Otwórz menu główne

Eugenio Scalfari (ur. 6 kwietnia 1924 w Civitavecchii[1]) – włoski dziennikarz, pisarz i polityk, poseł do Izby Deputowanych, redaktor naczelny gazet „l’Espresso” oraz „la Repubblica”.

Eugenio Scalfari
Ilustracja
Eugenio Scalfari (2016)
Data i miejsce urodzenia 6 kwietnia 1924
Civitavecchia
Zawód, zajęcie dziennikarz, pisarz, polityk

ŻyciorysEdytuj

Po ukończeniu szkoły średniej podjął w Rzymie studia prawnicze. W ich trakcie pracował w faszystowskiej gazecie „Roma Fascista”. Po II wojnie światowej dołączył do Włoskiej Partii Liberalnej, w połowie lat 50. współtworzył Partię Radykalną, a w pierwszej połowie lat 60. związał się z Włoską Partią Socjalistyczną. Był zatrudniony w Banca Nazionale del Lavoro, po czym ponownie zajął się dziennikarstwem w „Il Mondo” i „L’Europeo[2].

W 1955 należał do założycieli „l’Espresso”, od 1963 do 1968 pełnił funkcję redaktora naczelnego tej gazety. W 1963 z ramienia socjalistów został wybrany na radnego Mediolanu[2]. W 1967 był współautorem głośnego tekstu śledczego, w którym zarzucono generałowi Giovanniemu de Lorenzo przygotowywanie zamachu stanu (tzw. Piano Solo)[2][3]. Od 1968 do 1972 sprawował mandat posła do Izby Deputowanych V kadencji[1].

W 1976 założył gazetę „la Repubblica”, która stała się jednym z największych dzienników we Włoszech. Przez 20 lat do 1996 zajmował stanowisko redaktora naczelnego[2].

Autor licznych publikacji książkowych, m.in. L’autunno della Repubblica (1969), Razza padrona (1974, współautor), Interviste ai potenti (1979), Come andremo a incominciare? (1981, współautor), L’anno di Craxi (1984), Incontro con io (1994), Alla ricerca della morale perduta (1995), Il labirinto (1998), La ruga sulla fronte (2001)[4].

Odznaczony Orderem Zasługi Republiki Włoskiej I i II klasy[5][6] oraz Kawalerią Legii Honorowej[2].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Eugenio Scalfari (wł.). camera.it. [dostęp 2017-01-02].
  2. a b c d e Eugenio Scalfari (wł.). biografieonline.it. [dostęp 2017-01-02].
  3. COSÌ SI SALVANO LE CARTE DEL CASO SIFAR-DE LORENZO (wł.). la Repubblica.it, 13 lutego 2014. [dostęp 2017-01-02].
  4. Scàlfari, Eugenio (wł.). treccani.it. [dostęp 2017-01-02].
  5. Cavaliere di Gran Croce Ordine al Merito della Repubblica Italiana (wł.). quirinale.it, 2 maja 1996. [dostęp 2017-01-02].
  6. Grande Ufficiale Ordine al Merito della Repubblica Italiana (wł.). quirinale.it, 2 czerwca 1966. [dostęp 2017-01-02].