Mara (gryzonie)
Mara[7] (Dolichotis) – rodzaj ssaków z podrodziny mar w obrębie rodziny kawiowatych (Caviidae).
Dolichotis | |||
Desmarest, 1819[1] | |||
Przedstawiciel rodzaju – mara patagońska (D. patagonum) | |||
Systematyka | |||
Domena | |||
---|---|---|---|
Królestwo | |||
Typ | |||
Podtyp | |||
Nadgromada | |||
Gromada | |||
Infragromada | |||
Rząd | |||
Podrząd | |||
Infrarząd | |||
Nadrodzina | |||
Rodzina | |||
Podrodzina | |||
Rodzaj |
mara | ||
Typ nomenklatoryczny | |||
Cavia patachonica Shaw, 1801 (= Cavia patagonum E.A.W. Zimmermann, 1780) | |||
Synonimy | |||
| |||
Gatunki | |||
|
Zasięg występowania
edytujRodzaj obejmuje gatunki występujące w Ameryce Południowej (Boliwia, Paragwaj, Chile i Argentyna)[8][9][10].
Morfologia
edytujDługość ciała (bez ogona) 420–800 mm, długość ogona 19–40 mm, długość tylnej stopy 91–160 mm, długość ucha 58–103 mm; masa ciała 1,8–9 kg[9][11].
Systematyka
edytujRodzaj zdefiniował w 1819 roku francuski zoolog Anselme Gaëtan Desmarest na łamach Journal de Physique, de Chimie, d’Histoire Naturelle et des Arts[1]. Na gatunek typowy Desmarest wyznaczył (oznaczenie monotypowe) marę patagońską (D. patagonum).
Etymologia
edytuj- Dolichotis: gr. δολιχος dolikhos ‘długi’; ους ous, ωτος ōtos ’ucho’[12].
- Mara: nazwa mara oznaczająca w językach araukańskich ‘marę’[13]. Gatunek typowy (oznaczenie monotypowe): „La biscacha a bandeau” (= Cavia patachonica G. Shaw, 1801 (= Cavia patagonum Zimmermann, 1780)).
- Pediolagus: gr. πεδιον pedion ‘pole, równina’, od πεδον pedon ‘ziemia, grunt’, od πους pous, ποδος podos ‘stopa’[14]; λαγoς lagos ‘zając’[15]. Gatunek typowy (oznaczenie oryginalne): Dolichotis centralis Weyenbergh, 1877 (= Dolichotis salinicola Burmeister, 1876).
- Weyenberghia: Hendrik Weyenbergh (1842–1885) holenderski zoolog, działający w Argentynie, założyciel Museo de Zoología w Kordobie[4]. Gatunek typowy (oryginalne oznaczenie): Dolichotis salinicola Burmeister, 1876.
- Paradolichotis: gr. παρα para ‘blisko, obok’[16]; rodzaj Dolichotis Desmarest, 1819.
- Lagospedius: gr. λαγoς lagos ‘zając’[15]; πεδιον pedion ‘pole, równina’, od πεδον pedon ‘ziemia, grunt’, od πους pous, ποδος podos ‘stopa’[14]. Gatunek typowy (oznaczenie oryginalne): Dolichotis centralis Weyenbergh, 1877 (= Dolichotis salinicola Burmeister, 1876).
Podział systematyczny
edytujDo rodzaju należą następujące występujące współcześnie gatunki[17][7]:
- Dolichotis patagonum (E.A.W. Zimmermann, 1780) – mara patagońska
- Dolichotis salinicola Burmeister, 1876 – mara solniskowa
Opisano również gatunki wymarłe na terenie dzisiejszej Argentyny[18]:
- Dolichotis chapalmalensis (Ameghino, 1908)[19] (pliocen)
- Dolichotis improlus (Ameghino, 1891)[20] (plejstocen)
- Dolichotis intermedius Ameghino, 1889[21] (pliocen)
- Dolichotis mayor (H. Gervais & Ameghino, 1880)[22] (fanerozoik)
- Dolichotis minor (H. Gervais & Ameghino, 1880)[22] (plejstocen)
- Dolichotis platycephalus Ameghino, 1889[23] (plejstocen)
Uwagi
edytuj- ↑ Nazwa zastępcza dla Weyenberghia Kraglievich, 1927.
