Dieter Bohlen

niemiecki muzyk

Dieter Günther Bohlen[7] (ur. 7 lutego 1954 w Berne) – niemiecki muzyk, kompozytor, wokalista i producent muzyczny[8]. Znany przede wszystkim jako założyciel i członek duetu Modern Talking, śpiewającego w języku angielskim, a także założyciel zespołu Blue System (również śpiewającego wyłącznie po angielsku). Z wykształcenia jest ekonomistą[9].

Dieter Bohlen
Ilustracja
Dieter Bohlen (2019)
Imię i nazwisko Dieter Günther Bohlen[1][2]
Pseudonim Steve Benson[3], Ryan Simmons[4]
Data i miejsce urodzenia 7 lutego 1954[1]
Berne[1]
Instrumenty gitara elektryczna, instrumenty klawiszowe
Gatunki eurodisco, pop, eurodance, nowa fala, synth pop, rock
Zawód producent muzyczny
Aktywność od 1978
Wydawnictwo Sony BMG
Powiązania Eric Styx (Erika Sauerland)[5], Modern Talking, Thomas Anders, C.C. Catch, Blue System, Chris Norman, Bonnie Tyler, Deutschland sucht den Superstar, The Teens[6]
Współpracownicy
Luis Rodríguez, Thorsten Brötzmann, Axel Breitung, Jeo Mezei, Lalo Titenkov (producenci), Rolf Köhler, Michael Scholz, Detlef Wiedeke, Birger Corleis, Billy King, Christoph Leis-Bendorff, Nino De Angelo (chórki)
Zespoły
Monza, Sunday, Modern Talking, Blue System

ŻyciorysEdytuj

Wczesne lata 70. – 1984Edytuj

 
Dieter Bohlen z Sunday, 1981

Urodził się w Berne jako syn Hansa Bohlena, właściciela spółki budownictwa drogowego 'Hans Bohlen engineering GmbH Oldenburg’, i Edith Bohlen[10]. Dieter ukończył studia w zakresie zarządzania i przez jakiś czas pracował w firmie ojca[10].

Muzyką zajmował się od dziecka. Mając 15 lat założył swoją pierwszą grupę muzyczną Mayfair, która wykonywała kompozycje The Beatles. Jej pierwszy występ w sali parafialnej był absolutnym rozczarowaniem[10]. Chociaż sprzedano ponad 300 biletów, ale koncert został odwołany po pięciu minutach[10]. Dieter ostatecznie zdecyduje się grać utwory Deep Purple i Uriah Heep[10].

W połowie lat 70. koncertował z grupami Da Capo, Aorta i Mayfar. W 1978 roku wydał dwa single z grupą Monza. W 1979 podpisał profesjonalny kompozytorsko-producencki kontrakt z hamburskim wydawnictwem Intersong[8]. Produkował piosenki dla niemieckich artystów oraz wydawał solowe single jako Steve Benson[3], występował też w grupie Sunday. Jego największym przebojem z tego okresu jest „Hale, Hey Louise” w wykonaniu Ricky’ego Kinga.

Lata 1984–1997Edytuj

W 1984 wraz Thomasem Andersem założył zespół Modern Talking, z którym odniósł międzynarodowy sukces[9][11]. W tym samym czasie komponował i produkował też płyty dla takich artystów jak C.C. Catch[12][13] czy Chris Norman[14]. W 1987 działalność Modern Talking została zawieszona, a Dieter założył własną grupę Blue System[15]. W 1989 stworzył płytę ze ścieżką dźwiękową do serialu telewizji ZDF „Rivalen der Rennbahn”, która rozeszła się w ponad milionowym nakładzie. W 1991 nagrał utwór It's All Over w duecie z Dionne Warwick i wydał go pod szyldem zespołu Blue System. W tym samym roku rozpoczął trwającą do 1994 roku i obfitującą w sukcesy współpracę z Bonnie Tyler. W 1997 wydany został ostatni album Blue System, Here I Am.

Lata 1998–2003Edytuj

Na początku 1998 wraz z Thomas Andersem reaktywowali Modern Talking i wydali zawierający remiksy starych przebojów album Back for Good[9], który na całym świecie znalazł 10 milionów nabywców. Do 2003 nagrał z Modern Talking jeszcze 5 albumów, po czym definitywnie zakończył działalność grupy poprzestając na 12 albumach zespołu. W tym samym czasie zaangażował się w niemiecką edycję programu „Idol” (Deutschland sucht den Superstar). Płyty produkowane przez Dietera dla jego uczestników rozchodziły się w platynowych nakładach, rozwinięta została też współpraca ze zwycięzcą Alexandrem Klawsem oraz finalistą Danielem Küblböckiem. Planowana była współpraca także z drugą w programie Juliette Schoppmann, jednak po jej odmowie Dieter z sukcesami komponował i produkował dla Yvonne Catterfeld.

