Czajka stepowa

Czajka stepowa[4] (Vanellus leucurus) – gatunek średniej wielkości ptaka wędrownego z rodziny sieweczkowatych (Charadriidae). Nie jest zagrożony wyginięciem. Nie wyróżnia się podgatunków[2][5].

Czajka stepowa
Vanellus leucurus[1]
(M.H.C. Lichtenstein, 1823)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd siewkowe
Podrząd siewkowce
Rodzina sieweczkowate
Podrodzina sieweczki
Rodzaj Vanellus
Gatunek czajka stepowa
Synonimy
  • Charadrius leucurus M.H.C. Lichtenstein, 1823[2]
  • Chettusia leucura (M.H.C. Lichtenstein, 1823)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Zasięg występowaniaEdytuj

Czajka stepowa zamieszkuje środkową i południowo-wschodnią Azję Mniejszą oraz przez wschodnią Syrię, Azerbejdżan po Azję Środkową, osiągając brzegi Bałchaszu. Na południu osiąga Irak, Iran po zachodni Pakistan. Zimuje od Sudanu, przez Iran, Irak po Pakistan i Indie na wschodzie. W Polsce pojawia się sporadycznie (do 2015 odnotowano 7 stwierdzeń tego gatunku[6]).

MorfologiaEdytuj

Wygląd
Brak wyraźnego dymorfizmu płciowego. Ubarwienie dorosłych osobników popielatobrązowe z różowawym nalotem, o bledszej głowie z czapeczką koloru grzbietu. Ogon czysto biały. Pierś szara, brzuch różowawy. Nogi żółte, dziób czarny.
Wymiary średnie
długość ciała ok. 25–30 cm
rozpiętość skrzydeł ok. 60–70 cm
masa ciała ok. 100–200 g

Ekologia i zachowanieEdytuj

Biotop
Brzegi jezior i rzek. W pobliżu wolno płynących lub stojących płytkich wód oraz zalewowe łąki, bagna, również słone.
Gniazdo
Gniazdo na ziemi, z części roślin. Zazwyczaj w otwartym terenie w pobliżu wody.
Jaja
W ciągu roku wyprowadza jeden lęg, składając w kwietniu lub maju 4 jaja.
Wysiadywanie
Jaja wysiadywane są przez okres 21 do 25 dni przez obydwoje rodziców.
Pożywienie
Głównie owady i inne bezkręgowce.

Status i ochronaEdytuj

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje czajkę stepową za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Liczebność populacji, według szacunków organizacji Wetlands International z 2015 roku, mieści się w przedziale 20–130 tysięcy osobników. Ogólny trend liczebności populacji nie jest znany[3].

W Polsce podlega ścisłej ochronie gatunkowej[7].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Vanellus leucurus, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b Wiersma, P. & Kirwan, G.M.: White-tailed Lapwing (Vanellus leucurus). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2020. [dostęp 2020-04-07].
  3. a b BirdLife International, Vanellus leucurus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2016 [online], wersja 2019-2 [dostęp 2019-09-05] (ang.).
  4. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Podrodzina: Charadriinae Leach, 1820 - sieweczki (Wersja: 2020-01-11). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-04-07].
  5. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Buttonquail, thick-knees, sheathbills, plovers, oystercatchers, stilts, painted-snipes, jacanas, Plains-wanderer, seedsnipes (ang.). IOC World Bird List (v11.1). [dostęp 2021-04-23].
  6. Komisja Faunistyczna Sekcji Ornitologicznej Polskiego Towarzystwa Zoologicznego. Raport nr 32. Rzadkie ptaki obserwowane w Polsce w roku 2015. „Ornis Polonica”. 57, s. 117–147, 2016. 
  7. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. z 2016 r. poz. 2183).

Linki zewnętrzneEdytuj