Przypisy
edytuj- ↑ a b A.G. Desmarest. Note Sur un Mammifère de l’ordre des Rongeurs, mentionné par quelques auteurs, mais dont l’existence n’est pas encore généralement admise paries naturalistes nomenclateurs. „Journal de Physique, de Chimie, d’Histoire Naturelle et des Arts”. 88, s. 211, 1819. (fr.).
- ↑ A. d’Orbigny. Histoire naturelle générale. „Bulletin des Sciences Naturelles et de Géologie”. 19, s. 220, 1829. (fr.).
- ↑ C.A. Marelli. Notas anatómicas que fundamentan el género Pediolagus de roedores hystricomorfos. „Memorias Jardín Zoológico de La Plata”. 3, s. 1, 1927. (hiszp.).
- ↑ a b L. Kraglievich. Los géneros vivientes de la subfamilia Caviinae con descripción de Weyenberghia salinicola, nuevo subgénero. „Physis”. 8, s. 578, 1927. (hiszp.).
- ↑ L. Kraglievich. Nota preliminary sobre nuevos generos y especies de roedores de la fauna argentina. „Physis”. 8, s. 594, 1927. (hiszp.).
- ↑ C.A. Marelli. Notas anatomicas que fundamentan el género Lagospedius de roedores historicomorfos. „Physis”. 9, s. 103, 1928. (hiszp.).
- ↑ a b Nazwy polskie za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 289. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.).
- ↑ C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 1: Monotremata to Rodentia. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 554. ISBN 978-84-16728-34-3. (ang.).
- ↑ a b T. Lacher, Jr: Family Caviidae (Cavies, Capybaras and Maras). W: D.E. Wilson, T.E. Lacher Jr. & R.A. Mittermeier (redaktorzy): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 6: Lagomorphs and Rodents I. Barcelona: Lynx Edicions, 2016, s. 437. ISBN 978-84-941892-3-4. (ang.).
- ↑ D.E. Wilson & D.M. Reeder (redaktorzy): Dolichotis. [w:] Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2019-10-30].
- ↑ Class Mammalia. W: Lynx Nature Books: All the Mammals of the World. Barcelona: Lynx Edicions, 2023, s. 356. ISBN 978-84-16728-66-4. (ang.).
- ↑ Palmer 1904 ↓, s. 242.
- ↑ Palmer 1904 ↓, s. 399.
- ↑ a b Jaeger 1959 ↓, s. 185.
- ↑ a b Jaeger 1959 ↓, s. 139.
- ↑ Jaeger 1959 ↓, s. 183.
- ↑ N. Upham, C. Burgin, J. Widness, M. Becker, C. Parker, S. Liphardt, I. Rochon & D. Huckaby: Treeview of Mammalian Taxonomy Hierarchy. [w:] ASM Mammal Diversity Database (Version 1.11) [on-line]. American Society of Mammalogists. [dostęp 2023-10-16]. (ang.).
- ↑ J.S. Zijlstra , Dolichotis Desmarest, 1819, Hesperomys project (Version 23.8.1), DOI: 10.5281/zenodo.7654755 [dostęp 2023-10-16] (ang.).
- ↑ F. Ameghino. Las formaciones sedimentarias de la región litoral de Mar del Plata y Chapalmalán. „Anales del Museo Nacional de Buenos Aires”. Serie III. 10, s. 425, 1908. (hiszp.).
- ↑ F. Ameghino. Caracteres diagnósticos de cincuenta especies nuevas de mamíferos fósiles argentinos. „Revista argentina de historia natural”. 1, s. 146, 1891. (hiszp.).
- ↑ Ameghino 1889 ↓, s. 222.
- ↑ a b H. Gervais & F. Ameghino: Les mammifères fossiles de l’Amérique du Sud. Paris: F. Savy, 1880, s. 46. (hiszp.).
- ↑ Ameghino 1889 ↓, s. 223.
Bibliografia
edytuj- F. Ameghino. Contribución al conocimiento de los mamiferos fósiles de la República Argentina. „Actas de la Academia Nacional de Ciencias de la República Argentina en Córdoba”. 6, s. 1–1027, 1889. (hiszp.).
- T.S. Palmer. Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. „North American Fauna”. 23, s. 1–984, 1904. (ang.).
- E.C. Jaeger: Source-book of biological names and terms. Wyd. 3 (Revised second printing). Springfield: Charles C. Thomas, 1959, s. 1–316. (ang.).