Otwórz menu główne

Franciszek Sobolta

Oficer Wojska Polskiego

Franciszek Hugo Sobolta[1] (ur. 1 kwietnia 1898 w Krakowie, zm. 21 czerwca 1963 w Heidelbergu) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, od 1947 pułkownik funkcyjny, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Franciszek Sobolta
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 1 kwietnia 1898
Kraków
Data i miejsce śmierci 21 czerwca 1963
Heidelberg
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie,
Polskie Kompanie Wartownicze
Jednostki 1 Pułk Piechoty,
1 Pułk Piechoty Legionów,
21 Pułk Piechoty,
36 Pułk Piechoty,
61 Pułk Piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi I stopnia
Odznaka „Za wierną służbę” Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 1 kwietnia 1898 w Krakowie. Był synem Józefa i Janiny. Pochodził ze Stryja[2]. Uczył się w gimnazjum w Chyrowie, szkole realnej w Krakowie. Podczas I wojny światowej służył w Legionach Polskich w szeregach 1 pułku piechoty w składzie I Brygady. Był dowódcą plutonu. Po kryzysie przysięgowym wcielony do c. i k. armii.

U kresu wojny i odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej oraz w III powstaniu śląskim. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[3][4]. W 1923, 1924 był oficerem 1 pułku piechoty Legionów, pełniąc funkcję komendanta składnicy wojskowej[5][6], a także dowódcy II batalionu w kolejnych latach. Został awansowany do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928[7]. W 1928 był dowódcą II batalionu w 21 pułku piechoty[8]. Pod koniec 1928 był kierownikiem kancelarii wojskowej Prezydenta RP[2]. Od 1930 do 1933 służył jako oficer do zleceń ministra spraw wojskowych oraz pełnił funkcję szefa samodzielnego referatu personalnego w Generalnym Inspektoracie Sił Zbrojnych[9]. W tym czasie został awansowany do stopnia podpułkownika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932[10]. Sprawował stanowisko szefa biura Kapituły Orderu Virtuti Militari. Od 1 stycznia 1934 był zastępcą dowódcy 36 pułku piechoty. Później był dowódcą 61 pułku piechoty w Bydgoszczy.

Po wybuchu II wojny światowej w okresie kampanii wrześniowej dowodził bydgoskim pułkiem. 15 września 1939 został ranny i wzięty przez Niemców do niewoli. Był osadzony w obozie jenieckim Murnau. U kresu wojny odzyskał wolność. Od 1 sierpnia 1945, działając w strukturze Polskiej Misji Wojskowej w Niemczech, był komendantem obozu byłych jeńców polskich w Stuttgarcie. Pod koniec 1945 przeniesiony do Polskiego Ośrodka Wojskowego w Mannheim-Käfertal, gdzie organizował Polskie Kompanie Wartownicze przy 7 Armii amerykańskiej. Pełnił stanowiska dowódcy batalionu, szefa Polskiej Sekcji Łącznikowej, szefa Głównej Sekcji Łącznikowej. Od 1 marca 1947 służył w stopniu pułkownika funkcyjnego po mianowaniu władz Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Później kierował zarządem Związku Byłych Wartowników.

Zmarł 21 czerwca 1963 w Heidelbergu. Został pochowany w kwaterze polskiej na cmentarzu w Mannheim.

Od 1930 jego żoną była Zofia Maria Saba z domu Wędrowska (1909-1974, rzeźbiarka), z którą miał syna Rafała.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. W 1935 dokonano zmiany imienia z Franciszek na Franciszek Hugo. Stwierdzenia. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 8, s. 56, 1 czerwca 1935. 
  2. a b c Kronika. Odznaczenie stryjanina. „Echo Karpackie”, s. 3, Nr 62 z 9 grudnia 1928. 
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 413.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 357.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 125.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 121.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 182.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 37.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 419.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 25.

BibliografiaEdytuj