Po 2004 r.Edytuj

W 2004 roku wydane zostały ostatnie płyty tych wykonawców z premierowym materiałem od Dietera. W 2005 roku była przerwa w działalności muzycznej i czas większego zaangażowania w życie rodzinne, przyjaciółka Estefania Küster (ostatecznie rozstali się w sierpniu 2006) urodziła Dieterowi syna Maurice’a Cassiana.
W 2006 roku telewizja RTL zdecydowała się na emisję kreskówki opartej na biografii Dietera o tytule Dieter – Der Film, a sam Dieter równolegle wydał pierwszy album podpisany własnym nazwiskiem. 24 listopada Dieter wystąpił podczas festiwalu Diskoteka-80 w Moskwie, wykonując trzy utwory Blue System oraz miks największych przebojów Modern Talking. Przez kolejne lata zajmował się komponowaniem i produkcją piosenek, współpracując między innymi z wywodzącym się z Deutschland sucht den Superstar niemieckim wokalistą Markiem Medlockiem oraz zasiadając w jury niemieckiej edycji programu Das Supertalent znanej w Polsce jako Mam Talent. Jesienią 2007 roku Dieter wydał wraz z Markiem Medlockiem wspólny album, Dreamcatcher.

5 lipca 2019 roku artysta powrócił na rynek muzyczny, wydając nowy solowy album, Das Mega Album!.

Życie prywatneEdytuj

Pierwszą żoną Dietera Bohlena była Erika Sauerland w latach 1983–1994. Dwa lata później w 1996 ożenił się po raz drugi z Veroną Feldbusch, z którą rozwiódł się po miesiącu małżeństwa[16]. W 2005 zawarł trzecie małżeństwo z Estefanią Küster[17]. Ponadto też był nieoficjalnie związany z Brigitte Nielsen, Nadją Abd el Farrag, Anną König, a od 2006 z Fatmą Cariną Walz. Ma sześcioro dzieci.

MuzykaEdytuj

Artyści, współpracujący z Dieterem Bohlenem[18]Edytuj

  1. Al Martino
  2. Andrea Berg
  3. Bernd Clüver
  4. Bonnie Tyler
  5. C.C. Catch
  6. Chris Norman
  7. Die Wildecker Herzbuben
  8. Engelbert Humperdinck
  9. Errol Brown
  10. Geff Harrison / Richie West
  11. Howard Carpendale
  12. John Christian
  13. Les McKeown
  14. Lucas Cordalis
  15. Marianne Rosenberg
  16. Mark Medlock
  17. Mary Roos
  18. Matthias Reim
  19. Millane Fernandez
  20. Nino de Angelo
  21. Peter Alexander
  22. Ricky King
  23. Ricky Shayne
  24. Roger Whittaker
  25. Roland Kaiser
  26. Roy Black
  27. Smokie
  28. Thomas Anders
  29. Thomas Forstner
  30. Tony Wegas
  31. Touché
  32. Yvonne Catterfeld

Muzyczne projekty Dietera BohlenaEdytuj

  1. Monza (1978)
  2. Marcel Mardello (1980)
  3. David Bernhardt (1980)
  4. Mac Mono Crew (1980)
  5. Steve Benson (1980-1981)
  6. Sunday (1981)
  7. Ryan Simmons (1984-1985)
  8. Modern Talking (1984-1987, 1998-2003)
  9. Blue System (1987-1997)
  10. Countdown G.T.O. (1989-1991)

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Dieter Bohlen w bazie IMDb (ang.)
  2. Dieter Bohlen w bazie Filmweb
  3. a b Steve Benson w bazie Discogs.com (ang.)
  4. Ryan Simmons w bazie Discogs.com (ang.)
  5. Eric Styx w bazie Discogs.com (ang.)
  6. The Teens w bazie Discogs.com (ang.)
  7. Dieter Bohlen (ang.). Listal. [dostęp 2017-07-14].
  8. a b Dieter Bohlen w bazie Discogs.com (ang.)
  9. a b c Jason Ankeny: Dieter Bohlen Biography (ang.). AllMusic. [dostęp 2016-06-12].
  10. a b c d e Dieter Bohlen (cz.). ČSFD.cz. [dostęp 2017-07-14].
  11. Die Mega Hits (niem.). Fördeflüsterer. [dostęp 2017-07-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-06-21)].
  12. C.C. Catch w bazie Discogs.com (ang.)
  13. Yuri German: C.C. Catch Biography (ang.). AllMusic. [dostęp 2016-06-12].
  14. Chris Norman w bazie Discogs.com (ang.)
  15. Blue System w bazie Discogs.com (ang.)
  16. Verona Feldbusch w bazie Notable Names Database (ang.)
  17. Dieter Bohlen wird 60 (niem.). Die Welt. [dostęp 2016-06-12].
  18. Piosenki i produkcje Dietera Bohlena na Modern Talking.pl (pol.). moderntalking.pl. [dostęp 2021-08-11].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj

Dieter Bohlen w bazie Discogs.com (ang.)