Otwórz menu główne

Dywizja Polska - dywizja polska okresu napoleońskiego w służbie francuskiej.

Dywizja Polska
Dywizja Księstwa Warszawskiego
Historia
Państwo  Księstwo Warszawskie
Tradycje
Kontynuacja 5 Kresowa Dywizja Zmechanizowana
Organizacja
Dyslokacja Hiszpania
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Podległość IV Korpusu Lefebvre’a
IV Korpusu Sebastianiego

Od lipca 1808 Wojsko Polskie Księstwa Warszawskiego dowodzone były roku przez marszałka Louisa Nicolasa Davouta.

Na mocy porozumienia z rządem francuskim Księstwo Warszawskie przekazało 3 pułki na żołd francuski, tworząc tzw. Dywizję Polską, której z czasem Napoleon Bonaparte z przyczyn politycznych - aby nie drażnić cara Aleksandra - zmienił nazwę na Dywizja Księstwa Warszawskiego[1]. W skład dywizji wybrano po jednym pułku piechoty z każdej z trzech Legii (Dywizji): 4 pułk piechoty płk. Feliksa Potockiego z Legii Warszawskiej ks. gen. Józefa Poniatowskiego, 7 pułk piechoty z Legii Kaliskiej gen. Józefa Zajączka i 9 Pułk Piechoty ks.płk. Antoniego Sułkowskiego z Legii Poznańskiej, razem 6818 ludzi. Dywizja ta w sierpniu opuściła Polskę i walczyła na wojnie w Hiszpanii w latach 1808-1811. Do końca epoki napoleońskiej pozostała na żołdzie francuskim, czego konsekwencją było pozostanie poza V Korpusem Wielkiej Armii w roku 1812 i poza VIII Korpusem Wielkiej Armii w roku 1813.

Spis treści

Skład dywizjiEdytuj

Na podstawie umowy w Bajonnie z 10 maja 1808 Napoleon, wykorzystując złą sytuację finansową Księstwa przejął dywizję, jednak bez prawa użycia jej poza granicami Europy.

 
Saper Legii Nadwiślańskiej oraz trębacz, dobosz i dwaj saperzy 4 Pułku Piechoty

W skład dywizji weszły po jednym pułku z każdej legii Księstwa:

Walki dywizjiEdytuj

W listopadzie 1808 dywizja walczyła w Hiszpanii w składzie IV Korpusu Lefebvre’a. Swój pierwszy bój stoczyła pod Almaraz, gdzie 4 i 7 pp atakowały broniony most na rz. Tag zdobywając go atakiem na bagnety przy wsparciu artylerii francuskiej[2]. Wzmocniono ją częścią lansjerów Konopki.

Wiosną 1809 stanowiła część IV Korpusu Sebastianiego.

5 stycznia 1812 dywizja otrzymała rozkaz powrotu z artylerią i saperami do kraju. Maszerowała przez Sedan i Berlin do Poznania.

Dowódcy dywizjiEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Pachoński 1966 ↓, s. 335.
  2. Wydawnictwo Gubińskiego Towarzystwa Kultury Zeszyty Gubińskie nr 3 s. 4 ″Stanisław Komar - Tradycje 5 Kresowej Dywizji Zmechanizowanej″

BibliografiaEdytuj

  • Tadeusz Korzon, Bronisław Gembarzewski, Jadwiga Rogowa: Dzieje wojen i wojskowości w Polsce.. Poznań: "Kurpisz", 2003. ISBN 83-88841-52-1.
  • Bronisław Gembarzewski, Szymon Askenazy: Wojsko Polskie : Księstwo Warszawskie 1807-1814. Poznań: Wydawnictwo Kurpisz, 2003. ISBN 83-88841-47-5.
  • Marian Kukiel: Zarys historii wojskowości w Polsce. London: Puls, 1993. ISBN 0-907587-99-2.
  • Jan Pachoński: Wojskowość polska w dobie legionów i Księstwa Warszawskiego 1795-1815. W: Zarys dziejów wojskowości polskiej do roku 1864. Tom II (1648-1864). Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1966.
  • Jan Wimmer: Historia piechoty polskiej do roku 1864. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1978.