Deontay Wilder

amerykański pięściarz

Deontay Leshun Wilder (ur. 22 października 1985 w Tuscaloosa[1]) – amerykański bokser wagi ciężkiej, brązowy medalista olimpijski w 2008 r. w Pekinie, były mistrz świata organizacji WBC.

Deontay Wilder
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Deontay Leshun Wilder
Pseudonim The Bronze Bomber
Data i miejsce urodzenia 22 października 1985
Tuscaloosa
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Wzrost 201 cm
Masa ciała 103 kg
Kategoria wagowa ciężka
Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk 44
Zwycięstwa 42
Przez nokauty 41
Porażki 1
Remisy 1
  1. Bilans walk aktualny na 22.02.2020.
Strona internetowa
ilustracja
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Stany Zjednoczone
Igrzyska olimpijskie
brąz Pekin 2008 boks
(waga ciężka)

Kariera amatorskaEdytuj

Zdobywca brązowego medalu w kategorii wagowej do 91 kg (ciężka) na letnich igrzyskach olimpijskich[2] w 2008 roku w Pekinie[potrzebny przypis].

Kariera zawodowaEdytuj

Wilder zdecydował się podpisać zawodowy kontrakt, ponieważ został ojcem, kiedy był jeszcze niepełnoletni. Jego córka od urodzenia miała chory kręgosłup, dlatego szukał szybkiej formy zarobku. Porzucił szkołę oraz pracę i zaczął treningi, mimo znikomej wiedzy na temat technik bokserskich[3].

Od listopada 2008 roku walczy na profesjonalnym ringu. Do 15 marca 2014 stoczył 31 walk, wygrywając wszystkie przez nokaut[4].

15 marca 2014 na gali w portorykańskim Bayamon, Wilder pokonał przez KO w pierwszej rundzie rodaka Malika Scotta (36-1-1, 13 KO)[potrzebny przypis].

16 sierpnia 2014 w Kalifornii pokonał przez RTD w czwartej rundzie rodaka Jasona Gaverna (25-16-4, 11 KO)[potrzebny przypis].

Zdobycie mistrzostwa świata WBC i obronyEdytuj

17 stycznia 2015 w Las Vegas po jednogłośnej decyzji sędziów (118:109, 119:108 i 120:107) w pojedynku z Haitańczykem z kanadyjskim paszportem Stiverne’em (24-2-1, 21 KO), został mistrzem świata organizacji WBC[5].

13 czerwca 2015 w Birmingham w pierwszej obronie tytułu a także pierwszej walce mistrzowskiej w historii rodzinnej Alabamy, znokautował w dziewiątej rundzie rodaka Erica Molinę (23-3, 17 KO)[6].

26 września 2015 w tej samej miejscowości pokonał przez techniczny nokaut w 11. rundzie Johanna Duhaupasa[7].

16 stycznia 2016 w Nowym Jorku pokonał przez KO w 9. rundzie Artura Szpilkę, w obronie mistrzostwa świata WBC[potrzebny przypis].

21 maja 2016 miała odbyć się walka Wildera z rosyjskim championem Aleksandrem Powietkinem, która niemal w ostatniej chwili została jednak odłożona z powodu pozytywnego wyniku badań antydopingowych Powietkina[8].

16 lipca 2016 przystąpił do czwartej obrony tytułu mistrza świata federacji WBC, pokonując przez RTD w 8 rundzie Chrisa Arreolę (36-5-1, 31 KO)[potrzebny przypis].

25 lutego 2017 pokonał Geralda Washingtona w piątej rundzie przez nokaut techniczny broniąc piąty raz z rzędu tytuł mistrza świata WBC[potrzebny przypis].

4 listopada 2017 w Nowym Jorku znokautował w pierwszej rundzie obowiązkowego pretendenta do tytułu, Bermane’a Stiverne’a (25-2-1, 21 KO). Jego rywal trzykrotnie lądował na macie ringu. Dla Wildera była to szósta z kolei skuteczna obrona mistrzowskiego mistrzowskiego pasa[9].

3 marca 2018 w hali Barclays Center na Brooklynie wygrał przez TKO w dziesiątej rundzie z Kubańczykiem Luisem Ortizem (28-1, 24 KO), broniąc skutecznie po raz siódmy tytułu federacji WBC[10].

Walka z Tysonem FurymEdytuj

1 grudnia 2018 w Staples Centre w Los Angeles spotkał się z Tysonem Furym (27-0, 19 KO). Po świetnych dwunastu rundach, podczas których Brytyjczyk dwukrotnie był liczony (w dziewiątej i dwunastej rundzie) sędziowie orzekli remis. Punktowali niejednogłośnie - 115:111 Wilder, 114:112 Fury i 113:113. Dwunasta runda tej walki została uznana za rundę roku 2018 przez Premier Boxing Champions.

Kolejna obrona tytułuEdytuj

18 maja 2019 w Barclays Centre w Nowym Jorku przystąpił do dziewiątej obrony tytułu mistrza świata federacji WBC w wadze ciężkiej. Jego rywalem był obowiązkowy pretendent Dominic Breazeale (20-1, 18 KO). Wygrał tę walkę przez nokaut już w pierwszej rundzie.

Rewanż z Tysonem Furym i utrata tytułuEdytuj

22 lutego 2020 w Las Vegas przegrał rewanżowy pojedynek z Furym przez techniczny nokaut w siódmej rundzie, tracąc tytuł mistrza świata wagi ciężkiej federacji WBC[11].

PrzypisyEdytuj

  1. BoxRec: Deontay Wilder, boxrec.com [dostęp 2019-04-06].
  2. Deontay Wilder Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 30 grudnia 2011].
  3. Wilder ekskluzywnie dla BoxingBet (pol.). boxingbet.pl. [dostęp 16 lipca 2012].
  4. Deontay Wilder na stronie boxrec.com
  5. Deontay Wilder odzyskał mistrzostwo świata dla Ameryki!. bokser.org, 17 stycznia 2015. [dostęp 18 stycznia 2015].
  6. Wilder odprawił zaskakująca groźnego Molinę (pol.). Bokser.org, 14 czerwca 2015. [dostęp 14 czerwca 2015].
  7. 'FRANCUSKI WACH' JOHANN DUHAUPAS PODDANY DOPIERO W 11 RUNDZIE (pol.). Bokser.org, 27 września 2015. [dostęp 27 września 2015].
  8. WILDER: NIE MA TAKICH SPECYFIKÓW, KTÓRE URATOWAŁYBY POWIETKINA. bokser.org, 2016-05-16. [dostęp 2016-05-16].
  9. Marcin Olkiewicz, WILDER ŁATWO ROZPRAWIŁ SIĘ ZE STIVERNE’EM, bokser.org [dostęp 2017-11-05].
  10. Wilder przetrwał krysys i znokautował Ortiza!. bokser.org, 2018-03-04. [dostęp 2018-03-04].
  11. Tyson Fury znokautował Deontaya Wildera. Gypsy King nowym bokserskim mistrzem świata, NIEZALEZNA.PL, 23 lutego 2020 [dostęp 2020-02-23].

Linki zewnętrzneEdytuj

Poprzednik
Bermane Stiverne
Mistrz świata wagi ciężkiej WBC
17 stycznia 2015-23 lutego 2020
Następca
Tyson Fury