Czerwienica wtórna

Czerwienica wtórna lub nadkrwistość wtórna (łac. poliglobulia secundaria[1]) – stan, w którym liczba krwinek czerwonych w krwi przekracza 5 600 000/mm3, hematokryt wzrasta powyżej 49% i stężenie hemoglobiny jest wyższe niż 17%[2], najczęściej spowodowany zmniejszeniem wysycenia krwi tętniczej tlenem, co powoduje zwiększenie wydzielania erytropoetyny[1].

Czerwienica wtórna
poliglobulia secundaria
ICD-10 D75.1

PrzyczynyEdytuj

Objawy i przebiegEdytuj

Przebieg choroby jest przewlekły[1].

  • sinoczerwone zabarwienie nosa, warg i uszu (stąd czerwienica[1])

Laboratoryjnie można stwierdzić zwiększenie hematokrytu, ilości hemoglobiny oraz masy erytrocytów, nie stwierdza się leukocytozy i zwiększenia liczby trombocytów[3]. Stężenie erytropoetyny wzrasta[3], OB jest bardzo niski.

RóżnicowanieEdytuj

Czerwienica prawdziwa – występuje w niej powiększenie śledziony i zwiększona ilość płytek krwi oraz leukocytów[1].

LeczenieEdytuj

Choroba całkowicie ustępuje po usunięciu jej przyczyny. W celu przyniesienia ulgi pacjentowi można wykonać upust krwi i podawać leki hamujące erytropoezę, jednakże te zabiegi nie eliminują choroby[1][2].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g Franciszek Kokot, Choroby Wewnętrzne, Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, 1991, s. 385, ISBN 83-200-1551-0.
  2. a b c d Witold S. Gumułka., Wojciech Rewerski, Encyklopedia zdrowia, wyd. 6, t. I, Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998, s. 853-854, ISBN 83-01-11680-3.
  3. a b c Andrzej Szczeklik, Piotr Gajewski: Interna Szczeklika 2017. Kraków: Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2017, s. 1766. ISBN 978-83-7430-517-4.