Otwórz menu główne
Dolina Żabia Białczańska, widok z polany Biała Woda
Widok Niżniego Żabiego Stawu Białczańskiego, po prawej Anioł IV i Anioł V w grani Skoruśniaka
Żabie Stawy Białczańskie, ponad nimi Żabi Szczyt Niżni i Żabia Czuba

Dolina Żabia Białczańska (słow. Žabia Bielovodská dolina, Žabia Bialčanská dolina, niem. Froschseetal, też Tal der Poduplaski Froschseen[1], węg. Poduplaszki-Békás-tavi-völgy[2]), zwana także Doliną Żabich Stawów Białczańskich to niewielka (ok. 3,0 km długości, 2,75 km² powierzchni) dolina położona w Tatrach Wysokich, na terenie Słowacji, graniczy z Polską. Jest bocznym odgałęzieniem Doliny Białej Wody (Bielovodská dolina), odchodzącym od niej w kierunku południowo-zachodnim powyżej Polany pod Żabiem (Žabia lúka). Jej dolna część jest porośnięta lasem i opada w kierunku głównej części Doliny Białej Wody długim, umiarkowanie stromym progiem[3]. W części górnej znajdują się dwa dość duże stawy:

Nad nimi wznoszą się szczyty otaczające dolinę, wśród których wyróżnia się pokryta płytami skalnymi sylwetka Żabiego Szczytu Wyżniego (Veľký Žabí štít, 2259 m)[1]. Z Niżniego Żabiego Stawu Białczańskiego wypływa Żabi Potok Białczański (Žabí potok bielovodský), dopływ Białej Wody (Biela voda), łączący się z nią powyżej Polany pod Żabiem.

Dolina Żabia Białczańska graniczy:

Do 1933 r. w dolinie były wypasane owce przez górali z Jurgowa[1]. Przy górnej granicy lasu stał prymitywny szałas pasterski[2]. W dolinie znajdują się dwie koleby skalne: jedna za północny zachód od Wyżniego Żabiego Stawu, druga na wschód od północnego brzegu Niżniego Żabiego Stawu[3]. Jako pierwsi zimą dolinę odwiedzili Józef Lesiecki i Józef Oppenheim 4 lutego 1914 r.[1] Obecnie Dolina Żabia Białczańska jest położona na obszarze ochrony ścisłej. Nie ma w niej wytyczonych szlaków turystycznych i wstęp do niej jest zabroniony.

Górale Dolinę Żabią Białczańską wraz z Żabią Granią i jej zachodnimi stokami określali wspólną nazwą Żabie. Pochodzi ona od żab, które licznie występują w tej okolicy[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część VII. Żabia Przełęcz Wyżnia – Żabia Czuba. Warszawa: Sport i Turystyka, 1954, s. 3–7.
  2. a b Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 1995. ISBN 83-7104-009-1.
  3. a b Władysław Cywiński: Tatry. Przewodnik szczegółowy. Tom 6. Młynarz. Zakopane: Wydawnictwo Górskie, 1998. ISBN 83-7104-011-3.
  4. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13184-5.

BibliografiaEdytuj