Otwórz menu główne

Eugeniusz Rodziewicz (ur. 28 stycznia 1872 w Tbilisi, zm. 7 listopada 1934 w Druskiennikach) – generał dywizji Wojska Polskiego.

Eugeniusz Rodziewicz
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 28 stycznia 1872
Tbilisi
Data i miejsce śmierci 7 listopada 1934
Druskieniki
Przebieg służby
Lata służby 1889-1934
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
Jednostki I Korpus Polski w Rosji
1 Armia
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
Późniejsza praca wiceprezes FIDAC
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny III klasy (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego – III klasy (Imperium Rosyjskie)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Syn Adolfa i Marii z Szafrańskich. W latach 1882-1889 uczył się w Tyfliskim Korpusie Kadetów. W latach 1889–1891 uczył się w Konstantynowskiej Szkole Artylerii w Petersburgu. Ukończył też Carskosielską Oficerską Szkołę Artylerii. Początkowo służył w 24 Brygadzie Artylerii. W czasie I wojny światowej brał udział w walkach jako dowódca 3 baterii w 1 Finlandzkim Strzeleckim Dywizjonie Artylerii. Od 11 stycznia 1916 roku dowódca 3 Finlandzkiej Brygady Artylerii. Od września 1917 do stycznia 1918 roku dowódca dywizjonu moździerzy w I Korpusie Polskim w Rosji, następnie do maja 1918 roku dowódca I Brygady Artylerii I Korpusu. W maju 1918 roku z rozkazu generała Józefa Dowbor-Muśnickiego awansowany do stopnia generała podporucznika. Jako oficer I. byłego korpusu polskiego reskryptem Rady Regencyjnej z 25 października 1918 roku został przydzielony do podległego jej Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia[1].

W Wojsku Polskim od 11 listopada 1918 roku, do kwietnia 1920 roku zajmował stanowiska Inspektora Artylerii i Generalnego Inspektora Artylerii. Podczas wojny polsko-ukraińskiej w czerwcu 1919 roku z ramienia Naczelnego Dowództwa WP pełnił funkcję przewodniczącego polskiej delegacji rozejmowej podczas rozmów we Lwowie. 16 czerwca podpisana została umowa wojskowa Rodziewicz-Delwig o zawieszeniu broni i ustaleniu linii demarkacyjnej, jednak ostatecznie nie weszła ona w życie. 13 kwietnia 1920 roku generał został na własną prośbę przeniesiony do rezerwy. Został członkiem kierownictwa Zakładów Amunicyjnych „Pocisk” SA w Warszawie. Od początku sierpniu 1920 roku znów w służbie czynnej, początkowo dowodził artylerią 1 Armii, następnie artylerią Okręgu Generalnego „Warszawa”. 20 maja 1921 roku przeniesiony w stan spoczynku. 7 października 1923 roku zatwierdzony przez prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego jako generał dywizji ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. Będąc w stanie spoczynku był jednym z organizatorów Związku Dowborczyków „Ku Chwale Ojczyzny”, którego został honorowym członkiem, oraz wiceprezesem FIDAC.

Żonaty z Wilhelminą z domu Tilzman, mieli dzieci: Mikołaja (kapitan artylerii WP), Marię i Alfreda. Pochowany na Powązkach w kwaterze Dowborczyków.

AwanseEdytuj

  • podporucznik – 10 sierpnia 1891,
  • porucznik – 10 sierpnia 1895,
  • sztabskapitan – 13 lipca 1897,
  • kapitan – 13 lipca 1904,
  • podpułkownik – 5 sierpnia 1910,
  • pułkownik – 29 października 1917.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Dziennik Rozporządzeń Komisji Wojskowej, 1918, R. 1, nr 1, Warszawa 1918, s. 8.
  2. Wiadomości bieżące. Z miasta. Nowi kawalerowie Virtuti militari. „Kurjer Warszawski”, s. 5, Nr 147 z 31 maja 1922. 
  3. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1717 z 28 maja 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 29, poz. 1208)

BibliografiaEdytuj

  • Kryska-Karski Tadeusz, Żurakowski Stanisław, Generałowie Polski niepodległej, Figaro Press, Londyn 1976.
  • Stawecki Piotr Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1994.
  • Biografia po rosyjsku
  • Biografia po rosyjsku.