Otwórz menu główne

Giennadij Pietrowicz Korotkow (ros. Геннадий Петрович Коротков, ur. 24 lipca 1898 w Gawriłow-Jamie, zm. 23 listopada 1982 w Woroneżu) – radziecki dowódca wojskowy, generał porucznik (1943).

Od 1916 służył w carskiej armii, uczestnik I wojny światowej jako starszy podoficer. 1917 wstąpił do Gwardii Czerwonej, a 1918 do Armii Czerwonej, brał udział w wojnie domowej, 1918 uczestniczył m.in. w tłumieniu powstania eserowców w Jarosławiu. Później brał udział w walkach na Froncie Północno-Zachodnim i Południowym, w walkach na Kaukazie i Ukrainie jako dowódca plutonu i roty. 1920 ukończył kursy piechoty w Nowogrodzie, 1923 Kijowską Wyższą Szkołę Wojskową, 1936 Kursy „Wystrieł”, a 1949 Wyższe Kursy Akademickie w Akademii Sztabu Generalnego. Od VIII 1923 dowódca plutonu i czasowy p.o. dowódcy roty w 5. Kijowskiej Szkoły Piechoty, od XII 1926 zastępca dowódcy, a od 1929 dowódca batalionu. Od XII 1931 w sztabie 3 Pułku Strzelców Górskich, od 1937 naczelnik działu szkolenia i pomocnik naczelnika 2 Wydziału Sztabu Środkowoazjatyckiego Okręgu Wojskowego, od V 1939 zastępca dowódcy 194 Dywizji Strzelców, od III 1941 dowódca 238 Dywizji Strzelców. W końcu VIII 1941 jego dywizja została przeniesiona pod Tułę, później brała udział w bitwie pod Moskwą i w wyzwoleniu Aleksina. Od V 1942 szef sztabu 49 Armii, od VI 1942 dowódca 5 Gwardyjskiego Korpusu Strzelców, od X 1942 dowódca 53 Armii. Od II 1943 dowódca 1 Armii Uderzeniowej, która brała udział w operacji diemiańskiej, ponosząc ciężkie straty, operacji staroruskiej i operacji „Gwiazda Polarna”. Od IV 1944 dowódca 22 Armii, brał udział w leningradzko-nowogrodzkiej, madońskiej i ryskiej. Od XI 1945 dowódca 27 Gwardyjskiego Korpusu Strzelców, II 1947 - IV 1948 dowódca 25 Armii Nadmorskiego Okręgu Wojskowego, od V 1949 szef sztabu - zastępca dowódcy wojsk Woroneskiego Okręgu Wojskowego. Od 1955 doradca przy Czechosłowackiej Armii Ludowej, od 1958 na emeryturze.

OdznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj