Durham University

Durham University[4] – brytyjski uniwersytet państwowy w Durham, w regionie North East England, obejmujący również campus w Stockton-on-Tees. Organizacyjnie dzieli się na wydziały akademickie i 17 kolegiów. Wydziały odpowiadają za badania naukowe i dydaktykę, a poszczególne kolegia za sprawy organizacyjne i wsparcie studentów, naukowców i części kadry.

Durham University
Ilustracja
Herb uniwersytetu
Dewiza Fundamenta eius super montibus sanctis
(Jej fundamenty są na świętych górach)
Data założenia 1832 (jako uniwersytet)
Typ uniwersytet państwowy
Państwo  Wielka Brytania
Kraj  Anglia
Liczba pracowników
• naukowych
ponad 4300[1]
1720[2]
Liczba studentów 18 707 (2018/19)[1]
Rektor Thomas Allen[3]
Członkostwo Russell Group, Grupa Coimbra
Położenie na mapie Durham
Mapa lokalizacyjna Durham
Durham University
Durham University
Położenie na mapie Wielkiej Brytanii
Mapa lokalizacyjna Wielkiej Brytanii
Durham University
Durham University
Położenie na mapie Anglii
Mapa lokalizacyjna Anglii
Durham University
Durham University
Ziemia54°46′22,8″N 1°34′26,3″W/54,773000 -1,573972
Strona internetowa

Został powołany ustawą w 1832 i zatwierdzony przez króla w 1837. Był jednym z pierwszych w Wielkiej Brytanii, w którym wprowadzono czesne i, w zależności od kryteriów, jedną spośród uczelni szczycących się mianem trzeciego najstarszego uniwersytetu w kraju[5][6]. Uniwersytet w Durham jest właścicielem 63 zabytkowych budynków, w tym XI-wiecznego zamku, Palace Green, biblioteki uniwersyteckiej i pochodzącej z lat 30. XX wieku kaplicy w stylu art déco[7]. Wraz z katedrą w Durham zarządza miejscowymi obiektami wpisanymi na listę UNESCO.

Uczelnia jest członkiem Russell Group, skupiającej brytyjskie uniwersytety prowadzące badania naukowe[8]. Jest także zrzeszona w regionalnym partnerstwie N8 i międzynarodowych stowarzyszeniach, między innymi Grupie Coimbra. W rankingu na „uniwersytet roku” czasopisma The Sunday Times zdobył główną nagrodę w 2005 i znalazł się w ścisłej czołówce w latach 2004 i 2016[9][10]. Zdobył także tytuł „sportowego uniwersytetu roku” w konkursie The Times i The Sunday Times za 2015[11].

Uniwersytet zajmuje lokaty od 4. do 6. w rankingach brytyjskich uniwersytetów i mieści się w pierwszej setce w trzech z czterech głównych rankingów ogólnoświatowych. Odsetek przyjmowanych studentów jest stosunkowo niewielki (6. miejsce w Wielkiej Brytanii wg średniej liczby punktów UCAS wymaganej do otrzymania indeksu w 2015[12], a według zestawień The Times Good University Guide przyciąga przede wszystkim studentów pochodzących z klasy średniej[13]. W 2016 był trzecim od końca pod względem odsetka studentów rozpoczynających edukację, a wcześniej uczęszczającymi do szkół państwowych (62,9%).

Wśród aktywnych i emerytowanych wykładowców jest 15 członków Royal Society, 18 członków British Academy, 16 członków Academy of Social Sciences, 5 członków Royal Society of Edinburgh, 3 członków Royal Society of Arts, 2 członków Royal Academy of Engineering i 2 członków Academy of Medical Sciences[14]. Przez długi czas absolwenci Durham używali łacińskiego Dunelm (post-nominal letters) po tytule zawodowym, od Dunelmensis, oznaczającego „z Durham”[15].

