Otwórz menu główne

Ewa Bandrowska-Turska

polska śpiewaczka operowa

Ewa Bandrowska-Turska (ur. 20 maja 1894 w Krakowie, zm. 25 czerwca 1979 w Warszawie) – polska śpiewaczka, primadonna Opery Warszawskiej.

Ewa Bandrowska-Turska
Ilustracja
Ewa Bandrowska-Turska (przed 1937)
Data i miejsce urodzenia 20 maja 1894
Kraków
Data i miejsce śmierci 25 czerwca 1979
Warszawa
Zawód, zajęcie śpiewaczka
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy

ŻyciorysEdytuj

Wychowywała się w muzykalnym środowisku. Była bratanicą sławnego kiedyś tenora, Aleksandra Bandrowskiego. W 1919 roku na koncercie estradowym zadebiutowała w Krakowie. Przez kolejne półtora roku śpiewała w Operze Lwowskiej.

W 1937 została odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[1][2][3]. W 1952 otrzymała nagrodę państwową I stopnia[4]. W 1949 roku Prezydent RP Bolesław Bierut nadał jej Order Sztandaru Pracy I klasy[5]. Występowała do 1960, a następnie wykładała w Konserwatorium Warszawskim, gdzie uzyskała tytuł profesora sztuki wokalnej. Przez wiele lat była prezeską Kapituły Członków Zasłużonych Stowarzyszenia Polskich Artystów Teatru i Filmu[6].

Jej warszawski dom znajdował się na Saskiej Kępie, przy ul. Francuskiej[7].

Pochowana w grobie rodzinnym na Cmentarzu Powązkowskim (kw. 154b-4-11).

PrzypisyEdytuj

  1. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410.
  2. Odznaczenia w dniu Święta Niepodległości. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 258 z 13 listopada 1937. 
  3. Wysokie odznaczenie Bandrowskiej-Turskiej. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 52 z 6 marca 1938. 
  4. Dziennik Polski, rok VIII, nr 176, (2639), s. 2.
  5. M.P. z 1950 r. nr 6, poz. 58
  6. Tadeusz Władysław Świątek, Rafał Chwiszczuk „Od Sawy do Kamy, czyli kobiecy ruch społecznikowski” Wydawca Fundacja Cultus Warszawa 2011 s. 31
  7. Hanna Faryna-Paszkiewicz: Saska Kępa. Warszawa: Murator, 2001, s. 18. ISBN 83-915407-0-7.

Linki zewnętrzneEdytuj