Otwórz menu główne

Choroba posurowicza

Choroba polegająca na powstawaniu przeciwciał przeciwko podanej surowicy

Choroba posurowicza (łac. morbus postsericus, ang. serum sickness) – choroba autoimmunologiczna, której przyczyną jest wprowadzona pozajelitowo obcogatunkowa surowica. W jej przebiegu główną rolę odgrywają krążące kompleksy immunologiczne, które doprowadzają do miejscowych stanów zapalnych w śródbłonku (reakcja nadwrażliwości typu III). Najczęściej doprowadza do niej podanie końskiej surowicy przeciwtężcowej lub surowicy przeciwbłoniczej, preparatów jodowych, penicyliny, sulfonamidów[1] albo cefazoliny[2].

Choroba posurowicza
Morbus postsericus
Ilustracja
Jedna z najstarszych butelek surowicy przeciwbłoniczej
ICD-10 T80.6
Inne reakcje na surowicę

Objawy i przebiegEdytuj

Choroba objawia się w ciągu 7-17 dni od wstrzyknięcia następującymi objawami:

Laboratoryjnie można stwierdzić nieznaczną leukocytozę, eozynofilię, przyspieszenie OB i albuminurię.

Choroba przebiega łagodnie i często przechodzi samoistnie w ciągu kilku dni[1].

PowikłaniaEdytuj

LeczenieEdytuj

W leczeniu stosuje się leki przeciwhistaminowe i adrenalinę[1].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Franciszek Kokot, Choroby Wewnętrzne, Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, 1991, s. 483-484, ISBN 83-200-1551-0.
  2. a b   Michael Brucculeri, Marian Charlton, David Serur, Serum sickness-like reaction associated with cefazolin, „BMC Clinical Pharmacology”, 6, 2006, s. 3, DOI10.1186/1472-6904-6-3, ISSN 1472-6904, PMID16504095, PMCIDPMC1397863 [dostęp 2017-05-27].