HistoriaEdytuj

Uniwersytet został otwarty 28 października 1833 na mocy aktu Parlamentu zatwierdzonego przez króla Wilhelma IV 4 lipca 1832. Dużą rolę w powołaniu uczelni odegrał biskup Durham William Van Mildert, zaś nowo powstała akademia miała być w ścisłym związku z katedrą w Durham. Początkowo studentami uczelni mogli być tylko anglikanie, a kandydaci byli poddawani testowi religijnemu aż do zmiany statutów w 1865, a i po tej dacie aż do 1871 osoby inne niż anglikanie nie mogły być członkami kadry naukowej. Zasady nowopowstałej uczelni zostały zatwierdzone przez króla Wilhelma IV dokumentem z 1 czerwca 1837, a tydzień później mury uniwersytetu opuścili jego pierwsi absolwenci. W tym samym roku, na mocy decyzji Rady Królewskiej królowej Wiktorii, studenci otrzymali w użytkowanie Zamek w Durham. W 1846 została ufundowana Hatfield's Hall (nazwana na cześć biskupa Durham z XIV wieku Thomasa Hatfielda), która później została przekształcona w Hatfield College. Celem jej powstania było zapewnienie studentom możliwości dostępu do stancji wraz z wyżywieniem co było wtedy rewolucyjną ideą i w kolejnych dziesięcioleciach zostało zaimplementowane na innych brytyjskich uczelniach[16].

Duża ilość kandydatów do Hatfield's Hall zaowocowała powstaniem istniejącego w latach 1851-1864 Bishop Cosin's Hall. W 1852 Uniwersytet w Durham objął patronatem powstałą w 1834 w Newcastle szkołę medyczną, która stała się kolejnym college. W Durham istniały także dwa college szkolące nauczycieli - dla mężczyzn, powstały w 1839 The College of Venerable Bede, oraz dla kobiet, powstały w 1858 St Hild's College. W 1975 połączyły się one w jeden organizm - koedukacyjny College of St Hild and St Bede. Od 1896 były traktowane jako pełnoprawne części uniwersytetu, a tym samym w 1898 absolwentki St Hild's College zostały zarazem pierwszymi absolwentkami Uniwersytetu w Durham[16]. W związku z podjętą w 1895 decyzją o umożliwieniu kobietom zdobywania wykształcenia akademickiego, w 1899 został utworzony the Women's Hostel, który w 1919 został przemianowany na St Mary's College[16][17].

Na początku XX wieku wystąpiły tarcia pomiędzy częścią uczelni znajdującą się w Durham, a drugą częścią w Newcastle. Jednakże po kilkunastu latach sporów zachowany został status quo polegający na pozostawieniu w Durham centrum uniwersytetu. W międzyczasie, w 1904 powstał St Chad's College, a w 1909 St John's College. Tarcia pomiędzy dwoma kampusami rozgorzały na nowo w 1952, kiedy to podczas debaty w zgromadzeniu profesorskim 6 głosami upadł wniosek o zmianę nazwy uczelni na ,,Uniwersytet w Durham i Newcastle". Niemniej, 11 lat później, na mocy umowy nazwanej jako ,,Universities of Durham and Newcastle upon Tyne Act 1963" doszło do ostatecznego podziału, a Uniwersytet w Durham pozostał wyłącznie w swoim pierwotnym mieście.

Po II wojnie światowej doszło do gwałtownej rozbudowy uczelni. W 1947 powstało St Aidan's Society, które w 1961 przekształciło się w St Aidan's College. Podjęto decyzję o dalszym poszerzaniu kampusu w kierunku Elvet Hill oraz o rozbudowie znajdującej się tam strefy technologicznej i naukowej. W latach 1947-1952 wybudowany został nowy Fergusson Building będący główną siedzibą St Mary's College, a kamień węgielny pod budowę położyła królowa Elżbieta II[17]. W 1959 ufundowany został Grey College, nazwany na cześć Charlesa Grey'a, który był premierem Wielkiej Brytanii w momencie założenia uniwersytetu. W dalszej fali rozbudowy powstały: Van Mildert College (1965), Durham University Business School (1965), Trevelyan College (1966) oraz Collingwood College (1972). Z kolei w 1970 powstał uniwersytecki Ogród Botaniczny.

