Feliks Ankerstein

major piechoty Wojska Polskiego

Feliks Ankerstein ps. „Butrym” (ur. 15 listopada 1897 w Piaskach koło Będzina, zm. 2 lutego 1955) – major piechoty Wojska Polskiego.

Feliks Ankerstein
Butrym
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 15 listopada 1897
Piaski koło Będzina
Data śmierci 2 lutego 1955
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki Oddział II SG
Stanowiska zastępca szefa ekspozytury
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
III powstanie śląskie
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości z Mieczami Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi II stopnia

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 15 listopada 1897 w rodzinie Feliksa i Janiny z Jankowskich[1]. Ukończył sześć klas w Szkole Handlowej w Będzinie. Od 1 września 1914 roku służył w Legionach Polskich. Został przydzielony do baonu uzupełniającego Leona Berbeckiego, a 1 stycznia 1915 do 4. kompanii III baonu 1 pułku piechoty. Ranny w bitwie pod Raszną był leczony w szpitalu w Kamieńsku i Pieszczanach. 3 marca 1916 powrócił do służby 1 pp LP jako sekcyjny w 2. kompanii porucznika Juliana Sas-Kulczyckiego[1].

1 marca 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu podchorążego. Od 4 marca do 30 czerwca 1919 służył w 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej, a następnie w Białostockim pułku strzelców na stanowisku dowódcy kompanii i adiutanta batalionu[1].

Na prośbę Centrali Wychowania Fizycznego przygotowywał pod względem wojskowym powiat tarnogórski do III powstania śląskiego. Był dowódcą podgrupy „Butrym” (późniejszego 8 Tarnogórskiego pułku piechoty) i dowódcą Organizacji „B” na Śląsku Cieszyńskim.

3 maja 1922 roku zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. W 1923 roku, razem z por. Edmundem Charaszkiewiczem, pełnił służbę w 79 pułku piechoty w Słonimiu[2]. Kapitan ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 w korpusie oficerów piechoty[3]. W latach 1926–1929 pełnił służbę w Korpusie Ochrony Pogranicza[1][4]. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 i 3. lokatą w korpusie oficerów piechoty[5]. W marcu 1939 pełnił służbę w Ekspozyturze nr 2 Oddziału II SG w Warszawie na stanowisku zastępcy szefa ekspozytury i kierownika referatu „A” („Zachód”)[6].

Od 1935 roku przygotowywane były plany polskiego powstania na Zaolziu, 17 września 1938 roku płk Tadeusz Pełczyński skierował Ankersteina na Górny Śląsk, aby zaktywizował tworzone przez kilka poprzednich lat zakonspirowane grupy bojowe, a w dalszej perspektywie objął dowództwo nad zaolziańskim powstaniem. Wobec zmiany sytuacji międzynarodowej powstanie stało się zbędne, a 7 października zadecydowano o skierowaniu na Zakarpacie polskich dywersantów, którzy mieli wesprzeć węgierski wywiad w działaniach sabotażowych. Został dowódcą operacji „Łom”. Rozpoczęta w połowie października operacja rozwijała się do listopada, kiedy okazała się niepotrzebna za sprawą działań niemieckiej dyplomacji[7].

Po kampanii wrześniowej opuścił kraj, służył w polskim wojsku we Francji i Wielkiej Brytanii. 19 maja 1942 został odkomenderowany z 2 kompanii strzeleckiej I Oficerskiego Baonu Szkolnego do Centrali Zaopatrzenia Materiałowego na stanowisko kierownika Filii Magazynu w Lochgelly[8]. 9 września 1946 wstąpił do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia. 8 września 1948 został zdemobilizowany[1]. Zmarł 2 lutego 1955 w Londynie. Został pochowany na cmentarzu Saint Mary's Kensal Rise[1].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f Wykaz Legionistów ↓.
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 352, 426.
  3. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 52, 422.
  4. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 135, 207.
  5. Rybka i Stepan 2004 ↓, s. 421.
  6. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 30, 423.
  7. Andrzej Krajewski: Polak – Węgier, dwaj zaborcy (pol.). W: Polityka [on-line]. POLITYKA Sp. z o.o., 2014-07-08. [dostęp 2014-07-27].
  8. Rozkazy dzienne. I Oficerski Baon Szkolny, 1942, s. 97..
  9. a b Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 135.
  10. M.P. z 1931 r. nr 18, poz. 31.

BibliografiaEdytuj