Eugeniusz Rodziewicz

Oficer Wojska Polskiego

Eugeniusz Rodziewicz (ur. 28 stycznia 1872 w Tbilisi, zm. 7 listopada 1934 w Druskiennikach) – oficer armii rosyjskiej i generał dywizji Wojska Polskiego.

Eugeniusz Rodziewicz
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 28 stycznia 1872
Tbilisi
Data i miejsce śmierci 7 listopada 1934
Druskieniki
Przebieg służby
Lata służby 1889–1934
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Odznaka I korpus w Rosji.jpg I Korpus Polski
1 Armia II RP
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
Późniejsza praca wiceprezes FIDAC
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny III klasy (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego – III klasy (Imperium Rosyjskie)

ŻyciorysEdytuj

Syn Adolfa i Marii z Szafrańskich[1]. W latach 1882–1889 uczył się w Tyfliskim Korpusie Kadetów. W latach 1889–1891 uczył się w Konstantynowskiej Szkole Artylerii w Petersburgu. Ukończył też w 1908[1] Carskosielską Oficerską Szkołę Artylerii. Początkowo służył w 24 Brygadzie Artylerii. W czasie I wojny światowej brał udział w walkach jako dowódca 3 baterii w 1 Finlandzkim Strzeleckim Dywizjonie Artylerii. Od 11 stycznia 1916 dowódca 3 Finlandzkiej Brygady Artylerii. Od września 1917 do stycznia 1918 dowódca dywizjonu moździerzy w I Korpusie Polskim w Rosji[1], następnie do maja 1918 dowódca I Brygady Artylerii I Korpusu.

„Szczególnie odznaczył się podczas walk pod Witebskiem z bolszewikami, wyprowadzając z okrążenia artylerię korpusu /od 28 I do 14 II 1918/, co pozwoliło szybko odtworzyć siłę bojową formacji pod Bobrujskiem ”[1]. Za tę postawę otrzymał Order Virtuti Militari.

W maju 1918 z rozkazu generała Józefa Dowbor-Muśnickiego awansowany do stopnia generała podporucznika. W wyniku demobilizacji I Korpusu do lipca 1918 przebywał w Warszawie[1]. Jako oficer I. byłego korpusu polskiego reskryptem Rady Regencyjnej z 25 października 1918 został przydzielony do podległego jej Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia[2]. W Wojsku Polskim od 11 listopada 1918 do kwietnia 1920 zajmował stanowiska Inspektora Artylerii i Generalnego Inspektora Artylerii.

Podczas wojny polsko-ukraińskiej w czerwcu 1919 z ramienia Naczelnego Dowództwa WP pełnił funkcję przewodniczącego polskiej delegacji rozejmowej podczas rozmów we Lwowie. 16 czerwca podpisana została umowa wojskowa Rodziewicz-Delwig o zawieszeniu broni i ustaleniu linii demarkacyjnej, jednak ostatecznie nie weszła ona w życie. 13 kwietnia 1920 generał został na własną prośbę przeniesiony do rezerwy[1]. Został członkiem kierownictwa Zakładów Amunicyjnych „Pocisk” SA w Warszawie. Od początku sierpniu 1920 znów w służbie czynnej, początkowo dowodził artylerią 1 Armii, następnie artylerią Okręgu Generalnego „Warszawa”. 20 maja 1921 przeniesiony w stan spoczynku. 7 października 1923 zatwierdzony przez prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego jako generał dywizji ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Będąc w stanie spoczynku był jednym z organizatorów Związku Dowborczyków „Ku Chwale Ojczyzny”, którego został honorowym członkiem, oraz wiceprezesem FIDAC. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w kwaterze Dowborczyków. (kwatera A18, rząd 5 grób 1) [3].

Życie prywatneEdytuj

Żonaty z Wilhelminą z domu Tilzman, mieli dzieci: Mikołaja (ur. 1897, kapitana artylerii WP), Marię (ur. 1898) i Alfreda (ur. 1913).


AwanseEdytuj

  • podporucznik – 5 sierpnia 1891[1]
  • porucznik – 10 sierpnia 1894[1]
  • sztabskapitan – 13 lipca 1897
  • kapitan – 13 lipca 1904
  • podpułkownik – 5 sierpnia 1910
  • pułkownik – 17 kwietnia 1917[1]
  • generał brygady – 1 listopada 1918[1]

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j k Polak (red.) 1993 ↓, s. 178.
  2. Dziennik Rozporządzeń Komisji Wojskowej, 1918, R. 1, nr 1, Warszawa 1918, s. 8.
  3. Miejsce pochówku. [dostęp 2020-04-13].
  4. Wiadomości bieżące. Z miasta. Nowi kawalerowie Virtuti militari. „Kurjer Warszawski”, s. 5, Nr 147 z 31 maja 1922. 
  5. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1717 z 28 maja 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 29, poz. 1208)

BibliografiaEdytuj

  • Kryska-Karski Tadeusz, Żurakowski Stanisław, Generałowie Polski niepodległej, Figaro Press, Londyn 1976.
  • Stawecki Piotr Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1994.
  • Biografia po rosyjsku
  • Biografia po rosyjsku
  • Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/2. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1993. ISBN 83-900510-0-1.

.