyd.)
  • Logo nieśmiertelności. Platona przypisy do Sokratesa, Gdańsk 2008 – nominacja do Nagrody Literackiej Gdynia 2009[7]
  • Kairos. Konferencja w Todtnaubergu, Celan – Heidegger, Gdańsk 2010
  • Esseje pierwsze, Gdańsk 2014
  • Metafizyka i metapolityka. Czarne zeszyty Heideggera, Gdańsk 2016

BibliografiaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Tutorzy. ci.edu.pl. [dostęp 2016-06-15].
  2. Prof. dr hab. Cezary Wodziński. uw.edu.pl. [dostęp 2016-06-15].
  3. Nie żyje Cezary Wodziński, związany z Lublinem filozof, tłumacz i eseista (pol.). wyborcza.pl, 13.06.2016. [dostęp 2016-06-13].
  4. 1% dla prof. Cezarego Wodzińskiego (pol.). barbaraskarga.org. [dostęp 2016-06-13].
  5. Zmarł Cezary Wodziński, TVN24 14 czerwca 2016
  6. Nominowani 2006 | Nagroda Literacka Gdynia, nagrodaliterackagdynia.pl [dostęp 2015-12-01].
  7. Nominowani 2009 | Nagroda Literacka Gdynia, nagrodaliterackagdynia.pl [dostęp 2015-12-02].

Linki zewnętrzneEdytuj