Otwórz menu główne

Curtiss SB2C Helldiver

Curtiss SB2C Helldiverbombowiec nurkujący produkowany dla US Navy w czasie II wojny światowej, działający głównie z pokładów lotniskowców.

Curtiss SB2C Helldiver
Ilustracja
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Curtiss-Wright Corporation
Typ pokładowy bombowiec nurkujący
Konstrukcja dolnopłat o konstrukcji metalowej, podwozie – chowane w locie
Załoga 2 (pilot, radiotelegrafista/strzelec pokładowy)
Historia
Data oblotu grudzień 1940
Lata produkcji 1943 –?
Dane techniczne
Napęd 1 silnik Wright R-2600 Cyclone
Moc 1400 kW
Wymiary
Rozpiętość 15,20 m
Długość 11,20 m
Wysokość 4,50 m
Powierzchnia nośna 39,20 m²
Masa
Własna 4,588 kg
Startowa 6202 kg (normalna)
7600 kg (maksymalna)
Osiągi
Prędkość maks. 473 km/h
Prędkość wznoszenia 9,0 m/s
Pułap 7600 m
Zasięg 1900 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 działka kal. 20 mm (w skrzydłach)
2 sprzężone karabiny maszynowy kal. 7,62 mm (z tyłu kabiny)
do 900 kg bomb (dwie bomby pod skrzydłami lub dwie rakiety pod skrzydłami lub 1 torpeda w wewnętrznej komorze bombowej)
Użytkownicy
Stany Zjednoczone, Francja, Wielka Brytania, Włochy, Portugalia, Tajlandia, Grecja, Australia
Rzuty
Rzuty samolotu

Jako następca SBD był początkowo bardzo nielubiany przez swoje załogi, gdyż był większy, cięższy i miał krótszy zasięg niż jego poprzednik. Po pierwszych, bardzo pozytywnych doświadczeniach bojowych, załogi szybko zmieniły zdanie i w czasie wojny na Pacyfiku samoloty SB2C zatopiły więcej japońskich statków i okrętów niż jakikolwiek inny typ samolotu. Mimo rozmiarów, prędkość maksymalna SB2C była porównywalna do prędkości myśliwców i tylko Vought F4U Corsair miał nad nim znaczną przewagę.

Załogi nazwały go „Big-Tailed Beast” lub krócej „Beast” (ang. – „bestia z wielkim ogonem”, „bestia”), znany był także jako „Son-of-a-Bitch 2nd Class” (drań drugiej kategorii).

Pierwsze loty prototypu odbyły się w grudniu 1940, ale po pierwszych testach okazało się, że należy wprowadzić do oryginalnego projektu wiele zmian i poprawek. Samolot wszedł do służby dopiero w 1943. Jego pierwszą akcją bojową był atak na Rabaul 11 grudnia tego roku.

Angielska Royal Navy zamówiła 450 egzemplarzy tego samolotu, ale dostarczono tylko 26 sztuk, w służbie angielskiej znany był jako Curtiss Helldiver I. Po wojnie niepotrzebne samoloty zostały sprzedane do Francji, Włoch, Grecji, Portugalii i Tajlandii.

Dwa samoloty Curtiss SB2C w locie, 1943
Curtissy SB2C na pokładzie lotniskowca USS Shangri-La w 1947 r.
SB2C-1 Helldiver z roztrzaskanym ogonem po wylądowaniu na lotniskowcu USS Bunker Hill, 1943 r.
SB2C odpalający rakietę Tiny Tim
Silnik Wright Cyclone R-2600 eksponowany w MLP w Krakowie.