W 1965 zostało ufundowane Graduate Society, które w 2003 zyskało miano Ustinov College, i które stanowi jedyny college przyjmujący wyłącznie studentów studiów II stopnia. W 1988, Hatfield przestał być ostatnim męskim college, a podobnie stało się w 1992 z wyłącznie żeńskim Trevelyan College. Ostatnim college, który wprowadził koedukację był St Mary's College, który zaczął przyjmować mężczyzn w 2005[17].

W 2001 powstały kolejne dwa college: nazwany na cześć fizyka John Snow College, oraz inżyniera Stephenson College. W 2006 otwarty został Josephine Butler College, zaś najmłodszym jest otwarty we wrześniu 2020 South College[18]. W 2012, Durham University stało się członkiem Russell Group, zrzeszającej brytyjskie uniwersytety, których działalność jest skupiona na badaniach naukowych.

PrzypisyEdytuj

  1. a b Facts and figures (ang.). Durham University. [dostęp 2020-10-09].
  2. Who's working in HE?, Higher Education Statistics Agency [dostęp 2020-10-09] (ang.).
  3. World-famous opera star Sir Thomas Allen appointed Chancellor of Durham University. Durham University, 13 października 2011. [dostęp 15-08-2018]. [zarchiwizowane z tego adresu (21 lipca 2018)].
  4. Trading Name. Durham University, 8 kwietnia 2011. [dostęp 15 sierpnia 2018]. [zarchiwizowane z tego adresu (12 sierpnia 2018)].
  5. Anushka Asthana, Jill Sherman. Profile: Durham University. „The Sunday Times”, 9 grudnia 2010. London (ang.). [dostęp 15 września 2010]. [zarchiwizowane z adresu 16 lipca 2011]. 
  6. UCL (University College London) (ang.). Independent.co.uk, 21 maja 2013. [dostęp 15 sierpnia 2018]. [zarchiwizowane z tego adresu (21 maja 2013)].
  7. Site Boundaries: An Evolving Definition of Heritage (ang.). Durham World Heritage Site. [dostęp 24 sierpnia 2018].
  8. Queen Mary, University of London to join Russell Group of universities (ang.). Queen Mary, University of London, 12 marca 2012. [dostęp 24 sierpnia 2018].
  9. The Sunday Times university of the year. „The Times”, 30 września 2005. Durham (ang.). [dostęp 24 sierpnia 2018]. [zarchiwizowane z adresu 16 lutego 2006]. 
  10. Durham University (ang.). Milkround Online Ltd. [dostęp 15 lutego 2016]. [zarchiwizowane z tego adresu (23 lutego 2016)].
  11. Durham University named as Times and Sunday Times Sports University of the Year 2015 (ang.). Durham University, 19 września 2014. [dostęp 24 sierpnia 2018].
  12. University League Table 2018 (ang.). Complete University Guide. [dostęp 24 sierpnia 2018].
  13. Profile: Durham University. „The Times”, 1 czerwca 2009. London (ang.). [dostęp 1 maja 2010]. [zarchiwizowane z adresu 16 lipca 2011]. 
  14. Members of learned societies (ang.). University of Durham. [dostęp 24 sierpnia 2018].
  15. Tom McInnis: What's in a Name? (ang.). Durham First (wyd. 27), jesień 2009. [dostęp 24 sierpnia 2018].
  16. a b c Historical note [dostęp 2020-10-09] (ang.).
  17. a b c History of St Mary's College [dostęp 2020-09-10] (ang.).
  18. South College; History [dostęp 2020-10-10] (ang.).